- 24
- 15
- 4
प्रिय वाचकहो आणि मित्रांनो,
आपल्या सर्वांसमोर अत्यंत आनंदाने आणि मनःपूर्वक मोहिते कुटुंबाची ओळख करून देत आहोत. त्यांच्या प्रेमळ, जिव्हाळ्याच्या आणि संस्मरणीय प्रवासात तुमचं मनःपूर्वक स्वागत -
अरुण मोहिते, वय ३२. मेहनती, जबाबदार आणि प्रेमळ पती. कॉलेजमध्ये दोघांची ओळख झाली तेव्हापासून तो लावण्यावर मनापासून प्रेम करतो. दोघेही संगणक अभियांत्रिकी (कॉम्प्युटर इंजिनिअरिंग) शाखेचे विद्यार्थी होते आणि त्याच पार्श्वभूमीमुळे त्यांची मैत्री हळूहळू घट्ट होत जाऊन प्रेमात बदलली. आजही अरुण आपल्या पत्नीवर तितकेच निःस्वार्थ प्रेम करतो आणि तिच्या प्रत्येक सुख-दुःखात तिच्या पाठीशी खंबीरपणे उभा असतो.
"लावण्या मोहिते, वय ३२. भरदार आणि आकर्षक बांधा, लांबसडक रेशमी केस, सुंदर साडी परिधान केलेली, मनमोहक हास्य, आणि उन्हाच्या हलक्या सोनेरी छटेने उजळलेला गोरा वर्ण."
अमोल हा अरुण आणि लावण्याचा एकुलता एक मुलगा. गोड, निरागस आणि चंचल स्वभावाचा. कधी कधी त्याचा खोडकरपणा आणि सततचा गोंधळ घरभर रंगत आणतो, पण त्याच्या निरागस हसण्याने आणि प्रेमळ स्वभावाने तो प्रत्येकाचे मन जिंकून घेतो. त्याच्या उपस्थितीमुळे मोहिते कुटुंबाचे घर कायम आनंद, हशा आणि उत्साहाने भरलेले असते.
धुराकेश मोहिते, वय ५८. अरुणचे वडील आणि त्यांच्या काळातील नावाजलेले बॉडीबिल्डर. निवृत्त झाल्यानंतरही त्यांनी आपल्या शरीराची तंदुरुस्ती तशीच जपली आहे. आजही त्यांची भरदार, स्नायूंची ठेवण पाहून त्यांच्या जुन्या शरीरसौष्ठवाची झलक सहज दिसून येते. प्रत्येक सकाळी अंगाला तेल चोळून व्यायाम करण्याची त्यांची सवय अजूनही कायम आहे. त्यांच्या चेहऱ्यावरील दाट, रुबाबदार खंडोबाच्या शैलीतील मिशा आणि कणखर व्यक्तिमत्त्वामुळे त्यांचा दरारा आजही तसाच आहे. कठोर शिस्तीवर विश्वास असला तरी मनाने ते आपल्या कुटुंबावर जीवापाड प्रेम करणारे, काळजीवाहू आणि आधारवडासारखे उभे राहणारे व्यक्तिमत्त्व आहेत.
लीना देवी मोहिते, वय ५४. अरुणची आई, उत्साही, हसतमुख आणि सुदृढ प्रकृतीची स्त्री. तिचे दाट केस नेहमी नीटनेटक्या मोठ्या अंबाड्यात बांधलेले असतात, तर नाकातील पारंपरिक नाथ तिच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक वेगळाच मराठमोळा रुबाब देते. शिस्त, संस्कार आणि आत्मविश्वास यांचा सुंदर संगम तिच्या स्वभावात दिसून येतो.
व्यवसायाने त्या मुलींच्या विज्ञान आणि तंत्रज्ञान महाविद्यालयाच्या मुख्याध्यापिका (प्राचार्या) आहेत. विद्यार्थिनींमध्ये त्या कडक पण न्यायी, प्रेरणादायी आणि मायेने मार्गदर्शन करणाऱ्या शिक्षिका म्हणून ओळखल्या जातात. घरात मात्र त्या प्रेमळ आई, काळजीवाहू सासू आणि अमोलसाठी लाडकी आजी आहेत. त्यांच्या उपस्थितीने मोहिते कुटुंबात शिस्त, आपुलकी आणि उबदारपणाचा सुंदर समतोल कायम राहतो.
................
सकाळची कोवळी ऊब अंगणात उतरू लागली होती. नेहमीप्रमाणे धुराकेश अंगाला तेल लावण्यासाठी अंगणातल्या लाकडी पाटावर बसले होते. त्यांच्या हातात तेलाची वाटी पाहून लीना हसली.
"द्या इकडे... अजूनही स्वतःलाच सगळं करायची सवय गेली नाही तुमची."
ती त्यांच्या रुंद छातीवर हलक्या हाताने तेल चोळू लागली. वर्षानुवर्षांच्या व्यायामाने घडलेले स्नायू अजूनही तितकेच ठसठशीत दिसत होते. तेलाचा स्पर्श होताच त्यांच्या छातीचे स्नायू सहज ताणले गेले, आणि लीना क्षणभर थबकली.
"अहो... अठ्ठावन्न वर्षांचे आजोबा आहात तुम्ही," ती मिश्कीलपणे म्हणाली, "पण ही बॉडी अजूनही तरुणांना लाजवेल."
धुराकेश मोठ्याने हसले.
"व्यायाम कधी निवृत्त होत नाही, माणूस होतो."
लीनाने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं. सकाळच्या व्यायामानंतर त्यांच्या अंगावर अजूनही आखाड्यातल्या पैलवानासारखा घामाचा उग्र पण परिचित वास दरवळत होता. त्या वासाची तिला कधी चीड यायची, तर कधी तोच तिच्या आयुष्याच्या कित्येक दशकांच्या आठवणी जाग्या करून जायचा.
"हा तुमचा पैलवानी वास... अजूनही काही कमी झालेला नाही."
"म्हणजे?"
"कधी वाटतं खिडक्या उघडून टाकाव्यात... आणि कधी वाटतं, हाच तर माझा धुराकेश आहे."
धुराकेश तिच्याकडे वळून हसले. त्यांच्या दाट खंडोबाच्या मिशांखाली उमटलेलं ते समाधानाचं हास्य पाहून लीना देखील हसली. पस्तीस वर्षांच्या सहजीवनानंतरही त्यांच्यातील ती सहज आपुलकी आणि हलकीशी चेष्टा तशीच टिकून होती. घराच्या आतून अमोलचा आवाज आणि स्वयंपाकघरातून लावण्याची लगबग ऐकू येत होती. मोहिते कुटुंबाच्या आणखी एका साध्या, उबदार दिवसाची ती सुरुवात होती.
धुराकेश यांनी आपल्या मिशांना पीळ दिला आणि त्यांच्या डोळ्यांत एक खोडकर चमक आली."या स्नायूंवर अजूनही तितकंच प्रेम आहे ना, लीनू?" त्यांनी तिचा हात पकडून आपल्या दंडावर ठेवला, "पस्तीस वर्षांपूर्वी तर थेट क्लीन बोल्ड झाली होतीस... आणि आजही तुझी नजर काही दुसरीकडे जात नाहीये."लीनाने लाजण्याचं नाटक करत त्यांच्या छातीवर हलकीशी चापट मारली. "जास्त हवेत उडू नका, हं!" तिच्या ओठांवर एक नखरेल स्मित उमटलं."अरेरे... म्हणजे गडी बाद झाला तर?" धुराकेश तिला आणखी जवळ ओढत, भुवया उंचावून खोडकरपणे हसले."हम्म्म... कदाचित," लीनाने त्यांच्या डोळ्यांत पाहत आपली नजर काहीशी तिरकी केली."फक्त कदाचित?" त्यांनी तिचा हात किंचित दाबला."हो... कारण फक्त हे स्नायू बघून लग्न केलं नव्हतं मी," लीनाने त्यांच्या कॉलरला बोटाने खेळवत म्हटलं, "त्या हट्टी, कमालीच्या रोमँटिक आणि मनाने सोन्यासारख्या माणसावर भाळले होते... जो आजही सकाळी उठून व्यायाम करताना मला चोरून बघतो, आणि नातवाच्या मागे धावताना स्वतःचे कपडे घाण करून लहान मूल बनतो."धुराकेशच्या चेहऱ्यावर एक हट्टी, विजयी हास्य उमटलं. "म्हणजे अजूनही मीच तुझा हिरो आहे?"लीनाने पुढे होत त्यांच्या मिशा हलकेच ओढल्या आणि त्यांच्या कानाजवळ गुणगुणली, "ते विचारायची वेळ आली आहे का, मिस्टर धुराकेश? पस्तीस वर्षं सहन केलंय तुम्हाला... आता उत्तर शब्दांत हवंय की कृतीत?"दोघेही खळाळून हसले. त्या हसण्यात वर्षानुवर्षांचा रोमान्स, जुन्या आठवणी आणि अजूनही तितकीच तरुण असलेली एकमेकांबद्दलची ओढ स्पष्ट दिसत होती.
लीनाने तेलाची वाटी बाजूला ठेवली, तिचे तेलकट बोट धुराकेशच्या दंडावर फिरवत ती नखरेल हसत म्हणाली,"फक्त मीच नाही हो तुमच्या या पिळदार शरीरावर फिदा... अरुणही तुमच्यावर तितकाच अभिमान बाळगतो."धुराकेशने एका झटक्यात तिची कंबर जवळ ओढत आश्चर्याने आणि खोडकरपणे पाहिले."अरुण? आणि तो कशाला माझ्या शरीरावर फिदा व्हायला लागलाय?"लीनाने त्यांच्या छातीवर बोट रोखत, डोळे मिचकावून म्हटले, "हो ना! परवाच तो तुमच्याकडे बघून म्हणत होता, 'बाबांची शिस्त म्हणजे कमाल आहे. अठ्ठावन्नाव्या वर्षीही त्यांनी शरीर जसं मेंटेन ठेवलंय ना, मला तर त्यांची ईर्ष्या वाटते. त्यांच्याकडून सातत्य आणि तो 'स्वॅग' शिकायला हवा.'"लीनाने त्यांचे गाल हलकेच ओढले."तो तुमचं असं कौतुक करत होता की... मलाच वाटलं, अरे हा माझ्या नवऱ्याला चोरून बघतोय की काय!"क्षणभर धुराकेश काहीच बोलले नाहीत, पण त्यांच्या डोळ्यांतील खोडकरपणा मागे पडून तिथे एक वेगळीच चमक आली.मुलाच्या त्या उबदार आणि बिनधास्त शब्दांनी त्यांच्या पुरुषाभिमानाला सुखावून सोडले. नकळत त्यांनी आपली छाती आणखी ताठ केली. वर्षानुवर्षांच्या व्यायामाने घडलेले त्यांच्या छातीचे स्नायू लीनाच्या हाताला जाणवतील असे कडक झाले. पण यावेळी त्यामागे केवळ व्यायामाचा जोर नव्हता—तर मुलाच्या आदराने त्यांच्या छातीत एक हक्काचा रुबाब भरून आला होता."खरंच... असं म्हणाला तो? की तू स्वतःची स्तुती माझ्या गळ्यात मारतेयस?" त्यांनी लीनाच्या गालाचा हलकासा पापा घेत मंद स्वरात विचारलं."अगदी मनापासून म्हणाला!" लीनाने लाजत बाजूला होण्याचा प्रयत्न केला.धुराकेशच्या दाट मिशांखाली आता एक गावरान, विजयी हास्य उमटलं होतं. आखाड्यात कित्येक पठ्ठ्यांना धोबीपछाड देऊन जे समाधान मिळालं नव्हतं, ते आज स्वतःच्या मुलाच्या तोंडून 'हिरो' ठरण्यात मिळालं होतं. त्यांनी लीनाला पुन्हा जवळ खेचले."माझा पठ्ठ्या माझ्यावर नजर ठेवून असतो तर! मग आता या अठ्ठावन्नाव्या वर्षीच्या 'तरुणाचा' रुबाब तुला खाजगीत दाखवायलाच हवा."
"ईश... तो माझी किती स्तुती करतो," धुराकेश लीनाच्या मानेपाशी आपला चेहरा नेऊन, गरम श्वास सोडत अगदी मंद आवाजात पुटपुटले. "कधीतरी मी हे थेट त्याच्याच तोंडून ऐकेन... ओह लीना, आपला देखणा मुलगा माझ्यावर किती प्रेम करतो! जर अरुणने मला कधी आखाड्यात समोरून विचारलं ना, तर मी हक्काने माझे स्नायू फुगवून त्याला दाखवेन. पण त्याच वेळी... विचार करूनच शरीरात काहीतरी वेगळंच होतंय."लीनाने आपली मऊ, तेलकट बोटं त्यांच्या पाठीवरून सरकवत थेट त्यांच्या दंडावर आणली. तिच्या या मादक स्पर्शाने धुराकेशचा श्वास अधिकच जड झाला. ती आणखी जवळ सरकली, तिचे ओठ धुराकेशच्या कानाच्या पाळीला हलकेच स्पर्श करत होते."मला नाही वाटत की मी तुम्हाला अरुणसमोर असं उघडं पडू देईन," ती अगदी हळूच, एखाद्या गुपितासारखी कुजबुजली. "तुमच्या या पिळदार शरीराचा हा थरथरणारा रुबाब फक्त माझा आहे. आणि विचार करा, अरुणच्या प्रत्येक कौतुकाच्या शब्दागणिक तुमची ही छाती अशी वेगाने वर-खाली होताना पाहून... बिचाऱ्या मुलालाच लाज वाटेल!"तिच्या त्या ओल्या कुजबुजीने आणि 'अरुण'च्या नावाच्या उल्लेखाने त्या वृद्ध पैलवानाच्या अंगावर एक तीव्र, शहारून टाकणारा काटा आला. लीनाच्या हाताखाली त्यांच्या छातीतील नसा एकाएकी ताठरल्या. वर्षानुवर्षे आखाड्यात गाजलेला त्यांचा पैलवानी दंडही सुखाच्या खोडकर कल्पनेने ठणकू लागला; जणू काही तो ज्याप्रमाणे आपल्या काळजाच्या तुकड्याची, आपल्या मुलाची पूजा करत असे, अगदी त्याचप्रमाणे अरुण प्रत्यक्ष त्याच्या पुरुषत्वाचा असा आदर करतोय, या भावनेने त्यांच्या राकट शरीरात एक मादक उत्तेजना भरून आली.धुराकेशने लीनाचा हात घट्ट पकडला आणि तो आपल्या उघड्या, धडधडणाऱ्या छातीवर दाबून धरत मिश्कीलपणे डोळे मिचकावले.
