ਭਾਗ 5
ਰੋਜ਼ੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਈ।
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਗਿਆ। ਗਰਮੀ। ਨਰਮੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਫਿਰਨ ਲੱਗੇ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਮੰਮੀਆਂ ’ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਢਿੱਡ ’ਤੇ, ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ। ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਤੇਜਨਾ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤਸੱਲੀ। ਉਹ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਰਮੀ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵੇਖੀ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਏਂ?”
ਉਸ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛਦਾ। ਸੁਆਦ ਲੈਣ ਨੂੰ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।”
“ਨਹੀਂ… ਸੱਚੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।” ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਚੁੱਪ ਰਹੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੈਂਸਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਜ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੈਸੇ ਖਰਚ ਹੋਣੇ। ਬਾਪੂ ਜੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਵੈਸੇ ਤਾਂ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਪੈਸੇ ਲਗਾ ਦਈਏ, ਉਸ ਨੇ ਬਚਣਾ ਨਹੀਂ… ਪਰ ਇਨਸਾਨ ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤੱਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ।”
ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਸੀ ਜੋ ਉਹ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
“ਕਿੱਥੋਂ ਹੋ ਤੁਸੀਂ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ।
“ਡੇਰਾ ਬੱਸੀ ਤੋਂ।”
ਮੈਂ ਉਤਸਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਲੈ, ਉੱਥੇ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਨਾਨਕੇ ਨੇ!”
ਰੋਜ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕ ਉੱਠੀਆਂ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਹੋ ਗਈ। “ਸਰ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਬਾਅਦ ਚ ਆਏ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਅਸਲੀ ਨਾ ਦੱਸਣਾ। ਲੋਕੀ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕਦੇ ਨੇ।”
ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ, “ਲੈ, ਮੈਂ ਆਉਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਹੱਸ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਘੁੱਟਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, “ਸ਼ਰਤ ਲਗਾ ਲਓ ਸਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੰਘਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਓਗੇ… ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਫੁੱਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਾ ਕੁੜੀ ਫਸਾਉਣ ਦੀ ਟੈਂਸ਼ਨ, ਨਾ ਉਸ ’ਤੇ ਪੈਸੇ ਖਰਚਣ ਦਾ ਝੰਝਟ। ਫਿਰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਫੁੱਦੀ ਦੇਵੇ ਕੇ ਨਾ। ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਏ। ਨਾ ਇੱਕ ਖਾਸ ਅਮਾਊਂਟ ਦੇ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੁੱਦੀ ਪੱਕਾ ਮਿਲੂਗੀ, ਉਹ ਵੀ 5-6 ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਚੋਇਸ ਚ।”
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਾ ਉਹ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਾਂ ਹੀ ਮਾਪੇ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਉਤੇਜਨਾ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਐਨਾ ਕਿਉਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ?”
ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਸੁਝਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਮਿਲੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਲਈ?”
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਕੱਢਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ਏ 10,000 ਚ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮੈਂ ਕੱਢ ਤਾ, ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਲੈਣਾ। ਵੈਸੇ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਇਨਸਾਨ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰ ਲੈਣਾ, ਪੈਸਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਲਈ ਐਨਾ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਆਂ।”
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਬੜੀ ਨਾਈਸ ਏਂ।”
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰੌਪ ਟਾਪ। ਫਿਰ ਸਕਰਟ। ਫਿਰ ਗੁਲਾਬੀ ਪੈਂਟੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।
ਅੱਜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਅਸਲੀ ਨੰਗੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ।
ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਗੋਲ, ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਨਿੱਪਲ ਗੁਲਾਬੀ ਤੇ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਢਿੱਡ ਚਪਟਾ। ਪੱਟਾਂ ਭਰੀਆਂ। ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ… ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਸ਼ੇਵ। ਨਰਮ, ਗੁਲਾਬੀ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ। ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਇੱਕ ਝਟਕਾ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਇੱਕ ਅੰਗੜਾਈ ਜਿਹੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ, ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ। ਮੈਂ ਨਿਗਲ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ।
ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਦਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸੀ। ਗਰਮ। ਨਰਮ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ। ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਸਨ, ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਗਿੱਲੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ। ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਗਰਮੀ। ਮਿੱਠਾਪਣ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ—“ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਅਨਾੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਵਾਲਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸੇ ਲਈ, ਬਲਕਿ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਕਿ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਯਾਦਗਾਰ।” ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਮੰਮੀਆਂ ’ਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਿਆ। ਮੈਂ ਆਹ ਭਰੀ।
ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਢਿੱਡ ’ਤੇ ਚੁੰਮਦੀ, ਚੱਟਦੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨੂੰ ਚੱਟਿਆ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ੀ ਉੱਪਰ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਕੋਲ ਲਿਆਂਦਾ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ—ਗਰਮੀ। ਗਿੱਲਾਪਣ। ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਰਮ ਸੀ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਗਿੱਲੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਉਸ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਿਚਾਲੇ ਫਿਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਰਗੜ ’ਤੇ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਿਰਾ ਉਸ ਦੇ ਛੇਕ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। “ਤਿਆਰ ਹੋ?”
ਮੈਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ। ਮੇਰਾ ਗਲਾ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਆਪਣੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕੀਤਾ। ਮੇਰਾ ਸਿਰਾ ਉਸ ਦੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਗਰਮੀ। ਤੰਗੀ। ਨਰਮੀ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇੰਚ ਬਾਈ ਇੰਚ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਇੰਚ ’ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਭਾਵਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਤੰਗੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੈਠ ਗਈ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਗਰਮ। ਗਿੱਲੀ। ਤੰਗ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਿਰਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਹਿੱਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਆਉਂਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਪਰ ਜਾਂਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਮੇਰੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਗਰਮ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਢਿੱਡ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲਹਿਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—“ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਲੰਨ ਇੰਨਾ ਸਖ਼ਤ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਗਰਮ। ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀ ਚੁਦਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਪੱਟ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੀਆਂ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਸਖ਼ਤ ਸਨ, ਨਿੱਪਲ ਤਣੇ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਆਹ ਭਰੀ।
ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ-ਹੇਠਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਿਰਾ ਉਸ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਗਰਮੀ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਗਿੱਲਾਪਣ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਸਨ, ਮੂੰਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਢਿੱਡ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਨਾਲ ਰਗੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੱਟਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਦਬਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਮੇਰੇ ਮੁਤਾਬਕ ਕਰ ਲਈ।
ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਹੀਂ। ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਉੱਪਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਲੱਕ ’ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗਾ। ਰੋਜ਼ੀ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੁਦਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਤਣ ਗਿਆ। ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿੱਲਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਬੀਜ ਖਤਮ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੇਟੀ ਰਹੀ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨਰਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮੰਮੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦਾ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ ’ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ। ਰੋਜ਼ੀ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਾ?”
ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਗਰਮੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਰ ਹਿਲਾਇਆ।
ਰੋਜ਼ੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। “ਆਰਾਮ ਕਰੋ… ਅਜੇ ਰਾਤ ਬਾਕੀ ਹੈ।”
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ—ਇਹ ਸੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਲੀ ਚੁਦਾਈ। ਤੇ ਇਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗਾ।
ਰੋਜ਼ੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—“ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸੁਆਦ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖੇਗਾ। ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ… ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।”
ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਲੇਟੇ ਰਹੇ। ਲਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ। ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ। ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਿੱਚ। ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