"आपला देखणा मुलगा तुझ्यावर इतकं वेड्यासारखं प्रेम करतो की... अरे देवा... काय माहीत पुढे काय होईल!" लीनाने आपले दोन्ही हात धुराकेशच्या दंडाभोवती आवळले आणि त्यांच्या उघड्या छातीवर आपली ओनेली बोटे फिरवत, हलक्या आवाजात म्हणाली, "कृपया, आता या वयात तुझी ही छाती आणि बायसेप्स आणखी वाढवू नकोस हं... नाहीतर तो कदाचित...""कदाचित काय?" धुराकेशने एका झटक्यात आपली नजर आपल्याच पिळदार बायसेप्सवर वळवली. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक प्रचंड खोडकर आणि मादक स्मित उमटले. त्यांनी लीनाची कंबर आणखी गच्च पकडत विचारले, "बोल ना लीनू, काय करेल आपला पठ्ठ्या?"लीनाने आपला चेहरा त्यांच्या छातीवर लपवला, तिचा श्वास त्यांच्या त्वचेला पोळत होता. ती अगदी हळूच कुजबुजली, "तो... तो एखाद्या निष्ठावान प्रियकरासारखा तुझ्या या सौंदर्याची आणि ताकदीची स्तुती करत सुटेल!""हम्म्म... मग तर मला काहीच हरकत नाही," धुराकेशने अत्यंत मादकपणे हसत आपल्या पत्नीला स्वतःमध्ये पूर्णपणे सामावून घेतले.पण त्या 'निष्ठावान प्रियकर' या शब्दांनी काही कारणास्तव धुराकेशच्या संपूर्ण शरीरात एक अद्भूत रोमांच उभा केला. त्यांच्या मनात सुखाच्या किंकाळ्या फुटल्या. स्वतःच्याच मुलाने आपल्या पुरुषत्वाची अशी वेड्यासारखी आराधना करावी, ही कल्पना एकाच वेळी प्रचंड लाजिरवाणी आणि कमालीची उत्तेजक होती. त्यांच्या छातीची धडधड आता लीनाला स्पष्ट ऐकू येत होती.
लीनाने आपले दोन्ही हात कंबरेवर ठेवले आणि खोटा राग आणत आपले ओठ फुगवले. तिने धुराकेशच्या छातीवर आपली नखरेल बोटे फिरवणे थांबवले नाही, पण तिच्या आवाजात आता कमालीची मिश्कील आणि खादाड कुजबुज उतरली होती."अहो, मी कोण तक्रार करणार निवृत्त पैलवान धुरकेश साहेब!" ती त्यांच्या अगदी जवळ सरकली, तिचा श्वास त्यांच्या कानाच्या पाळीला चाटून गेला. "जर आमच्या देखण्या मुलाच्या स्तुतीने तुमच्या या राकट शरीराला इतका आनंद होत असेल, तुमच्या नसानसांत इतका रोमांच उभा राहत असेल... तर मग एक काम करा. आजपासून मी आमच्या होणाऱ्या सुनेसोबत दुसऱ्या खोलीत झोपायला जाते! आणि अरुण... तो इथे तुमच्यासोबत या खोलीत झोपू शकतो. तो अगदी सकाळी उठून तुमच्या या भव्य शरीराला सुगंधी तेल लावत बसेल... तुमच्यासाठी बदाम घालून गरम नाश्ता आणि दुधाचा ग्लास घेऊन येईल. आणि रात्रीच्या वेळी तुमच्या कुशीत निजताना, एखाद्या निष्ठावान प्रियतमाप्रमाणे तुमच्या या पिळदार स्नायूंची आणि छातीची स्तुती करत बसेल!"लीनाचे हे मादक आणि कमालीचे खोडकर शब्द ऐकून धुराकेशच्या छातीत एकाच वेळी अनेक गोड धक्के बसले. त्या कल्पनेने त्यांच्या अंगावर अक्षरशः काटा आला. त्यांनी आपल्या उघड्या छातीवर धाडकन हात मारला... "लीने! त्याच्या कशाची... प्रियतमासारखी स्तुती?"त्यांचा तो गडबडलेला आणि शहारलेला अवतार पाहून लीनाचा धीर सुटला. ती त्यांना आणखी चिडवण्यासाठी त्यांच्या अगदी छातीशी बिलगली. तिने आपले ओठ त्यांच्या कानाजवळ नेले आणि अगदी हळूच, मिश्कीलपणे कुजबुजली... "हो तर मग! म्हणूनच सांगतेय... त्याला त्याच्या वडिलांची अशी वेड्यासारखी स्तुती करणं थांबवावंच लागेल. नाहीतर पैलवान साहेब, तुमचा हा देखणा मुलगा तुमच्याच प्रेमाच्या आणि कौतुकाच्या अशा काही अडचणीत येऊ शकतो, की त्याला सांभाळणं मलाही जणार नाही!"धुराकेशने एक खूप दीर्घ आणि जड श्वास घेतला. लीनाच्या या अत्यंत 'नॉटी' आणि खोडकर कल्पनेने त्यांच्या कल्पनेतील अरुण पुन्हा एकदा समोर आला, जो त्यांच्या छातीवर तेल चोळत आहे... या विचारानेच त्यांच्या शरीरात एक अनामिक लाज आणि विलक्षण उत्तेजना एकाच वेळी दाटून आली. त्यांनी स्वतःला सावरत आपल्या दाट मिशांना जोरदार पीळ दिला आणि लीनाला कंबरेतून गच्च पकडून स्वतःकडे खेचले.
लीनाला धुराकेश यांच्या छातीचा तो वाढलेला, खोल श्वास स्पष्ट जाणवला. तिच्या तोंडून एक हलकी, मादक कण्हण्याची छटा उमटली. ती विचार करू लागली की, हा माणूस आपल्या मुलाबद्दल नक्की काय विचार करत असेल? अरुण... एक मोठा झालेला आयटी व्यावसायिक, ज्याला स्वतःची सुंदर बायको आणि एक लहान मुलगा आहे, तो आपल्या वडिलांची इतक्या तीव्रतेने आणि वेडेपणाने स्तुती करतो? कधीकधी तर लीनाला स्वतःच्याच मुलाचा सैतानासारखा राग यायचा, की हा माझ्या नवऱ्यावर एवढा का जळतोय!तिला अचानक शेजारच्या मिसेस कोलकर यांच्या मुलाची आठवण आली. तो किती धिप्पाड, उंच आणि मजबूत बांध्याचा होता. आणि तिचा स्वतःचा मुलगा, अरुण... स्वभावाने आणि शरीराने किती मृदू, सुकुमार होता. पण तरीही, आपल्या या देखण्या आणि सुकुमार मुलाची नजर जेव्हा धुराकेशच्या या राकट पैलवानी शरीरावर पडते, तेव्हा धुराकेशची ही धडधडणारी छाती पाहून लीनाला काळजी वाटायची. पण त्या काळजीच्या मागे एक वेगळाच, मादक रोमांच दडलेला होता.धुराकेशने लीनाच्या कमरेभोवतीचा विळखा आणखी घट्ट केला. त्यांच्या डोळ्यांत एक अनावर, खोडकर चमक होती. ते तिच्या कानाशी तोंड नेऊन अधिकच जड आवाजात म्हणाले, "ऐक ना लीनू... मग बदल म्हणून एक काम करूया. उद्यापासून रोज सकाळी मला तू नाही, तर अरुण स्वतः दुधाचा ग्लास आणून देईल. आणि हो, रोज येताना तो माझ्या शरीराच्या कोणत्याही एका भागावर थोडी थोडी, अगदी सविस्तर स्तुती करेल... चालेल ना?"त्यांच्या या मागणीने लीना शहारली. तिने त्यांच्या त्या घट्ट, ताठरलेल्या छातीवर एक जोरदार चापट मारली."आगा बाई! काय चालवलंय हे पैलवान साहेब? विनंती करण्यापूर्वी जरा विचार तरी करा!" लीनाचा श्वास वेगात चालू झाला, तिने आपले डोळे मोठे केले, "ईश... माझ्या निष्पाप मुलावर कोणतंही संकट यायला नको. देवा, माझ्या पोराची काळजी घे, या बापाच्या नजरेपासून वाचव त्याला!"लीनाच्या या विचित्र, मादक मानसिक खेळामुळे आणि 'मुलावर संकट' येण्याच्या कल्पनेने धुराकेशच्या शरीरातील रक्त अधिकच वेगाने धावू लागले. तो खेळकर तणाव आता खोलीत स्पष्ट जाणवत होता. धुराकेश कमालीचे उत्तेजित झाले होते. आता तर त्यांना आखाड्यातल्या एखाद्या धष्टपुष्ट बैलासारखे अधिक बलाढ्य, अधिक मादक आणि अजस्त्र व्हायचे होते, जेणेकरून अरुणने त्यांची स्तुती करताना थक्क होऊन जावे.त्यांनी लीनाला बेडवर हलकेच पाडत विचारले, "का ग लीनू, देव तरी माझ्या पिळदार शरीरापासून आपल्या पोराला कसा वाचवणार?"
.........
दुसरीकडे, अमोल आपल्या रोजच्या मुलाच्या कर्तव्याचा भाग म्हणून मऊ चटईवर बसून आईच्या पायांना तेल लावण्यात पूर्णपणे व्यस्त होता. त्याचा तो गोड, निष्पाप चेहऱ्याचा मुलगा एका अत्यंत निष्ठावान आणि आज्ञाधारक पुत्राप्रमाणे आपल्या लहान, कोवळ्या हातांनी तिचे पाय चोळत होता. आपल्या मुलाचे हे समर्पण पाहून लावण्याच्या चेहऱ्यावर एक समाधानाचे आणि हक्काचे हसू उमटले. त्याच वेळी, तिने आपला स्मार्टफोन हातात घेतला होता आणि ती यूट्यूबवर लागोपाठ शॉर्ट्स पाहत होती.स्क्रीनवर एकामागून एक येणारे धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आणि त्यांचे पिळदार शरीर पाहून तिच्यात एक वेगळाच उत्साह आणि ऊर्जा संचारत होती. प्रत्येक जण अगदी आखूड शॉर्ट्स घालून, आपले अवाढव्य बायसेप्स आणि ताठरलेली छाती फुगवत, कॅमेऱ्याकडे पाहून मादकपणे हसत पोझ देत होता. ते दृश्य पाहून लावण्याच्या मनात काहीतरी वेगळंच थिरकलं, आणि तिची लांब, टोकदार नखे स्क्रीनवर सतत 'लाइक, लाइक, लाइक' करत वेगवानपणे टॅप करत होती."अमोल, अजून वेगाने चोळ ना!! काय हळूहळू करतोयस?" ती किंचित ताठ होत, काहीशा हुकुमी स्वरात तक्रार करत म्हणाली. तिचा मुलगा अमोल हा नेहमीच तिच्यावर जीवापाड प्रेम करायचा आणि तिची प्रत्येक आज्ञा मानण्यात त्याला एक वेगळाच आनंद मिळायचा."ठीक आहे मम्मा! अजून जास्त जोर लावून करतो," अमोलने अगदी निरागसपणे उत्तर दिले आणि त्याने आपल्या छोट्या हातांचा दाब वाढवून तिच्या पायांवर तेल चोळायला सुरुवात केली.जेव्हा ती अशा प्रकारे काहीशा मोठ्या आणि अधिकारवाणीच्या आवाजात आपल्या पोटच्या मुलावर हुकूमत गाजवायची, तेव्हा लावण्याच्या आतून एक तीव्र, सुखाचा थरथराट उमटायचा. तिच्या पाठीच्या कण्यातून एक वेगळाच शहारून टाकणारा काटा निघायचा. त्या क्षणी तिला स्वतःलाच नक्की काय वाटत होते, तिच्या मनात कोणत्या भावना उचंबळून येत होत्या हे तिचे तिलाच माहीत नव्हते. पण तो अधिकार गाजवण्याचा आणि मुलाचे ते समर्पण अनुभवण्याचा आनंद घेत, तिने स्क्रीनवरचे ते उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्सचे शॉर्ट्स पाहणे तशाच वेगाने सुरूच ठेवले.
लावण्याने तिचे पाय थोडे अजून वर सरकवले, तिची पाठ उशीला टेकवत तिने अमोलकडे एका हुकुमी आणि तीक्ष्ण नजरेने पाहिले. स्क्रीनवर अजून एक धिप्पाड, उघड्या छातीचा पैलवान आपले अवाढव्य बायसेप्स फुगवून पोझ देत होता. त्या पैलवानाचा तो ताठरलेला रुबाब आणि खाली बसून पाय चोळणारा तिचा सुकुमार मुलगा—या दोन्ही दृश्यांनी लावण्याच्या मनात अधिकच वर्चस्व गाजवण्याची इच्छा तीव्र केली."अमोल, हात थांबवू नकोस! मी सांगतेय ना, डाव्या पायाच्या पिंढरीवर अजून जास्त जोर दे. काय पैलवानासारखा मुलगा आहे माझा, हातामध्ये अजिबात ताकद नाही का तुझ्या?" तिने थेट त्याच्या पाठीवर आपल्या लांब नखांचा हलकासा दाब देत हुकूम सोडला."सॉरी मम्मा, मी अजून ताकद लावतो," अमोलचा श्वास किंचित वाढला. त्याने आपल्या आईच्या पायाला दोन्ही हातांनी गच्च पकडले आणि पूर्ण ताकदीने तेल चोळायला सुरुवात केली. त्याच्या लहान कपाळावर घामाचे काही थेंब चमकू लागले होते. आपल्या आईची ही कडक आणि हुकुमी बाजू त्याला एकाच वेळी घाबरवून सोडत होती आणि तिच्याबद्दलचा आदर अजून वाढवत होती.लावण्याच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर, पण कमालीचे मादक आणि विजयी हास्य उमटले. तिने फोनमधील शॉर्ट्स स्क्रोल करणे चालूच ठेवले, पण तिचे पूर्ण लक्ष आता अमोलच्या त्या समर्पणावर होते. तिने आपला दुसरा पाय मुद्दाम अमोलच्या छातीवर टेकवला आणि हळूच दाब देत म्हणाली, "बघ, स्क्रीनवरचे हे पुरुष कसे बैलासारखे ताठ उभे आहेत. आणि तू? माझ्या एका शब्दावर कसा खाली झुकून सेवा करतोयस. जर तू उद्या अशीच ताकद दाखवली नाहीस, तर मी तुला या खोलीतून बाहेर काढीन, समजलं?"तिचा तो आक्रमक आणि अधिकारवाणीचा सूर अमोलच्या काळजात धडधड वाढवून गेला. लावण्या आतून त्या वाढत्या तणावाचा आणि स्वतःच्या हुकुमतीचा पुरेपूर आस्वाद घेत होती.
लावण्याने आश्चर्याने आणि स्वतःवरच चकीत होऊन एक जड श्वास रोखला. तिच्या छातीची धडधड एकाएकी वाढली होती. आपल्या त्या निरागस, निष्पाप देवदूतासारख्या लहान मुलाची तुलना शॉर्ट्स घातलेल्या त्या अवाढव्य, व्यावसायिक पैलवानांशी करताच तिच्या काळजात एक विलक्षण, काळीज पिळवटून टाकणारी तीव्र भावना चमकून गेली. त्या अकल्पित विचाराच्या वेगाने ती स्वतःवरच आतून प्रचंड रागावली."लावण्या! काय चालवलंयस हे? वेडी झाली आहेस का तू?" तिने मनोमन स्वतःलाच दटावले. "या उघड्या पुरुषांच्या शॉर्ट्स बघणं आत्ताच्या आत्ता थांबव! आणि तू तुझ्या त्या फुलासारख्या मऊ, निष्पाप मुलाची तुलना त्या घामाने भिजलेल्या, राकट प्रौढ शरीरांशी का केलीस? आगा बाई! देवा, काय बुद्धी झालीय माझी!"पण तिने स्वतःला कितीही ओरडले, तरी तिच्या मनात निर्माण झालेला तो खोडकर आणि सुखाचा थरथराट थांबत नव्हता. उलट, त्या चुकीच्या वाटणाऱ्या कल्पनेने तिच्या नसानसांत एक मादक, गुप्त रोमांच अजूनच वेगाने धावू लागला. ती अमोलकडे बघत राहिली. अमोल अजूनही अगदी प्रामाणिकपणे, तोंड बंद ठेवून तिची सेवा करत होता.तिच्या मनात एक कमालीची मिश्कील आणि लबाड कल्पना सुचली. तिने फोन बाजूला टाकला, पण चेहऱ्यावरचा तो हुकुमी रुबाब कमी होऊ दिला नाही. ती अमोलच्या आणखी जवळ झुकली. तिच्या लांब नखांनी तिने अमोलच्या चिमुकल्या गालाला हलकेच टोक मारले."अमोल..." ती अगदी हळूच, त्याच्या कानापाशी एखाद्या गुपितासारखी कुजबुजली, "मी तुला त्या मोठ्या पैलवानांसारखं बनायला सांगत नाहीये हं... पण तुझी मम्मा जेव्हा तुझ्यावर अशी हुकूम गाजवते, तेव्हा तुला भीती वाटते की अजून जास्त प्रेम करावंसं वाटतं? बोल बरं, माझ्या लाडक्या गुलामा!"तिच्या या अचानक बदललेल्या, अत्यंत मिश्कील आणि खेळकर स्वराने अमोलने भांबावून वर पाहिले. लावण्या आतून या मानसिक खेळाचा आणि स्वतःच्या मनात उठणाऱ्या त्या विचित्र, वेगवान लहरींचा पुरेपूर आस्वाद घेत होती.
बेडवर ठेवलेला फोन जोरात व्हायब्रेट झाला, आणि खोलीतील तो सुखाचा, ताठरलेला शांततेचा पडदा एका क्षणात फाटला. लावण्याने स्क्रीनवर पाहिले. तिची नणंद अप्सराचा फोन होता.काहीही विचार न करता, लावण्याने आपला पाय वर केला आणि एका झटक्यात हुकुमीपणे अमोलला बाजूला ढकलत फोन उचलला. त्या अचानक लागलेल्या धक्क्याने अमोलच्या संपूर्ण शरीरात एक थरकाप उडाला. त्याचा तोल गेला आणि तो जवळजवळ चटईवर कोसळलाच. पण लावण्याला त्याची काहीच पर्वा नव्हती; तिचे मन आधीच फोनवरच्या मसालेदार गप्पांकडे वळले होते.फोनच्या दुसऱ्या बाजूला, अप्सरा तिच्या जड झालेल्या, गरोदर पोटासह सैल सलवार-कुर्ता घालून खोलीत हळूहळू फिरत होती. तिचा श्वास काहीसा जड झाला होता, पण तिच्या ओठांवर वहिनीची खोडी काढण्याचे मिश्कील हसू होते."वहिनी!" अप्सरा फोनवर हसत, खोट्या आवेशाने म्हणाली, "मला अजिबात सांगू नकोस की तू पुन्हा त्या बिचाऱ्या अमोलला तुझ्या पायांची सेवा करायला लावत होतीस... आह... बाई! किती वर्चस्व गाजवतेस तू त्या लहान पोरावर!"लावण्या बेडवर आपली पोझ बदलत कुत्सितपणे आणि हक्काने हसली. "अगं सोड अप्सरा, मी तर त्याला त्याच्या भविष्यातल्या स्त्रीवादी पत्नीसाठी आधीच तयार करत आहे! पण खरं सांगू तर..." तिने एक दीर्घ श्वास घेत तक्रारीच्या सुरात म्हटले, "त्याच्या या लहान आणि सुकुमार हातांमध्ये आता काही दम उरला नाहीये गं. माझ्या पायांच्या आणि पोटऱ्यांच्या दुखापतीसाठी त्याचे हे हात पुरेसे नाहीतच."अप्सरा फोनवर मोठ्याने हसली आणि तिला अजून चिडवू लागली. "ओहो! म्हणजे माझ्या लाडक्या वहिनीला आता पैलवानासारखे ते खरखरीत, मजबूत आणि राकट हात हवे आहेत, हं? जो खरोखरच तुझ्या या पायांना ताकदीने चोळू शकेल?"अप्सराच्या त्या वाक्याने लावण्याचा श्वास तिथेच रोखला गेला. त्या 'खरखरीत पैलवानी हातांच्या' कल्पनेने तिच्या डोळ्यांसमोर पुन्हा एकदा ते यूट्यूबवरचे उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आले. तिच्या शरीरात एक उष्ण लहर धावून गेली. ती काही बोलणार इतक्यात अप्सराच्या बाजूने एक वेगळाच, जड आवाज आला."अप्सरा? तो कसला आवाज होता?" लावण्याने उत्सुकतेने विचारले.अप्सराने गोडपणे हसत आपल्या कडक झालेल्या पोटावरून हात फिरवला. "अं... काही नाही गं वहिनी. मला वाटतं हे बाळ तुझ्या या 'नॉटी' गप्पा अगदी मनापासून ऐकतंय. आतापासूनच ते आतून इतक्या लाथा मारतंय, जणू त्याच्या मामीच्या या जंगली इच्छांना दाद देतंय!"
लावण्या बेडवर आपली पोझ बदलत कुत्सितपणे आणि हक्काने हसली. "अगं सोड अप्सरा, मी तर त्याला त्याच्या भविष्यातल्या स्त्रीवादी पत्नीसाठी आधीच तयार करत आहे! पण खरं सांगू तर..." तिने एक दीर्घ श्वास घेत तक्रारीच्या सुरात म्हटले, "त्याच्या या लहान आणि सुकुमार हातांमध्ये आता काही दम उरला नाहीये गं. माझ्या पायांच्या आणि पोटऱ्यांच्या दुखापतीसाठी त्याचे हे हात पुरेसे नाहीतच."अप्सरा फोनवर मोठ्याने हसली आणि तिला अजून चिडवू लागली. "ओहो! म्हणजे माझ्या लाडक्या वहिनीला आता पैलवानासारखे ते खरखरीत, मजबूत आणि राकट हात हवे आहेत, हं? जो खरोखरच तुझ्या या पायांना ताकदीने चोळू शकेल?"अप्सराच्या त्या वाक्याने लावण्याचा श्वास तिथेच रोखला गेला. त्या 'खरखरीत पैलवानी हातांच्या' कल्पनेने तिच्या डोळ्यांसमोर पुन्हा एकदा ते यूट्यूबवरचे उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आले. तिच्या शरीरात एक उष्ण लहर धावून गेली. ती काही बोलणार इतक्यात अप्सराच्या बाजूने एक वेगळाच, जड आवाज आला."वहिनी, ते बाळ कदाचित वर्चस्व आणि संभाव्य फसवणुकीबद्दलचं आपलं त्या दिवसाचं खोडकर संभाषण पुन्हा ऐकायला उत्सुक असेल!" अप्सरा गोड हसली.लावण्याने बेडवरची उशी आपल्या छातीशी गच्च आवळून धरली आणि मिश्कील उत्सुकतेने म्हणाली, "सांग ना, बिचाऱ्या जतीनचं काय केलंस ते?"अप्सरा गोड हसली आणि जड पावलांनी चालत वॉशरुमजवळ पोहोचली. पण तिथे पोहोचताच तिची मोलकरीण तिच्या परवानगीशिवाय घाईघाईत बाहेर पडली. त्या मोलकरणीच्या अंगातून येणाऱ्या घामट आणि उग्र वासाने अप्सराच्या गरोदर शरीरात एकदम मळमळ आणि अंगावर तीव्र काटा आला. ती नाकाला पदर लावून दोन पावले मागे सरकली आणि दुसऱ्या दिशेने चालू लागली.तिच्या मनात त्या मोलकरणीबद्दल तीव्र संताप आणि शिव्यांची लाखोळी सुरू झाली. 'ती घाणेरडी, नीच बाई! हिची हिंमत कशी झाली माझा खाजगी वॉशरुम वापरायची? हिच्या घाणेरड्या घामाने माझं पवित्र वॉशरुम विटाळलंय. एकदा का माझं हे बाळंतपण व्यवस्थित होऊ दे, हिला अशी चपराक लावून घरातून हाकलून देईन की हिचा सगळा माज उतरेल!'स्वतःचा राग आवरत, अप्सरा आपला जड श्वास सावरत म्हणाली, "त्या दिवशी वहिनी, जतीन जवळजवळ एका मोठ्या मारापासून वाचला होता... माझ्या मोलकरणीच्या राकट नवऱ्याकडून!"हे ऐकताच लावण्याच्या मनातली उत्सुकता आणि वर्चस्वाची भावना शिगेला पोहोचली. तिने खोटा कठोरपणा आणून, आवाजात पूर्ण हुकुमत गाजवत म्हटले, "मला आत्ताच्या आत्ता सगळं सविस्तर सांग ननद राणी! नाहीतर मी तुझ्या घरात गदा घेतलेले कमीत कमी पाच धिप्पाड, अवाढव्य पैलवान पाठवेन, जे तुझ्या त्या मोठ्या गरोदर पोटाला सणासुदीच्या ढोलासारखं झोडपून काढतील!"अप्सराला अशा विकृत, असभ्य आणि आक्रमक गप्पांची मनापासून आवड होती. लावण्याच्या त्या पैलवानांच्या उल्लेखाची आणि ढोलासारखं झोडपण्याची अतरंगी, क्रूर कल्पना ऐकून तिच्या संपूर्ण शरीरात एक तीव्र थरकाप उडाला. तिने एक दीर्घ, मादक श्वास घेतला. त्याच वेळी तिच्या पोटातील बाळही आतून जोरात धडधडले, जणू त्यालाही या संवादातील आक्रमक रुबाब आणि आईच्या मनातील सुप्त उत्तेजना जाणवली होती.ती खोटा विरोध करत आणि लाडात येत श्वास रोखून म्हणाली, "अरे देवा... आगा बाई! माझ्या साध्याभोळ्या भावाने कोणत्या सैतानीणीशी लग्न केलंय देव जाणे!"खोलीतील वातावरण आता कौटुंबिक गप्पांच्या मर्यादा ओलांडून अधिकच मादक आणि खेळकर तणावाने भारून गेले होते. तर दुसरीकडे अमोल खाली जमिनीवर बसून आपल्या आईच्या चेहऱ्यावरील तो आक्रमक रुबाब पाहून प्रचंड घाबरला होता.
"काही दिवसांपूर्वीचीच गोष्ट आहे ही वहिनी..." अप्सरा बेडवर कुशीवर वळत, तो जुना प्रसंग आठवून अधिकच रंगात येऊन सांगू लागली.त्या दिवशी अप्सरा बेडवर उताणी पडली होती आणि तिची तीच मोलकरीण तिच्या उघड्या, जड झालेल्या गरोदर पोटाला सुगंधी तेल लावून अगदी हळूवारपणे चोळत होती. त्या सुखाच्या स्पर्शाने अप्सराचे डोळे मिटत आले होते. इतक्यात, बाहेरच्या हॉलमधून अचानक कुणाचे तरी मोठ्याने ओरडण्याचे आणि फर्निचर मागे-पुढे सरकल्यासारखे उग्र भांडणाचे आवाज तिच्या कानावर पडले."दीदी, तुम्ही जास्त काळजी करू नका, तुम्हाला आता पूर्ण आराम करायला हवा. नाहीतर पोटातलं बाळ बाहेर येऊन विनाकारण रडायला लागेल..." मोलकरणीने तेलकट हाताने तिच्या पोटावर हलकासा दाब देत म्हटले.तेवढ्यात अप्सराच्या पोटातील बाळही अचानक आतून जोरात थरथरले, जणू बाहेरचा तो आक्रमक आवाज त्यालाही जाणवला होता. "मम्मा मम्मा, तुम्ही इतक्या का थरथरत होतात, मला शांत झोपूच देत नाही आहात!!" अप्सरा आपल्या पोटाकडे बघत मिश्कीलपणे पुटपुटली. तिला हॉलमधून तिच्या नवऱ्याचा—म्हणजे बिचाऱ्या जतीनचा घाबरलेला आवाज स्पष्टपणे ऐकू आला."थांब, मला बाहेर जाऊन नक्की काय चाललंय ते बघायलाच हवं..." अप्सरा आपले जड पोट सांभाळत कशीबशी बेडवरून उठली.ती मोलकरीण चेहऱ्यावर एक कुटिल आणि लबाड हसू आणत अप्सराच्या मागे-मागे खोलीच्या दारापर्यंत गेली. त्यांनी दाराच्या फटीतून बाहेर जे दृश्य पाहिले, त्याने विशेषतः अप्सराचा श्वास तिथेच रोखला गेला! ती पुरती थक्क झाली. हॉलमध्ये ऑफिसच्या कपड्यांमध्ये असलेला जतीन उभा होता, पण त्याला एका धिप्पाड, अवाढव्य शरीराच्या, पिळदार स्नायू असलेल्या एका राकट गुंडासारख्या माणसाने थेट कॉलरला पकडले होते. त्या माणसाने जतीनला सहज हवेत उचलून भिंतीवर ढकलले होते."हे... हे असं करायचं नाही... प्लीज मला सोडा," जतीन पूर्णपणे घाबरून, गयावया करत डोळे मोठे करून ओरडत होता.पण तो धिप्पाड माणूस, जो जतीनच्या ऑफिसच्या कपड्यांमधील सुकुमार शरीरासमोर एखाद्या अजस्र बैलासारखा वाटत होता, त्याने आपली पकड अजून घट्ट केली. तो तिथेच जमिनीवर थुंकत अत्यंत उग्र आणि राकट आवाजात म्हणाला, "असं माझ्याशी पुन्हा वागू नकोस पैशाच्या बाबतीत, नाहीतर तुझी ती अत्यंत महत्त्वाची पुरुषी वस्तू आत्ताच्या आत्ता कापून समुद्रात फेकून देईन, समजलं?!""दीदी... ते माझे पती आहेत..." इतक्यात ती मोलकरीण अप्सराच्या अगदी पाठीशी बिलगली. तिचा तो उबदार आणि घामट गरम श्वास थेट अप्सराच्या उघड्या मानेला आणि कानाला चाटून गेला.अप्सरा शहारली. एकीकडे तिचा स्वतःचा नवरा तिथे मरणाच्या दारात उभा राहून गयावया करत होता, पण अप्सराचे पूर्ण लक्ष जतीनच्या त्या दयनीय अवस्थेपेक्षा, त्या समोरील राकट पुरुषाच्या पिळदार आणि ताठरलेल्या छातीच्या स्नायूंकडे खिळले होते. ती मनोमन त्या पुरुषी ताकदीचे कौतुक करत तिथे खिळून उभी राहिली होती. मोलकरणीच्या त्या गरम श्वासाने आणि समोरील त्या मादक, आक्रमक दृश्याने अप्सराच्या गरोदर पोटात एक वेगळीच, सुखाची गुदगुली निर्माण केली."अरे देवा... वहिनी, काय सांगू तुला! तो माणूस किती खरखरीत आणि राकट होता... त्याच्या त्या अक्राळविक्राळ शरीरासमोर आपला जतीन पार लहान आणि सुकुमार दिसत होता..." अप्सराने फोनवर लाजत आणि श्वास रोखत लावण्याला सांगितले."दीदी, तुम्ही तर माझ्या नवऱ्याला अगदी गुपचूप आणि मनापासून न्याहाळत आहात!" ती मोलकरीण अप्सराच्या कानापाशी अत्यंत निर्लज्जपणे आणि खोडकरपणे हसत कुजबुजली."गप्प बस रांडे!" अप्सराने खोटा राग दाखवत तिला गप्प केले आणि म्हणाली, "लगेच जा आणि तुझ्या त्या पैलवान नवऱ्याला सांग माझ्या पतीला त्या भिंतीवरून खाली उतरवायला!"मार्कणीच्या सांगण्यावरून जेव्हा त्या गुंडाने जतीनची कॉलर सोडली, तेव्हा जतीन खाली कोसळला. त्याचा चेहरा पांढराफटफटीत झाला होता. त्या अवाढव्य पुरुषी पकडीमुळे आलेल्या प्रचंड तणावाने तो धापा टाकत होता, घामाने पार थबथबला होता. पण त्या क्षणासाठी सुटकेचा निश्वास टाकत तो थेट समोरच्या सोफ्यावर जाऊन निपचित पडला.
लावण्या फोनच्या अधिकच जवळ सरकली, अप्सराच्या आवाजातील तो उघडा, कसलाही आडपडदा नसलेला वेडेपणा ऐकून तिचा स्वतःचा श्वासही काहीसा अडकला. सुरुवातीची ती हलकी चाललेली थट्टा-मस्करी आता पूर्णपणे वितळून गेली होती, आणि त्याची जागा एका दाट, श्वास रोखून धरणाऱ्या तणावाने घेतली होती; ज्याने त्या दोन्ही स्त्रियांना मैलोन्मैल दूर असूनही एकाच भावनेत बांधून ठेवले होते.अप्सराने ड्रेसिंग टेबलचा कोपरा आपल्या हाताने घट्ट पकडला, तिच्या बोटांची पेरे पांढरी पडली होती. ती त्या आठवणीला प्रचंड तीव्रतेने स्वतःमध्ये अनुभवू लागली. "तुला समजणार नाही वहिनी," ती अगदी दबलेल्या आवाजात कुजबुजली, तिचा तो आवाज भीतीमुळे नाही, तर एका गडद, निषिद्ध रोमांचामुळे थरथरत होता. "त्या दिवशी जतीनकडे बघताना... मला तो अगदी अनोळखी वाटत होता. त्या माणसाच्या अवाढव्य सावलीखाली आपला जतीन कमालीचा सुकुमार आणि दुबळा दिसत होता. त्याचा तो महागडा लिननचा शर्ट जेव्हा त्या गुंडाच्या तेलकट, ग्रीस लागलेल्या राकट मुठीत चुरगळला गेला ना... तेव्हा माझ्या अंगावर काटा आला, पण त्याच वेळी माझ्या नसानसांतलं रक्त वेगाने धावू लागलं."लावण्याने बेडवरची उशी आपल्या छातीशी अजून गच्च आवळली, ती पूर्णपणे त्या कथेत वाहून गेली होती. "आणि तो गुंड, अप्सरा?" तिने अत्यंत उत्सुकतेने आणि हळूच विचारले, "तो जवळून कसा दिसत होता?""तो एखाद्या जंगली प्राण्यासारखा होता वहिनी," अप्सराने अत्यंत निर्लज्जपणे कबूल केले, तिचा श्वास तिच्या गरोदर कपड्यांआडून वेगाने चालू होता. "त्याला आमच्या या आलिशान घराची किंवा जतीनच्या त्या मोठ्या ऑफिसच्या हुद्द्याची अजिबात पर्वा नव्हती. त्याने जेव्हा जतीनला त्या भिंतीवर आदळलं, तेव्हा त्याची छाती अजूनच फुगली—ती प्रचंड रुंद होती, त्यावर काळे दाट केस होते आणि ती पुरुषी घामाने थबथबली होती. तो जेव्हा जेव्हा त्याच्या त्या जड, गर्जणाऱ्या आवाजात बोलत होता, तेव्हा तो आवाज हॉलच्या फरशीतून थेट माझ्या पायाच्या तळव्यांपर्यंत थरथरत येत होता. जणू काही तो संपूर्ण घरावर... माझ्यावरच हुकूमत गाजवत होता."ती क्षणभर थांबली, तिने एक जड श्वास घेतला कारण तिच्या ताठरलेल्या गरोदर पोटात पुन्हा एक घट्ट गाठ पडली होती. पोटातील बाळ आतून इतक्या जोरात लाथ मारत होते की तिच्या त्वचेवर एक तीव्र लहर उमटली आणि तिच्या तोंडून एक हलकी कण्हण्याची छटा बाहेर पडली. "जेव्हा त्याने जतीनच्या त्या पुरुषत्वाला आक्रमकपणे ओढून समुद्रात फेकून देण्याची धमकी दिली ना... तेव्हा माझ्या मनाचा एक भाग भीतीने ओरडला, पण दुसरा एक अत्यंत आदिम, गडद भाग हे पाहून पूर्णपणे थक्क झाला होता की तो माणूस हे किती सहज करू शकत होता. एका खऱ्या, राकट पुरुषाच्या त्या हिंस्र ताकदीसमोर जतीन पार लहान पोरासारखा भासत होता."फोनच्या दुसऱ्या बाजूला, लावण्याच्या पाठीच्या कण्यातूनही एक तीव्र, विजेसारखा शहारून टाकणारा काटा निघून गेला. तिने आपल्या हातांकडे पाहिले, तिचे मन अप्सराच्या त्या जंगली शब्दांना थेट तिचा स्वतःचा नवरा, धुराकेशशी जोडू लागले. तिला तिच्या अठ्ठावन्न वर्षांच्या त्या उंचपुऱ्या, अवाढव्य पैलवान नवऱ्याची आठवण आली; त्याचे ते लोखंडासारखे कडक बायसेप्स, आणि ज्या पद्धतीने त्याने नुकतेच तिला बेडवर ढकलून तोच जड, आक्रमक पुरुषी अधिकार गाजवला होता."अप्सरा..." लावण्या श्वास रोखून अत्यंत हळू आवाजात कुजबुजली, तिच्या आवाजात धक्का आणि एक छुपी उत्तेजना दोन्ही एकत्र जाणवत होते. "तू खरोखरच आगीशी खेळते आहेस. उद्या जर जतीनने तुझ्या डोळ्यात पाहिले आणि त्याला तुझी ही जळती आठवण तिथे दिसली... तर तो पार खचून जाईल."अप्सराने आपल्या पोटाच्या कडक गोलाकारावरून हात फिरवत एक मिश्कील, लबाड हसू सोडले. "खचू दे त्याला वहिनी. सध्या तरी, हे बाळ आणि मी या खोलीत त्या राकट पुरुषाचा तो उग्र वास फक्त जिवंत ठेवतोय."
लावण्याने फोनवरील तो जड आणि निषिद्ध तणाव हलका करण्यासाठी चटकन विषय बदलला. ती बेडवर आपली पोझ बदलत, एका अत्यंत नखरेल आणि स्त्रीसुलभ उत्सुकतेने कुजबुजली, "बरं हे सगळं सोड गं अप्सरा... मला सांग, या गरोदरपणामुळे वाढलेल्या तुझ्या स्वतःच्या वजनाबद्दल तुला नक्की काय वाटतंय? तू आरशात स्वतःला बघतेस तेव्हा काय वाटतं?"अप्सरा ड्रेसिंग टेबलच्या मोठ्या आरशासमोर जाऊन उभी राहिली. तिने आपल्या हातातील फोन खांद्यापाशी धरला आणि आरशात स्वतःच्या बदललेल्या रूपाकडे न्याहाळू लागली. लावण्याच्या या थेट आणि खाजगी प्रश्नाने तिच्या चेहऱ्यावर एक मादक, तृप्ततेचे हसू उमटले."खरं सांगू तर वहिनी..." अप्सराने अत्यंत निर्लज्जपणे आणि अभिमानाने कबूल केले, "सुरुवातीला मला खूप विचित्र वाटायचं, पण आता... मला माझं हे रूप कमालीचं मादक आणि भरदार वाटतंय. माझे नितंब (hips) आणि माझी कंबर आता खूप जास्त रुंद आणि भरगच्च झालीये. आणि माझे स्तन (breasts)... बाळंतपणामुळे त्यांच्यात इतका प्रचंड मांसल भार आणि जडपणा आलाय, की माझी कोणतीही जुनी चोळी किंवा सलवार आता मला धड बसत नाही."तिने आपल्या दोन्ही हातांनी आपल्या शरीराच्या त्या वाढलेल्या, वळणदार भागांना हलकासा स्पर्श केला. तिच्या आवाजात आता गरोदरपणाचा थकवा नव्हता, तर एका पूर्ण स्त्रीत्वाचा मादक माज होता."मला आधी वाटायचं की मी जाड आणि बेढब दिसेन," अप्सरा आरशात स्वतःच्या मादक वळणांकडे पाहत पुढे म्हणाली, "पण उलट आता मी खूप जास्त हेल्दी, कवी आणि जास्त आकर्षक वाटतेय. शरीराच्या नसानसांत एक वेगळाच जड उबदारपणा भरून आलाय... जणू मी खरोखरच एका पैलवानाची बायको असावी इतकी भरदार!"लावण्या फोनवर तिची ही मादक कबुली ऐकून स्वतःच्याच शरीराकडे पाहू लागली, आणि खोलीतील वातावरण पुन्हा एकदा नणंद-वहिनींच्या अत्यंत खाजगी, मादक गप्पांनी रंगून गेले.
लावण्या फोनवर हलकेच हसली, तिच्या स्वरात आता एक नखरेल आणि खोडकरपणा उतरला होता. ती बेडवर रेलत अत्यंत हळू आवाजात कुजबुजली, "बरं आहे, पण आता तुझ्या या वाढलेल्या भरगच्च आणि जड वळणांना सांभाळताना बिचाऱ्या जतीनच्या हातांची ताकद पुरेशी पडेल ना? मला तर वाटतंय, तुझे हे नवे अवयव जतीनच्या त्या मऊ हातांना पकडण्यासाठी खूपच मोठे पडतील. त्याचे हात तुझ्यावरून पार निसटूनच जातील!"लावण्याचे हे वाक्य ऐकताच अप्सराचा श्वास अडकला. तिने एका सुप्त, अंतर्गत रागाच्या भरात आपले खालचे ओठ दातांखाली गच्च चावले. आरशात स्वतःच्या भरदार छातीकडे पाहत तिच्या गळ्यात एक विचित्र आवंढा आला."मला माहीत आहे वहिनी..." अप्सरा अत्यंत जड आणि थरथरत्या आवाजात पुटपुटली, "त्याचे हात खूपच लहान आणि जास्तच नाजूक आहेत गं... त्या राकट गुंडाच्या तुलनेत जतीन मला एखाद्या काचेच्या बाहुलीसारखा स्पर्श करतो. पण तो माणूस... अरे देवा... सॉरी... मी त्याचे ते मोठे आणि खरखरीत हात विसरूच शकत नाहीये. ते किती हिंस्र, किती राकट आणि पुरुषी होते... पण मनाला तितकेच वेड लावणारे होते.""लबाड कुठली!" लावण्या फोनवर मोठ्याने हसली, पण दुसरीकडे अप्सराच्या या शब्दांनी तिच्या स्वतःच्या मनातही एक मादक आणि गडद उत्तेजना निर्माण केली होती. "कॉलेजमध्ये जेव्हा तू एकदम स्लिम आणि नाजूक होतीस, तेव्हा जतीनच्या एका छोट्याशा स्पर्शाने तू पूर्ण वितळून जायचीस! आणि आता बघ, स्वतःचं शरीर भरदार आणि जड झालंय, तर तुला थेट एका अजस्र राक्षसाचे हात हवेत!"त्या संपूर्ण संवादाच्या जडपणाने आणि शरीरात वेगाने धावणाऱ्या त्या मादक तणावामुळे गरोदर अप्सराला अचानक खूप थकल्यासारखे वाटू लागले. तिच्या पोटातील त्वचा पुन्हा एकदा घट्ट झाली."ठीक आहे वहिनी... मला वाटतं मी आता थोडा वेळ आराम करते," अप्सराने आपला धापा टाकणारा श्वास सावरत, कपाळावर आलेला घाम पुसला. "नंतर बोलते तुझ्याशी, बाय!""काळजी घे ननद राणी," लावण्या मंद आवाजात म्हणाली. फोन कट झाला आणि लावण्या आपल्या बेडवर उशीला धरून तशीच शून्यात पाहत राहिली. खोलीत पुन्हा एकदा तोच खाजगी, निषिद्ध आणि मादक तणाव रेंगाळू लागला होता.
________
आपल्या सर्वांसमोर अत्यंत आनंदाने आणि मनःपूर्वक मोहिते कुटुंबाची ओळख करून देत आहोत. त्यांच्या प्रेमळ, जिव्हाळ्याच्या आणि संस्मरणीय प्रवासात तुमचं मनःपूर्वक स्वागत -
अरुण मोहिते, वय ३२. मेहनती, जबाबदार आणि प्रेमळ पती. कॉलेजमध्ये दोघांची ओळख झाली तेव्हापासून तो लावण्यावर मनापासून प्रेम करतो. दोघेही संगणक अभियांत्रिकी (कॉम्प्युटर इंजिनिअरिंग) शाखेचे विद्यार्थी होते आणि त्याच पार्श्वभूमीमुळे त्यांची मैत्री हळूहळू घट्ट होत जाऊन प्रेमात बदलली. आजही अरुण आपल्या पत्नीवर तितकेच निःस्वार्थ प्रेम करतो आणि तिच्या प्रत्येक सुख-दुःखात तिच्या पाठीशी खंबीरपणे उभा असतो.
"लावण्या मोहिते, वय ३२. भरदार आणि आकर्षक बांधा, लांबसडक रेशमी केस, सुंदर साडी परिधान केलेली, मनमोहक हास्य, आणि उन्हाच्या हलक्या सोनेरी छटेने उजळलेला गोरा वर्ण."
अमोल हा अरुण आणि लावण्याचा एकुलता एक मुलगा. गोड, निरागस आणि चंचल स्वभावाचा. कधी कधी त्याचा खोडकरपणा आणि सततचा गोंधळ घरभर रंगत आणतो, पण त्याच्या निरागस हसण्याने आणि प्रेमळ स्वभावाने तो प्रत्येकाचे मन जिंकून घेतो. त्याच्या उपस्थितीमुळे मोहिते कुटुंबाचे घर कायम आनंद, हशा आणि उत्साहाने भरलेले असते.
धुराकेश मोहिते, वय ५८. अरुणचे वडील आणि त्यांच्या काळातील नावाजलेले बॉडीबिल्डर. निवृत्त झाल्यानंतरही त्यांनी आपल्या शरीराची तंदुरुस्ती तशीच जपली आहे. आजही त्यांची भरदार, स्नायूंची ठेवण पाहून त्यांच्या जुन्या शरीरसौष्ठवाची झलक सहज दिसून येते. प्रत्येक सकाळी अंगाला तेल चोळून व्यायाम करण्याची त्यांची सवय अजूनही कायम आहे. त्यांच्या चेहऱ्यावरील दाट, रुबाबदार खंडोबाच्या शैलीतील मिशा आणि कणखर व्यक्तिमत्त्वामुळे त्यांचा दरारा आजही तसाच आहे. कठोर शिस्तीवर विश्वास असला तरी मनाने ते आपल्या कुटुंबावर जीवापाड प्रेम करणारे, काळजीवाहू आणि आधारवडासारखे उभे राहणारे व्यक्तिमत्त्व आहेत.
लीना देवी मोहिते, वय ५४. अरुणची आई, उत्साही, हसतमुख आणि सुदृढ प्रकृतीची स्त्री. तिचे दाट केस नेहमी नीटनेटक्या मोठ्या अंबाड्यात बांधलेले असतात, तर नाकातील पारंपरिक नाथ तिच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक वेगळाच मराठमोळा रुबाब देते. शिस्त, संस्कार आणि आत्मविश्वास यांचा सुंदर संगम तिच्या स्वभावात दिसून येतो.
व्यवसायाने त्या मुलींच्या विज्ञान आणि तंत्रज्ञान महाविद्यालयाच्या मुख्याध्यापिका (प्राचार्या) आहेत. विद्यार्थिनींमध्ये त्या कडक पण न्यायी, प्रेरणादायी आणि मायेने मार्गदर्शन करणाऱ्या शिक्षिका म्हणून ओळखल्या जातात. घरात मात्र त्या प्रेमळ आई, काळजीवाहू सासू आणि अमोलसाठी लाडकी आजी आहेत. त्यांच्या उपस्थितीने मोहिते कुटुंबात शिस्त, आपुलकी आणि उबदारपणाचा सुंदर समतोल कायम राहतो.
................
सकाळची कोवळी ऊब अंगणात उतरू लागली होती. नेहमीप्रमाणे धुराकेश अंगाला तेल लावण्यासाठी अंगणातल्या लाकडी पाटावर बसले होते. त्यांच्या हातात तेलाची वाटी पाहून लीना हसली.
"द्या इकडे... अजूनही स्वतःलाच सगळं करायची सवय गेली नाही तुमची."
ती त्यांच्या रुंद छातीवर हलक्या हाताने तेल चोळू लागली. वर्षानुवर्षांच्या व्यायामाने घडलेले स्नायू अजूनही तितकेच ठसठशीत दिसत होते. तेलाचा स्पर्श होताच त्यांच्या छातीचे स्नायू सहज ताणले गेले, आणि लीना क्षणभर थबकली.
"अहो... अठ्ठावन्न वर्षांचे आजोबा आहात तुम्ही," ती मिश्कीलपणे म्हणाली, "पण ही बॉडी अजूनही तरुणांना लाजवेल."
धुराकेश मोठ्याने हसले.
"व्यायाम कधी निवृत्त होत नाही, माणूस होतो."
लीनाने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं. सकाळच्या व्यायामानंतर त्यांच्या अंगावर अजूनही आखाड्यातल्या पैलवानासारखा घामाचा उग्र पण परिचित वास दरवळत होता. त्या वासाची तिला कधी चीड यायची, तर कधी तोच तिच्या आयुष्याच्या कित्येक दशकांच्या आठवणी जाग्या करून जायचा.
"हा तुमचा पैलवानी वास... अजूनही काही कमी झालेला नाही."
"म्हणजे?"
"कधी वाटतं खिडक्या उघडून टाकाव्यात... आणि कधी वाटतं, हाच तर माझा धुराकेश आहे."
धुराकेश तिच्याकडे वळून हसले. त्यांच्या दाट खंडोबाच्या मिशांखाली उमटलेलं ते समाधानाचं हास्य पाहून लीना देखील हसली. पस्तीस वर्षांच्या सहजीवनानंतरही त्यांच्यातील ती सहज आपुलकी आणि हलकीशी चेष्टा तशीच टिकून होती. घराच्या आतून अमोलचा आवाज आणि स्वयंपाकघरातून लावण्याची लगबग ऐकू येत होती. मोहिते कुटुंबाच्या आणखी एका साध्या, उबदार दिवसाची ती सुरुवात होती.
धुराकेश यांनी आपल्या मिशांना पीळ दिला आणि त्यांच्या डोळ्यांत एक खोडकर चमक आली."या स्नायूंवर अजूनही तितकंच प्रेम आहे ना, लीनू?" त्यांनी तिचा हात पकडून आपल्या दंडावर ठेवला, "पस्तीस वर्षांपूर्वी तर थेट क्लीन बोल्ड झाली होतीस... आणि आजही तुझी नजर काही दुसरीकडे जात नाहीये."लीनाने लाजण्याचं नाटक करत त्यांच्या छातीवर हलकीशी चापट मारली. "जास्त हवेत उडू नका, हं!" तिच्या ओठांवर एक नखरेल स्मित उमटलं."अरेरे... म्हणजे गडी बाद झाला तर?" धुराकेश तिला आणखी जवळ ओढत, भुवया उंचावून खोडकरपणे हसले."हम्म्म... कदाचित," लीनाने त्यांच्या डोळ्यांत पाहत आपली नजर काहीशी तिरकी केली."फक्त कदाचित?" त्यांनी तिचा हात किंचित दाबला."हो... कारण फक्त हे स्नायू बघून लग्न केलं नव्हतं मी," लीनाने त्यांच्या कॉलरला बोटाने खेळवत म्हटलं, "त्या हट्टी, कमालीच्या रोमँटिक आणि मनाने सोन्यासारख्या माणसावर भाळले होते... जो आजही सकाळी उठून व्यायाम करताना मला चोरून बघतो, आणि नातवाच्या मागे धावताना स्वतःचे कपडे घाण करून लहान मूल बनतो."धुराकेशच्या चेहऱ्यावर एक हट्टी, विजयी हास्य उमटलं. "म्हणजे अजूनही मीच तुझा हिरो आहे?"लीनाने पुढे होत त्यांच्या मिशा हलकेच ओढल्या आणि त्यांच्या कानाजवळ गुणगुणली, "ते विचारायची वेळ आली आहे का, मिस्टर धुराकेश? पस्तीस वर्षं सहन केलंय तुम्हाला... आता उत्तर शब्दांत हवंय की कृतीत?"दोघेही खळाळून हसले. त्या हसण्यात वर्षानुवर्षांचा रोमान्स, जुन्या आठवणी आणि अजूनही तितकीच तरुण असलेली एकमेकांबद्दलची ओढ स्पष्ट दिसत होती.
लीनाने तेलाची वाटी बाजूला ठेवली, तिचे तेलकट बोट धुराकेशच्या दंडावर फिरवत ती नखरेल हसत म्हणाली,"फक्त मीच नाही हो तुमच्या या पिळदार शरीरावर फिदा... अरुणही तुमच्यावर तितकाच अभिमान बाळगतो."धुराकेशने एका झटक्यात तिची कंबर जवळ ओढत आश्चर्याने आणि खोडकरपणे पाहिले."अरुण? आणि तो कशाला माझ्या शरीरावर फिदा व्हायला लागलाय?"लीनाने त्यांच्या छातीवर बोट रोखत, डोळे मिचकावून म्हटले, "हो ना! परवाच तो तुमच्याकडे बघून म्हणत होता, 'बाबांची शिस्त म्हणजे कमाल आहे. अठ्ठावन्नाव्या वर्षीही त्यांनी शरीर जसं मेंटेन ठेवलंय ना, मला तर त्यांची ईर्ष्या वाटते. त्यांच्याकडून सातत्य आणि तो 'स्वॅग' शिकायला हवा.'"लीनाने त्यांचे गाल हलकेच ओढले."तो तुमचं असं कौतुक करत होता की... मलाच वाटलं, अरे हा माझ्या नवऱ्याला चोरून बघतोय की काय!"क्षणभर धुराकेश काहीच बोलले नाहीत, पण त्यांच्या डोळ्यांतील खोडकरपणा मागे पडून तिथे एक वेगळीच चमक आली.मुलाच्या त्या उबदार आणि बिनधास्त शब्दांनी त्यांच्या पुरुषाभिमानाला सुखावून सोडले. नकळत त्यांनी आपली छाती आणखी ताठ केली. वर्षानुवर्षांच्या व्यायामाने घडलेले त्यांच्या छातीचे स्नायू लीनाच्या हाताला जाणवतील असे कडक झाले. पण यावेळी त्यामागे केवळ व्यायामाचा जोर नव्हता—तर मुलाच्या आदराने त्यांच्या छातीत एक हक्काचा रुबाब भरून आला होता."खरंच... असं म्हणाला तो? की तू स्वतःची स्तुती माझ्या गळ्यात मारतेयस?" त्यांनी लीनाच्या गालाचा हलकासा पापा घेत मंद स्वरात विचारलं."अगदी मनापासून म्हणाला!" लीनाने लाजत बाजूला होण्याचा प्रयत्न केला.धुराकेशच्या दाट मिशांखाली आता एक गावरान, विजयी हास्य उमटलं होतं. आखाड्यात कित्येक पठ्ठ्यांना धोबीपछाड देऊन जे समाधान मिळालं नव्हतं, ते आज स्वतःच्या मुलाच्या तोंडून 'हिरो' ठरण्यात मिळालं होतं. त्यांनी लीनाला पुन्हा जवळ खेचले."माझा पठ्ठ्या माझ्यावर नजर ठेवून असतो तर! मग आता या अठ्ठावन्नाव्या वर्षीच्या 'तरुणाचा' रुबाब तुला खाजगीत दाखवायलाच हवा."
"ईश... तो माझी किती स्तुती करतो," धुराकेश लीनाच्या मानेपाशी आपला चेहरा नेऊन, गरम श्वास सोडत अगदी मंद आवाजात पुटपुटले. "कधीतरी मी हे थेट त्याच्याच तोंडून ऐकेन... ओह लीना, आपला देखणा मुलगा माझ्यावर किती प्रेम करतो! जर अरुणने मला कधी आखाड्यात समोरून विचारलं ना, तर मी हक्काने माझे स्नायू फुगवून त्याला दाखवेन. पण त्याच वेळी... विचार करूनच शरीरात काहीतरी वेगळंच होतंय."लीनाने आपली मऊ, तेलकट बोटं त्यांच्या पाठीवरून सरकवत थेट त्यांच्या दंडावर आणली. तिच्या या मादक स्पर्शाने धुराकेशचा श्वास अधिकच जड झाला. ती आणखी जवळ सरकली, तिचे ओठ धुराकेशच्या कानाच्या पाळीला हलकेच स्पर्श करत होते."मला नाही वाटत की मी तुम्हाला अरुणसमोर असं उघडं पडू देईन," ती अगदी हळूच, एखाद्या गुपितासारखी कुजबुजली. "तुमच्या या पिळदार शरीराचा हा थरथरणारा रुबाब फक्त माझा आहे. आणि विचार करा, अरुणच्या प्रत्येक कौतुकाच्या शब्दागणिक तुमची ही छाती अशी वेगाने वर-खाली होताना पाहून... बिचाऱ्या मुलालाच लाज वाटेल!"तिच्या त्या ओल्या कुजबुजीने आणि 'अरुण'च्या नावाच्या उल्लेखाने त्या वृद्ध पैलवानाच्या अंगावर एक तीव्र, शहारून टाकणारा काटा आला. लीनाच्या हाताखाली त्यांच्या छातीतील नसा एकाएकी ताठरल्या. वर्षानुवर्षे आखाड्यात गाजलेला त्यांचा पैलवानी दंडही सुखाच्या खोडकर कल्पनेने ठणकू लागला; जणू काही तो ज्याप्रमाणे आपल्या काळजाच्या तुकड्याची, आपल्या मुलाची पूजा करत असे, अगदी त्याचप्रमाणे अरुण प्रत्यक्ष त्याच्या पुरुषत्वाचा असा आदर करतोय, या भावनेने त्यांच्या राकट शरीरात एक मादक उत्तेजना भरून आली.धुराकेशने लीनाचा हात घट्ट पकडला आणि तो आपल्या उघड्या, धडधडणाऱ्या छातीवर दाबून धरत मिश्कीलपणे डोळे मिचकावले.
"आपला देखणा मुलगा तुझ्यावर इतकं वेड्यासारखं प्रेम करतो की... अरे देवा... काय माहीत पुढे काय होईल!" लीनाने आपले दोन्ही हात धुराकेशच्या दंडाभोवती आवळले आणि त्यांच्या उघड्या छातीवर आपली ओनेली बोटे फिरवत, हलक्या आवाजात म्हणाली, "कृपया, आता या वयात तुझी ही छाती आणि बायसेप्स आणखी वाढवू नकोस हं... नाहीतर तो कदाचित...""कदाचित काय?" धुराकेशने एका झटक्यात आपली नजर आपल्याच पिळदार बायसेप्सवर वळवली. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक प्रचंड खोडकर आणि मादक स्मित उमटले. त्यांनी लीनाची कंबर आणखी गच्च पकडत विचारले, "बोल ना लीनू, काय करेल आपला पठ्ठ्या?"लीनाने आपला चेहरा त्यांच्या छातीवर लपवला, तिचा श्वास त्यांच्या त्वचेला पोळत होता. ती अगदी हळूच कुजबुजली, "तो... तो एखाद्या निष्ठावान प्रियकरासारखा तुझ्या या सौंदर्याची आणि ताकदीची स्तुती करत सुटेल!""हम्म्म... मग तर मला काहीच हरकत नाही," धुराकेशने अत्यंत मादकपणे हसत आपल्या पत्नीला स्वतःमध्ये पूर्णपणे सामावून घेतले.पण त्या 'निष्ठावान प्रियकर' या शब्दांनी काही कारणास्तव धुराकेशच्या संपूर्ण शरीरात एक अद्भूत रोमांच उभा केला. त्यांच्या मनात सुखाच्या किंकाळ्या फुटल्या. स्वतःच्याच मुलाने आपल्या पुरुषत्वाची अशी वेड्यासारखी आराधना करावी, ही कल्पना एकाच वेळी प्रचंड लाजिरवाणी आणि कमालीची उत्तेजक होती. त्यांच्या छातीची धडधड आता लीनाला स्पष्ट ऐकू येत होती.
लीनाने आपले दोन्ही हात कंबरेवर ठेवले आणि खोटा राग आणत आपले ओठ फुगवले. तिने धुराकेशच्या छातीवर आपली नखरेल बोटे फिरवणे थांबवले नाही, पण तिच्या आवाजात आता कमालीची मिश्कील आणि खादाड कुजबुज उतरली होती."अहो, मी कोण तक्रार करणार निवृत्त पैलवान धुरकेश साहेब!" ती त्यांच्या अगदी जवळ सरकली, तिचा श्वास त्यांच्या कानाच्या पाळीला चाटून गेला. "जर आमच्या देखण्या मुलाच्या स्तुतीने तुमच्या या राकट शरीराला इतका आनंद होत असेल, तुमच्या नसानसांत इतका रोमांच उभा राहत असेल... तर मग एक काम करा. आजपासून मी आमच्या होणाऱ्या सुनेसोबत दुसऱ्या खोलीत झोपायला जाते! आणि अरुण... तो इथे तुमच्यासोबत या खोलीत झोपू शकतो. तो अगदी सकाळी उठून तुमच्या या भव्य शरीराला सुगंधी तेल लावत बसेल... तुमच्यासाठी बदाम घालून गरम नाश्ता आणि दुधाचा ग्लास घेऊन येईल. आणि रात्रीच्या वेळी तुमच्या कुशीत निजताना, एखाद्या निष्ठावान प्रियतमाप्रमाणे तुमच्या या पिळदार स्नायूंची आणि छातीची स्तुती करत बसेल!"लीनाचे हे मादक आणि कमालीचे खोडकर शब्द ऐकून धुराकेशच्या छातीत एकाच वेळी अनेक गोड धक्के बसले. त्या कल्पनेने त्यांच्या अंगावर अक्षरशः काटा आला. त्यांनी आपल्या उघड्या छातीवर धाडकन हात मारला... "लीने! त्याच्या कशाची... प्रियतमासारखी स्तुती?"त्यांचा तो गडबडलेला आणि शहारलेला अवतार पाहून लीनाचा धीर सुटला. ती त्यांना आणखी चिडवण्यासाठी त्यांच्या अगदी छातीशी बिलगली. तिने आपले ओठ त्यांच्या कानाजवळ नेले आणि अगदी हळूच, मिश्कीलपणे कुजबुजली... "हो तर मग! म्हणूनच सांगतेय... त्याला त्याच्या वडिलांची अशी वेड्यासारखी स्तुती करणं थांबवावंच लागेल. नाहीतर पैलवान साहेब, तुमचा हा देखणा मुलगा तुमच्याच प्रेमाच्या आणि कौतुकाच्या अशा काही अडचणीत येऊ शकतो, की त्याला सांभाळणं मलाही जणार नाही!"धुराकेशने एक खूप दीर्घ आणि जड श्वास घेतला. लीनाच्या या अत्यंत 'नॉटी' आणि खोडकर कल्पनेने त्यांच्या कल्पनेतील अरुण पुन्हा एकदा समोर आला, जो त्यांच्या छातीवर तेल चोळत आहे... या विचारानेच त्यांच्या शरीरात एक अनामिक लाज आणि विलक्षण उत्तेजना एकाच वेळी दाटून आली. त्यांनी स्वतःला सावरत आपल्या दाट मिशांना जोरदार पीळ दिला आणि लीनाला कंबरेतून गच्च पकडून स्वतःकडे खेचले.
लीनाला धुराकेश यांच्या छातीचा तो वाढलेला, खोल श्वास स्पष्ट जाणवला. तिच्या तोंडून एक हलकी, मादक कण्हण्याची छटा उमटली. ती विचार करू लागली की, हा माणूस आपल्या मुलाबद्दल नक्की काय विचार करत असेल? अरुण... एक मोठा झालेला आयटी व्यावसायिक, ज्याला स्वतःची सुंदर बायको आणि एक लहान मुलगा आहे, तो आपल्या वडिलांची इतक्या तीव्रतेने आणि वेडेपणाने स्तुती करतो? कधीकधी तर लीनाला स्वतःच्याच मुलाचा सैतानासारखा राग यायचा, की हा माझ्या नवऱ्यावर एवढा का जळतोय!तिला अचानक शेजारच्या मिसेस कोलकर यांच्या मुलाची आठवण आली. तो किती धिप्पाड, उंच आणि मजबूत बांध्याचा होता. आणि तिचा स्वतःचा मुलगा, अरुण... स्वभावाने आणि शरीराने किती मृदू, सुकुमार होता. पण तरीही, आपल्या या देखण्या आणि सुकुमार मुलाची नजर जेव्हा धुराकेशच्या या राकट पैलवानी शरीरावर पडते, तेव्हा धुराकेशची ही धडधडणारी छाती पाहून लीनाला काळजी वाटायची. पण त्या काळजीच्या मागे एक वेगळाच, मादक रोमांच दडलेला होता.धुराकेशने लीनाच्या कमरेभोवतीचा विळखा आणखी घट्ट केला. त्यांच्या डोळ्यांत एक अनावर, खोडकर चमक होती. ते तिच्या कानाशी तोंड नेऊन अधिकच जड आवाजात म्हणाले, "ऐक ना लीनू... मग बदल म्हणून एक काम करूया. उद्यापासून रोज सकाळी मला तू नाही, तर अरुण स्वतः दुधाचा ग्लास आणून देईल. आणि हो, रोज येताना तो माझ्या शरीराच्या कोणत्याही एका भागावर थोडी थोडी, अगदी सविस्तर स्तुती करेल... चालेल ना?"त्यांच्या या मागणीने लीना शहारली. तिने त्यांच्या त्या घट्ट, ताठरलेल्या छातीवर एक जोरदार चापट मारली."आगा बाई! काय चालवलंय हे पैलवान साहेब? विनंती करण्यापूर्वी जरा विचार तरी करा!" लीनाचा श्वास वेगात चालू झाला, तिने आपले डोळे मोठे केले, "ईश... माझ्या निष्पाप मुलावर कोणतंही संकट यायला नको. देवा, माझ्या पोराची काळजी घे, या बापाच्या नजरेपासून वाचव त्याला!"लीनाच्या या विचित्र, मादक मानसिक खेळामुळे आणि 'मुलावर संकट' येण्याच्या कल्पनेने धुराकेशच्या शरीरातील रक्त अधिकच वेगाने धावू लागले. तो खेळकर तणाव आता खोलीत स्पष्ट जाणवत होता. धुराकेश कमालीचे उत्तेजित झाले होते. आता तर त्यांना आखाड्यातल्या एखाद्या धष्टपुष्ट बैलासारखे अधिक बलाढ्य, अधिक मादक आणि अजस्त्र व्हायचे होते, जेणेकरून अरुणने त्यांची स्तुती करताना थक्क होऊन जावे.त्यांनी लीनाला बेडवर हलकेच पाडत विचारले, "का ग लीनू, देव तरी माझ्या पिळदार शरीरापासून आपल्या पोराला कसा वाचवणार?"
.........
दुसरीकडे, अमोल आपल्या रोजच्या मुलाच्या कर्तव्याचा भाग म्हणून मऊ चटईवर बसून आईच्या पायांना तेल लावण्यात पूर्णपणे व्यस्त होता. त्याचा तो गोड, निष्पाप चेहऱ्याचा मुलगा एका अत्यंत निष्ठावान आणि आज्ञाधारक पुत्राप्रमाणे आपल्या लहान, कोवळ्या हातांनी तिचे पाय चोळत होता. आपल्या मुलाचे हे समर्पण पाहून लावण्याच्या चेहऱ्यावर एक समाधानाचे आणि हक्काचे हसू उमटले. त्याच वेळी, तिने आपला स्मार्टफोन हातात घेतला होता आणि ती यूट्यूबवर लागोपाठ शॉर्ट्स पाहत होती.स्क्रीनवर एकामागून एक येणारे धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आणि त्यांचे पिळदार शरीर पाहून तिच्यात एक वेगळाच उत्साह आणि ऊर्जा संचारत होती. प्रत्येक जण अगदी आखूड शॉर्ट्स घालून, आपले अवाढव्य बायसेप्स आणि ताठरलेली छाती फुगवत, कॅमेऱ्याकडे पाहून मादकपणे हसत पोझ देत होता. ते दृश्य पाहून लावण्याच्या मनात काहीतरी वेगळंच थिरकलं, आणि तिची लांब, टोकदार नखे स्क्रीनवर सतत 'लाइक, लाइक, लाइक' करत वेगवानपणे टॅप करत होती."अमोल, अजून वेगाने चोळ ना!! काय हळूहळू करतोयस?" ती किंचित ताठ होत, काहीशा हुकुमी स्वरात तक्रार करत म्हणाली. तिचा मुलगा अमोल हा नेहमीच तिच्यावर जीवापाड प्रेम करायचा आणि तिची प्रत्येक आज्ञा मानण्यात त्याला एक वेगळाच आनंद मिळायचा."ठीक आहे मम्मा! अजून जास्त जोर लावून करतो," अमोलने अगदी निरागसपणे उत्तर दिले आणि त्याने आपल्या छोट्या हातांचा दाब वाढवून तिच्या पायांवर तेल चोळायला सुरुवात केली.जेव्हा ती अशा प्रकारे काहीशा मोठ्या आणि अधिकारवाणीच्या आवाजात आपल्या पोटच्या मुलावर हुकूमत गाजवायची, तेव्हा लावण्याच्या आतून एक तीव्र, सुखाचा थरथराट उमटायचा. तिच्या पाठीच्या कण्यातून एक वेगळाच शहारून टाकणारा काटा निघायचा. त्या क्षणी तिला स्वतःलाच नक्की काय वाटत होते, तिच्या मनात कोणत्या भावना उचंबळून येत होत्या हे तिचे तिलाच माहीत नव्हते. पण तो अधिकार गाजवण्याचा आणि मुलाचे ते समर्पण अनुभवण्याचा आनंद घेत, तिने स्क्रीनवरचे ते उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्सचे शॉर्ट्स पाहणे तशाच वेगाने सुरूच ठेवले.
लावण्याने तिचे पाय थोडे अजून वर सरकवले, तिची पाठ उशीला टेकवत तिने अमोलकडे एका हुकुमी आणि तीक्ष्ण नजरेने पाहिले. स्क्रीनवर अजून एक धिप्पाड, उघड्या छातीचा पैलवान आपले अवाढव्य बायसेप्स फुगवून पोझ देत होता. त्या पैलवानाचा तो ताठरलेला रुबाब आणि खाली बसून पाय चोळणारा तिचा सुकुमार मुलगा—या दोन्ही दृश्यांनी लावण्याच्या मनात अधिकच वर्चस्व गाजवण्याची इच्छा तीव्र केली."अमोल, हात थांबवू नकोस! मी सांगतेय ना, डाव्या पायाच्या पिंढरीवर अजून जास्त जोर दे. काय पैलवानासारखा मुलगा आहे माझा, हातामध्ये अजिबात ताकद नाही का तुझ्या?" तिने थेट त्याच्या पाठीवर आपल्या लांब नखांचा हलकासा दाब देत हुकूम सोडला."सॉरी मम्मा, मी अजून ताकद लावतो," अमोलचा श्वास किंचित वाढला. त्याने आपल्या आईच्या पायाला दोन्ही हातांनी गच्च पकडले आणि पूर्ण ताकदीने तेल चोळायला सुरुवात केली. त्याच्या लहान कपाळावर घामाचे काही थेंब चमकू लागले होते. आपल्या आईची ही कडक आणि हुकुमी बाजू त्याला एकाच वेळी घाबरवून सोडत होती आणि तिच्याबद्दलचा आदर अजून वाढवत होती.लावण्याच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर, पण कमालीचे मादक आणि विजयी हास्य उमटले. तिने फोनमधील शॉर्ट्स स्क्रोल करणे चालूच ठेवले, पण तिचे पूर्ण लक्ष आता अमोलच्या त्या समर्पणावर होते. तिने आपला दुसरा पाय मुद्दाम अमोलच्या छातीवर टेकवला आणि हळूच दाब देत म्हणाली, "बघ, स्क्रीनवरचे हे पुरुष कसे बैलासारखे ताठ उभे आहेत. आणि तू? माझ्या एका शब्दावर कसा खाली झुकून सेवा करतोयस. जर तू उद्या अशीच ताकद दाखवली नाहीस, तर मी तुला या खोलीतून बाहेर काढीन, समजलं?"तिचा तो आक्रमक आणि अधिकारवाणीचा सूर अमोलच्या काळजात धडधड वाढवून गेला. लावण्या आतून त्या वाढत्या तणावाचा आणि स्वतःच्या हुकुमतीचा पुरेपूर आस्वाद घेत होती.
लावण्याने आश्चर्याने आणि स्वतःवरच चकीत होऊन एक जड श्वास रोखला. तिच्या छातीची धडधड एकाएकी वाढली होती. आपल्या त्या निरागस, निष्पाप देवदूतासारख्या लहान मुलाची तुलना शॉर्ट्स घातलेल्या त्या अवाढव्य, व्यावसायिक पैलवानांशी करताच तिच्या काळजात एक विलक्षण, काळीज पिळवटून टाकणारी तीव्र भावना चमकून गेली. त्या अकल्पित विचाराच्या वेगाने ती स्वतःवरच आतून प्रचंड रागावली."लावण्या! काय चालवलंयस हे? वेडी झाली आहेस का तू?" तिने मनोमन स्वतःलाच दटावले. "या उघड्या पुरुषांच्या शॉर्ट्स बघणं आत्ताच्या आत्ता थांबव! आणि तू तुझ्या त्या फुलासारख्या मऊ, निष्पाप मुलाची तुलना त्या घामाने भिजलेल्या, राकट प्रौढ शरीरांशी का केलीस? आगा बाई! देवा, काय बुद्धी झालीय माझी!"पण तिने स्वतःला कितीही ओरडले, तरी तिच्या मनात निर्माण झालेला तो खोडकर आणि सुखाचा थरथराट थांबत नव्हता. उलट, त्या चुकीच्या वाटणाऱ्या कल्पनेने तिच्या नसानसांत एक मादक, गुप्त रोमांच अजूनच वेगाने धावू लागला. ती अमोलकडे बघत राहिली. अमोल अजूनही अगदी प्रामाणिकपणे, तोंड बंद ठेवून तिची सेवा करत होता.तिच्या मनात एक कमालीची मिश्कील आणि लबाड कल्पना सुचली. तिने फोन बाजूला टाकला, पण चेहऱ्यावरचा तो हुकुमी रुबाब कमी होऊ दिला नाही. ती अमोलच्या आणखी जवळ झुकली. तिच्या लांब नखांनी तिने अमोलच्या चिमुकल्या गालाला हलकेच टोक मारले."अमोल..." ती अगदी हळूच, त्याच्या कानापाशी एखाद्या गुपितासारखी कुजबुजली, "मी तुला त्या मोठ्या पैलवानांसारखं बनायला सांगत नाहीये हं... पण तुझी मम्मा जेव्हा तुझ्यावर अशी हुकूम गाजवते, तेव्हा तुला भीती वाटते की अजून जास्त प्रेम करावंसं वाटतं? बोल बरं, माझ्या लाडक्या गुलामा!"तिच्या या अचानक बदललेल्या, अत्यंत मिश्कील आणि खेळकर स्वराने अमोलने भांबावून वर पाहिले. लावण्या आतून या मानसिक खेळाचा आणि स्वतःच्या मनात उठणाऱ्या त्या विचित्र, वेगवान लहरींचा पुरेपूर आस्वाद घेत होती.
बेडवर ठेवलेला फोन जोरात व्हायब्रेट झाला, आणि खोलीतील तो सुखाचा, ताठरलेला शांततेचा पडदा एका क्षणात फाटला. लावण्याने स्क्रीनवर पाहिले. तिची नणंद अप्सराचा फोन होता.काहीही विचार न करता, लावण्याने आपला पाय वर केला आणि एका झटक्यात हुकुमीपणे अमोलला बाजूला ढकलत फोन उचलला. त्या अचानक लागलेल्या धक्क्याने अमोलच्या संपूर्ण शरीरात एक थरकाप उडाला. त्याचा तोल गेला आणि तो जवळजवळ चटईवर कोसळलाच. पण लावण्याला त्याची काहीच पर्वा नव्हती; तिचे मन आधीच फोनवरच्या मसालेदार गप्पांकडे वळले होते.फोनच्या दुसऱ्या बाजूला, अप्सरा तिच्या जड झालेल्या, गरोदर पोटासह सैल सलवार-कुर्ता घालून खोलीत हळूहळू फिरत होती. तिचा श्वास काहीसा जड झाला होता, पण तिच्या ओठांवर वहिनीची खोडी काढण्याचे मिश्कील हसू होते."वहिनी!" अप्सरा फोनवर हसत, खोट्या आवेशाने म्हणाली, "मला अजिबात सांगू नकोस की तू पुन्हा त्या बिचाऱ्या अमोलला तुझ्या पायांची सेवा करायला लावत होतीस... आह... बाई! किती वर्चस्व गाजवतेस तू त्या लहान पोरावर!"लावण्या बेडवर आपली पोझ बदलत कुत्सितपणे आणि हक्काने हसली. "अगं सोड अप्सरा, मी तर त्याला त्याच्या भविष्यातल्या स्त्रीवादी पत्नीसाठी आधीच तयार करत आहे! पण खरं सांगू तर..." तिने एक दीर्घ श्वास घेत तक्रारीच्या सुरात म्हटले, "त्याच्या या लहान आणि सुकुमार हातांमध्ये आता काही दम उरला नाहीये गं. माझ्या पायांच्या आणि पोटऱ्यांच्या दुखापतीसाठी त्याचे हे हात पुरेसे नाहीतच."अप्सरा फोनवर मोठ्याने हसली आणि तिला अजून चिडवू लागली. "ओहो! म्हणजे माझ्या लाडक्या वहिनीला आता पैलवानासारखे ते खरखरीत, मजबूत आणि राकट हात हवे आहेत, हं? जो खरोखरच तुझ्या या पायांना ताकदीने चोळू शकेल?"अप्सराच्या त्या वाक्याने लावण्याचा श्वास तिथेच रोखला गेला. त्या 'खरखरीत पैलवानी हातांच्या' कल्पनेने तिच्या डोळ्यांसमोर पुन्हा एकदा ते यूट्यूबवरचे उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आले. तिच्या शरीरात एक उष्ण लहर धावून गेली. ती काही बोलणार इतक्यात अप्सराच्या बाजूने एक वेगळाच, जड आवाज आला."अप्सरा? तो कसला आवाज होता?" लावण्याने उत्सुकतेने विचारले.अप्सराने गोडपणे हसत आपल्या कडक झालेल्या पोटावरून हात फिरवला. "अं... काही नाही गं वहिनी. मला वाटतं हे बाळ तुझ्या या 'नॉटी' गप्पा अगदी मनापासून ऐकतंय. आतापासूनच ते आतून इतक्या लाथा मारतंय, जणू त्याच्या मामीच्या या जंगली इच्छांना दाद देतंय!"
लावण्या बेडवर आपली पोझ बदलत कुत्सितपणे आणि हक्काने हसली. "अगं सोड अप्सरा, मी तर त्याला त्याच्या भविष्यातल्या स्त्रीवादी पत्नीसाठी आधीच तयार करत आहे! पण खरं सांगू तर..." तिने एक दीर्घ श्वास घेत तक्रारीच्या सुरात म्हटले, "त्याच्या या लहान आणि सुकुमार हातांमध्ये आता काही दम उरला नाहीये गं. माझ्या पायांच्या आणि पोटऱ्यांच्या दुखापतीसाठी त्याचे हे हात पुरेसे नाहीतच."अप्सरा फोनवर मोठ्याने हसली आणि तिला अजून चिडवू लागली. "ओहो! म्हणजे माझ्या लाडक्या वहिनीला आता पैलवानासारखे ते खरखरीत, मजबूत आणि राकट हात हवे आहेत, हं? जो खरोखरच तुझ्या या पायांना ताकदीने चोळू शकेल?"अप्सराच्या त्या वाक्याने लावण्याचा श्वास तिथेच रोखला गेला. त्या 'खरखरीत पैलवानी हातांच्या' कल्पनेने तिच्या डोळ्यांसमोर पुन्हा एकदा ते यूट्यूबवरचे उघडे, धिप्पाड बॉडीबिल्डर्स आले. तिच्या शरीरात एक उष्ण लहर धावून गेली. ती काही बोलणार इतक्यात अप्सराच्या बाजूने एक वेगळाच, जड आवाज आला."वहिनी, ते बाळ कदाचित वर्चस्व आणि संभाव्य फसवणुकीबद्दलचं आपलं त्या दिवसाचं खोडकर संभाषण पुन्हा ऐकायला उत्सुक असेल!" अप्सरा गोड हसली.लावण्याने बेडवरची उशी आपल्या छातीशी गच्च आवळून धरली आणि मिश्कील उत्सुकतेने म्हणाली, "सांग ना, बिचाऱ्या जतीनचं काय केलंस ते?"अप्सरा गोड हसली आणि जड पावलांनी चालत वॉशरुमजवळ पोहोचली. पण तिथे पोहोचताच तिची मोलकरीण तिच्या परवानगीशिवाय घाईघाईत बाहेर पडली. त्या मोलकरणीच्या अंगातून येणाऱ्या घामट आणि उग्र वासाने अप्सराच्या गरोदर शरीरात एकदम मळमळ आणि अंगावर तीव्र काटा आला. ती नाकाला पदर लावून दोन पावले मागे सरकली आणि दुसऱ्या दिशेने चालू लागली.तिच्या मनात त्या मोलकरणीबद्दल तीव्र संताप आणि शिव्यांची लाखोळी सुरू झाली. 'ती घाणेरडी, नीच बाई! हिची हिंमत कशी झाली माझा खाजगी वॉशरुम वापरायची? हिच्या घाणेरड्या घामाने माझं पवित्र वॉशरुम विटाळलंय. एकदा का माझं हे बाळंतपण व्यवस्थित होऊ दे, हिला अशी चपराक लावून घरातून हाकलून देईन की हिचा सगळा माज उतरेल!'स्वतःचा राग आवरत, अप्सरा आपला जड श्वास सावरत म्हणाली, "त्या दिवशी वहिनी, जतीन जवळजवळ एका मोठ्या मारापासून वाचला होता... माझ्या मोलकरणीच्या राकट नवऱ्याकडून!"हे ऐकताच लावण्याच्या मनातली उत्सुकता आणि वर्चस्वाची भावना शिगेला पोहोचली. तिने खोटा कठोरपणा आणून, आवाजात पूर्ण हुकुमत गाजवत म्हटले, "मला आत्ताच्या आत्ता सगळं सविस्तर सांग ननद राणी! नाहीतर मी तुझ्या घरात गदा घेतलेले कमीत कमी पाच धिप्पाड, अवाढव्य पैलवान पाठवेन, जे तुझ्या त्या मोठ्या गरोदर पोटाला सणासुदीच्या ढोलासारखं झोडपून काढतील!"अप्सराला अशा विकृत, असभ्य आणि आक्रमक गप्पांची मनापासून आवड होती. लावण्याच्या त्या पैलवानांच्या उल्लेखाची आणि ढोलासारखं झोडपण्याची अतरंगी, क्रूर कल्पना ऐकून तिच्या संपूर्ण शरीरात एक तीव्र थरकाप उडाला. तिने एक दीर्घ, मादक श्वास घेतला. त्याच वेळी तिच्या पोटातील बाळही आतून जोरात धडधडले, जणू त्यालाही या संवादातील आक्रमक रुबाब आणि आईच्या मनातील सुप्त उत्तेजना जाणवली होती.ती खोटा विरोध करत आणि लाडात येत श्वास रोखून म्हणाली, "अरे देवा... आगा बाई! माझ्या साध्याभोळ्या भावाने कोणत्या सैतानीणीशी लग्न केलंय देव जाणे!"खोलीतील वातावरण आता कौटुंबिक गप्पांच्या मर्यादा ओलांडून अधिकच मादक आणि खेळकर तणावाने भारून गेले होते. तर दुसरीकडे अमोल खाली जमिनीवर बसून आपल्या आईच्या चेहऱ्यावरील तो आक्रमक रुबाब पाहून प्रचंड घाबरला होता.
"काही दिवसांपूर्वीचीच गोष्ट आहे ही वहिनी..." अप्सरा बेडवर कुशीवर वळत, तो जुना प्रसंग आठवून अधिकच रंगात येऊन सांगू लागली.त्या दिवशी अप्सरा बेडवर उताणी पडली होती आणि तिची तीच मोलकरीण तिच्या उघड्या, जड झालेल्या गरोदर पोटाला सुगंधी तेल लावून अगदी हळूवारपणे चोळत होती. त्या सुखाच्या स्पर्शाने अप्सराचे डोळे मिटत आले होते. इतक्यात, बाहेरच्या हॉलमधून अचानक कुणाचे तरी मोठ्याने ओरडण्याचे आणि फर्निचर मागे-पुढे सरकल्यासारखे उग्र भांडणाचे आवाज तिच्या कानावर पडले."दीदी, तुम्ही जास्त काळजी करू नका, तुम्हाला आता पूर्ण आराम करायला हवा. नाहीतर पोटातलं बाळ बाहेर येऊन विनाकारण रडायला लागेल..." मोलकरणीने तेलकट हाताने तिच्या पोटावर हलकासा दाब देत म्हटले.तेवढ्यात अप्सराच्या पोटातील बाळही अचानक आतून जोरात थरथरले, जणू बाहेरचा तो आक्रमक आवाज त्यालाही जाणवला होता. "मम्मा मम्मा, तुम्ही इतक्या का थरथरत होतात, मला शांत झोपूच देत नाही आहात!!" अप्सरा आपल्या पोटाकडे बघत मिश्कीलपणे पुटपुटली. तिला हॉलमधून तिच्या नवऱ्याचा—म्हणजे बिचाऱ्या जतीनचा घाबरलेला आवाज स्पष्टपणे ऐकू आला."थांब, मला बाहेर जाऊन नक्की काय चाललंय ते बघायलाच हवं..." अप्सरा आपले जड पोट सांभाळत कशीबशी बेडवरून उठली.ती मोलकरीण चेहऱ्यावर एक कुटिल आणि लबाड हसू आणत अप्सराच्या मागे-मागे खोलीच्या दारापर्यंत गेली. त्यांनी दाराच्या फटीतून बाहेर जे दृश्य पाहिले, त्याने विशेषतः अप्सराचा श्वास तिथेच रोखला गेला! ती पुरती थक्क झाली. हॉलमध्ये ऑफिसच्या कपड्यांमध्ये असलेला जतीन उभा होता, पण त्याला एका धिप्पाड, अवाढव्य शरीराच्या, पिळदार स्नायू असलेल्या एका राकट गुंडासारख्या माणसाने थेट कॉलरला पकडले होते. त्या माणसाने जतीनला सहज हवेत उचलून भिंतीवर ढकलले होते."हे... हे असं करायचं नाही... प्लीज मला सोडा," जतीन पूर्णपणे घाबरून, गयावया करत डोळे मोठे करून ओरडत होता.पण तो धिप्पाड माणूस, जो जतीनच्या ऑफिसच्या कपड्यांमधील सुकुमार शरीरासमोर एखाद्या अजस्र बैलासारखा वाटत होता, त्याने आपली पकड अजून घट्ट केली. तो तिथेच जमिनीवर थुंकत अत्यंत उग्र आणि राकट आवाजात म्हणाला, "असं माझ्याशी पुन्हा वागू नकोस पैशाच्या बाबतीत, नाहीतर तुझी ती अत्यंत महत्त्वाची पुरुषी वस्तू आत्ताच्या आत्ता कापून समुद्रात फेकून देईन, समजलं?!""दीदी... ते माझे पती आहेत..." इतक्यात ती मोलकरीण अप्सराच्या अगदी पाठीशी बिलगली. तिचा तो उबदार आणि घामट गरम श्वास थेट अप्सराच्या उघड्या मानेला आणि कानाला चाटून गेला.अप्सरा शहारली. एकीकडे तिचा स्वतःचा नवरा तिथे मरणाच्या दारात उभा राहून गयावया करत होता, पण अप्सराचे पूर्ण लक्ष जतीनच्या त्या दयनीय अवस्थेपेक्षा, त्या समोरील राकट पुरुषाच्या पिळदार आणि ताठरलेल्या छातीच्या स्नायूंकडे खिळले होते. ती मनोमन त्या पुरुषी ताकदीचे कौतुक करत तिथे खिळून उभी राहिली होती. मोलकरणीच्या त्या गरम श्वासाने आणि समोरील त्या मादक, आक्रमक दृश्याने अप्सराच्या गरोदर पोटात एक वेगळीच, सुखाची गुदगुली निर्माण केली."अरे देवा... वहिनी, काय सांगू तुला! तो माणूस किती खरखरीत आणि राकट होता... त्याच्या त्या अक्राळविक्राळ शरीरासमोर आपला जतीन पार लहान आणि सुकुमार दिसत होता..." अप्सराने फोनवर लाजत आणि श्वास रोखत लावण्याला सांगितले."दीदी, तुम्ही तर माझ्या नवऱ्याला अगदी गुपचूप आणि मनापासून न्याहाळत आहात!" ती मोलकरीण अप्सराच्या कानापाशी अत्यंत निर्लज्जपणे आणि खोडकरपणे हसत कुजबुजली."गप्प बस रांडे!" अप्सराने खोटा राग दाखवत तिला गप्प केले आणि म्हणाली, "लगेच जा आणि तुझ्या त्या पैलवान नवऱ्याला सांग माझ्या पतीला त्या भिंतीवरून खाली उतरवायला!"मार्कणीच्या सांगण्यावरून जेव्हा त्या गुंडाने जतीनची कॉलर सोडली, तेव्हा जतीन खाली कोसळला. त्याचा चेहरा पांढराफटफटीत झाला होता. त्या अवाढव्य पुरुषी पकडीमुळे आलेल्या प्रचंड तणावाने तो धापा टाकत होता, घामाने पार थबथबला होता. पण त्या क्षणासाठी सुटकेचा निश्वास टाकत तो थेट समोरच्या सोफ्यावर जाऊन निपचित पडला.
लावण्या फोनच्या अधिकच जवळ सरकली, अप्सराच्या आवाजातील तो उघडा, कसलाही आडपडदा नसलेला वेडेपणा ऐकून तिचा स्वतःचा श्वासही काहीसा अडकला. सुरुवातीची ती हलकी चाललेली थट्टा-मस्करी आता पूर्णपणे वितळून गेली होती, आणि त्याची जागा एका दाट, श्वास रोखून धरणाऱ्या तणावाने घेतली होती; ज्याने त्या दोन्ही स्त्रियांना मैलोन्मैल दूर असूनही एकाच भावनेत बांधून ठेवले होते.अप्सराने ड्रेसिंग टेबलचा कोपरा आपल्या हाताने घट्ट पकडला, तिच्या बोटांची पेरे पांढरी पडली होती. ती त्या आठवणीला प्रचंड तीव्रतेने स्वतःमध्ये अनुभवू लागली. "तुला समजणार नाही वहिनी," ती अगदी दबलेल्या आवाजात कुजबुजली, तिचा तो आवाज भीतीमुळे नाही, तर एका गडद, निषिद्ध रोमांचामुळे थरथरत होता. "त्या दिवशी जतीनकडे बघताना... मला तो अगदी अनोळखी वाटत होता. त्या माणसाच्या अवाढव्य सावलीखाली आपला जतीन कमालीचा सुकुमार आणि दुबळा दिसत होता. त्याचा तो महागडा लिननचा शर्ट जेव्हा त्या गुंडाच्या तेलकट, ग्रीस लागलेल्या राकट मुठीत चुरगळला गेला ना... तेव्हा माझ्या अंगावर काटा आला, पण त्याच वेळी माझ्या नसानसांतलं रक्त वेगाने धावू लागलं."लावण्याने बेडवरची उशी आपल्या छातीशी अजून गच्च आवळली, ती पूर्णपणे त्या कथेत वाहून गेली होती. "आणि तो गुंड, अप्सरा?" तिने अत्यंत उत्सुकतेने आणि हळूच विचारले, "तो जवळून कसा दिसत होता?""तो एखाद्या जंगली प्राण्यासारखा होता वहिनी," अप्सराने अत्यंत निर्लज्जपणे कबूल केले, तिचा श्वास तिच्या गरोदर कपड्यांआडून वेगाने चालू होता. "त्याला आमच्या या आलिशान घराची किंवा जतीनच्या त्या मोठ्या ऑफिसच्या हुद्द्याची अजिबात पर्वा नव्हती. त्याने जेव्हा जतीनला त्या भिंतीवर आदळलं, तेव्हा त्याची छाती अजूनच फुगली—ती प्रचंड रुंद होती, त्यावर काळे दाट केस होते आणि ती पुरुषी घामाने थबथबली होती. तो जेव्हा जेव्हा त्याच्या त्या जड, गर्जणाऱ्या आवाजात बोलत होता, तेव्हा तो आवाज हॉलच्या फरशीतून थेट माझ्या पायाच्या तळव्यांपर्यंत थरथरत येत होता. जणू काही तो संपूर्ण घरावर... माझ्यावरच हुकूमत गाजवत होता."ती क्षणभर थांबली, तिने एक जड श्वास घेतला कारण तिच्या ताठरलेल्या गरोदर पोटात पुन्हा एक घट्ट गाठ पडली होती. पोटातील बाळ आतून इतक्या जोरात लाथ मारत होते की तिच्या त्वचेवर एक तीव्र लहर उमटली आणि तिच्या तोंडून एक हलकी कण्हण्याची छटा बाहेर पडली. "जेव्हा त्याने जतीनच्या त्या पुरुषत्वाला आक्रमकपणे ओढून समुद्रात फेकून देण्याची धमकी दिली ना... तेव्हा माझ्या मनाचा एक भाग भीतीने ओरडला, पण दुसरा एक अत्यंत आदिम, गडद भाग हे पाहून पूर्णपणे थक्क झाला होता की तो माणूस हे किती सहज करू शकत होता. एका खऱ्या, राकट पुरुषाच्या त्या हिंस्र ताकदीसमोर जतीन पार लहान पोरासारखा भासत होता."फोनच्या दुसऱ्या बाजूला, लावण्याच्या पाठीच्या कण्यातूनही एक तीव्र, विजेसारखा शहारून टाकणारा काटा निघून गेला. तिने आपल्या हातांकडे पाहिले, तिचे मन अप्सराच्या त्या जंगली शब्दांना थेट तिचा स्वतःचा नवरा, धुराकेशशी जोडू लागले. तिला तिच्या अठ्ठावन्न वर्षांच्या त्या उंचपुऱ्या, अवाढव्य पैलवान नवऱ्याची आठवण आली; त्याचे ते लोखंडासारखे कडक बायसेप्स, आणि ज्या पद्धतीने त्याने नुकतेच तिला बेडवर ढकलून तोच जड, आक्रमक पुरुषी अधिकार गाजवला होता."अप्सरा..." लावण्या श्वास रोखून अत्यंत हळू आवाजात कुजबुजली, तिच्या आवाजात धक्का आणि एक छुपी उत्तेजना दोन्ही एकत्र जाणवत होते. "तू खरोखरच आगीशी खेळते आहेस. उद्या जर जतीनने तुझ्या डोळ्यात पाहिले आणि त्याला तुझी ही जळती आठवण तिथे दिसली... तर तो पार खचून जाईल."अप्सराने आपल्या पोटाच्या कडक गोलाकारावरून हात फिरवत एक मिश्कील, लबाड हसू सोडले. "खचू दे त्याला वहिनी. सध्या तरी, हे बाळ आणि मी या खोलीत त्या राकट पुरुषाचा तो उग्र वास फक्त जिवंत ठेवतोय."
लावण्याने फोनवरील तो जड आणि निषिद्ध तणाव हलका करण्यासाठी चटकन विषय बदलला. ती बेडवर आपली पोझ बदलत, एका अत्यंत नखरेल आणि स्त्रीसुलभ उत्सुकतेने कुजबुजली, "बरं हे सगळं सोड गं अप्सरा... मला सांग, या गरोदरपणामुळे वाढलेल्या तुझ्या स्वतःच्या वजनाबद्दल तुला नक्की काय वाटतंय? तू आरशात स्वतःला बघतेस तेव्हा काय वाटतं?"अप्सरा ड्रेसिंग टेबलच्या मोठ्या आरशासमोर जाऊन उभी राहिली. तिने आपल्या हातातील फोन खांद्यापाशी धरला आणि आरशात स्वतःच्या बदललेल्या रूपाकडे न्याहाळू लागली. लावण्याच्या या थेट आणि खाजगी प्रश्नाने तिच्या चेहऱ्यावर एक मादक, तृप्ततेचे हसू उमटले."खरं सांगू तर वहिनी..." अप्सराने अत्यंत निर्लज्जपणे आणि अभिमानाने कबूल केले, "सुरुवातीला मला खूप विचित्र वाटायचं, पण आता... मला माझं हे रूप कमालीचं मादक आणि भरदार वाटतंय. माझे नितंब (hips) आणि माझी कंबर आता खूप जास्त रुंद आणि भरगच्च झालीये. आणि माझे स्तन (breasts)... बाळंतपणामुळे त्यांच्यात इतका प्रचंड मांसल भार आणि जडपणा आलाय, की माझी कोणतीही जुनी चोळी किंवा सलवार आता मला धड बसत नाही."तिने आपल्या दोन्ही हातांनी आपल्या शरीराच्या त्या वाढलेल्या, वळणदार भागांना हलकासा स्पर्श केला. तिच्या आवाजात आता गरोदरपणाचा थकवा नव्हता, तर एका पूर्ण स्त्रीत्वाचा मादक माज होता."मला आधी वाटायचं की मी जाड आणि बेढब दिसेन," अप्सरा आरशात स्वतःच्या मादक वळणांकडे पाहत पुढे म्हणाली, "पण उलट आता मी खूप जास्त हेल्दी, कवी आणि जास्त आकर्षक वाटतेय. शरीराच्या नसानसांत एक वेगळाच जड उबदारपणा भरून आलाय... जणू मी खरोखरच एका पैलवानाची बायको असावी इतकी भरदार!"लावण्या फोनवर तिची ही मादक कबुली ऐकून स्वतःच्याच शरीराकडे पाहू लागली, आणि खोलीतील वातावरण पुन्हा एकदा नणंद-वहिनींच्या अत्यंत खाजगी, मादक गप्पांनी रंगून गेले.
लावण्या फोनवर हलकेच हसली, तिच्या स्वरात आता एक नखरेल आणि खोडकरपणा उतरला होता. ती बेडवर रेलत अत्यंत हळू आवाजात कुजबुजली, "बरं आहे, पण आता तुझ्या या वाढलेल्या भरगच्च आणि जड वळणांना सांभाळताना बिचाऱ्या जतीनच्या हातांची ताकद पुरेशी पडेल ना? मला तर वाटतंय, तुझे हे नवे अवयव जतीनच्या त्या मऊ हातांना पकडण्यासाठी खूपच मोठे पडतील. त्याचे हात तुझ्यावरून पार निसटूनच जातील!"लावण्याचे हे वाक्य ऐकताच अप्सराचा श्वास अडकला. तिने एका सुप्त, अंतर्गत रागाच्या भरात आपले खालचे ओठ दातांखाली गच्च चावले. आरशात स्वतःच्या भरदार छातीकडे पाहत तिच्या गळ्यात एक विचित्र आवंढा आला."मला माहीत आहे वहिनी..." अप्सरा अत्यंत जड आणि थरथरत्या आवाजात पुटपुटली, "त्याचे हात खूपच लहान आणि जास्तच नाजूक आहेत गं... त्या राकट गुंडाच्या तुलनेत जतीन मला एखाद्या काचेच्या बाहुलीसारखा स्पर्श करतो. पण तो माणूस... अरे देवा... सॉरी... मी त्याचे ते मोठे आणि खरखरीत हात विसरूच शकत नाहीये. ते किती हिंस्र, किती राकट आणि पुरुषी होते... पण मनाला तितकेच वेड लावणारे होते.""लबाड कुठली!" लावण्या फोनवर मोठ्याने हसली, पण दुसरीकडे अप्सराच्या या शब्दांनी तिच्या स्वतःच्या मनातही एक मादक आणि गडद उत्तेजना निर्माण केली होती. "कॉलेजमध्ये जेव्हा तू एकदम स्लिम आणि नाजूक होतीस, तेव्हा जतीनच्या एका छोट्याशा स्पर्शाने तू पूर्ण वितळून जायचीस! आणि आता बघ, स्वतःचं शरीर भरदार आणि जड झालंय, तर तुला थेट एका अजस्र राक्षसाचे हात हवेत!"त्या संपूर्ण संवादाच्या जडपणाने आणि शरीरात वेगाने धावणाऱ्या त्या मादक तणावामुळे गरोदर अप्सराला अचानक खूप थकल्यासारखे वाटू लागले. तिच्या पोटातील त्वचा पुन्हा एकदा घट्ट झाली."ठीक आहे वहिनी... मला वाटतं मी आता थोडा वेळ आराम करते," अप्सराने आपला धापा टाकणारा श्वास सावरत, कपाळावर आलेला घाम पुसला. "नंतर बोलते तुझ्याशी, बाय!""काळजी घे ननद राणी," लावण्या मंद आवाजात म्हणाली. फोन कट झाला आणि लावण्या आपल्या बेडवर उशीला धरून तशीच शून्यात पाहत राहिली. खोलीत पुन्हा एकदा तोच खाजगी, निषिद्ध आणि मादक तणाव रेंगाळू लागला होता.
________