• If you are trying to reset your account password then don't forget to check spam folder in your mailbox. Also Mark it as "not spam" or you won't be able to click on the link.

Erotica अगं बाई!!

32
17
9
रस्त्यातच लावण्याला तिची मैत्रीण नैना भेटली. लांब, काळेशार केस, सुंदर सलवार-कमीज आणि भरदार, सुडौल व्यक्तिमत्त्व असलेली नैना नेहमीप्रमाणेच देखणी दिसत होती. तिने केसांची बट कानामागे सारली आणि लावण्याकडे पाहून मिश्कीलपणे विचारलं,

“काय गं, अजूनही त्या धिप्पाड बसमधल्या माणसाचाच विचार करतेयस? देवा रे देवा! कधीकधी मला अंशूला त्या बसने शाळेत पाठवायची भीतीच वाटते. त्याची काळजी घेणारा तोच असतो ना!”
लावण्याने हसत नैनाचे हात हातात घेतले.

“अगं, माझा अमोल तर कधीकधी त्याचं कौतुकसुद्धा करतो! म्हणतो, तो किती धाडसी आणि मजबूत आहे—अगदी एखाद्या ही-मॅनसारखा!”

नैना क्षणभर तिच्याकडे पाहत राहिली आणि मग लाडिक आवाजात उद्गारली,
“अय्या, किती गोड!”

तिच्या चेहऱ्यावर मऊसं हसू उमटलं.

“मुलांच्या नजरेत असे हिरो असतात ना, लावण्या, तेव्हा त्यांचं कौतुक ऐकायलाही छान वाटतं!”
लावण्या हसली, पण नैनाच्या बोलण्यातल्या मिश्कील छटेने तिच्या मनात पुन्हा सकाळचा प्रसंग जागा झाला.

“खरं सांगू, नैना? आज सकाळपासून सगळेच मला काही ना काही विचार करायला लावतायत!”
देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली.

“त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”
नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.

“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,

“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”

लावण्या खळखळून हसली.

“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”

“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”

दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.

नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.

“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”

मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”

“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.

नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.

“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”

लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.

“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”

लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.

“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”

हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.

“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”

तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.

“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”

नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.

“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”

लावण्या हसता हसता सोफ्यावर मागे रेलली.

“म्हणजे आपली दोघींचीही तीच कथा आहे! मुलांना ते अंकल हिरो वाटतात आणि आपण मात्र त्यांच्या कौतुकाच्या गोष्टी ऐकून हैराण!”

नैनाने चहाचा कप तिच्या हातात दिला आणि डोळे मिचकावले.

“अगं, पण गंमत बाजूला ठेव. दोन्ही मुलं त्यांच्याबद्दल इतक्या उत्साहाने बोलतात, म्हणजे त्या माणसाची मुलांशी वागण्याची पद्धत त्यांना नक्कीच आवडत असावी!”

“देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली. “त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”

नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.

“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,

“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”

लावण्या खळखळून हसली.

“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”

“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”

दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.

नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.

“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”

मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”

“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.

नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.

“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”

लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.

“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”

लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.

“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”

हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.

“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”

तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.

“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”

नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.

“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”
 
32
17
9
लावण्या हसता हसता सोफ्यावर मागे रेलली.

“म्हणजे आपली दोघींचीही तीच कथा आहे! मुलांना ते अंकल हिरो वाटतात आणि आपण मात्र त्यांच्या कौतुकाच्या गोष्टी ऐकून हैराण!”

नैनाने चहाचा कप तिच्या हातात दिला आणि डोळे मिचकावले.

“अगं, पण गंमत बाजूला ठेव. दोन्ही मुलं त्यांच्याबद्दल इतक्या उत्साहाने बोलतात, म्हणजे त्या माणसाची मुलांशी वागण्याची पद्धत त्यांना नक्कीच आवडत असावी!”

लावण्याने चहाचा घोट घेतला आणि विचारात पडल्यासारखी मान हलवली.

“हो गं, तेही खरंच आहे. पण त्याच्या बोलण्याची ती खास शैली मात्र मला अजूनही बुचकळ्यात टाकते!”
लावण्याने हसणं आवरण्यासाठी तोंडावर हात ठेवला.

“अगं नैना, किती विचित्र आहे ना! आपली मुलं त्या माणसाचं ज्या पद्धतीने कौतुक करतात, ते ऐकलं की हसूच येतं! असं कौतुक तर आपण मोठ्या माणसांचं करायचं असतं!”

नैना हसली आणि तिने एक दीर्घ श्वास घेतला. केसांची लांब बट खांद्यामागे सारत ती क्षणभर विचारात हरवली.

मग किंचित स्वप्नाळू स्वरात ती म्हणाली,

“खरं सांगू, लावण्या? कधीकधी मला अंशूलाच विचारावंसं वाटतं—‘अरे बाळा, त्या अंकलांमध्ये असं काय माचो आहे रे? तू असं काय पाहिलंस त्यांच्यात, की रोज त्यांचंच कौतुक करत बसतोस?’”
तिने स्वतःच्याच प्रश्नावर हसत डोकं हलवलं.

“पण मग वाटतं, बापरे! त्याने खरंच सविस्तर वर्णन करायला सुरुवात केली, तर माझी सुटकाच नाही!”
लावण्या खळखळून हसली.

“अगं, माझा अमोलही कमी नाही! त्याला तर आजोबांच्या जादूच्या कांडीबद्दलच प्रश्न पडलेत!”
नैनाच्या हातातला चहाचा कप क्षणभर थांबला.

“कायऽऽ? जादूची कांडी?”

लावण्याने लाजून चेहऱ्यावर हात ठेवला आणि मान डोलावली.

“हो गं! अगदी निरागसपणे! म्हणे, ‘आज्जी तुमच्या मोठ्या जादूच्या कांडीबद्दल सांगत होती!’”

नैना काही क्षण स्तब्ध राहिली. मग तिने कपाळावर हात मारला.

“देवा रे देवा! या घरात चाललंय तरी काय? एवढासा मुलगा आणि असे प्रश्न!”
तिने लावण्याचा हात धरला आणि हसू आवरत म्हणाली,

“अगं, पण खरं सांग—धुरकेश काकांचा चेहरा कसा झाला असेल ते ऐकल्यावर?”
लावण्या पुन्हा खळखळून हसली.

“अगं, त्यांचे डोळेच विस्फारले! त्यांना काय उत्तर द्यावं तेच सुचेना!”

नैनाने मान हलवली आणि खट्याळपणे पुटपुटली,

“बापरे! आपल्या मुलांच्या शाळेच्या गोष्टींपेक्षा या घरातल्या गोष्टीच
जास्त रंगतदार आहेत!”



.
 
32
17
9
नैना अचानक गंभीर चेहरा करत लावण्याच्या जवळ सरकली.

“लक्ष दे गं, लावू! त्या पैलवानासारख्या माणसाच्या बाबतीत तुझ्या मुलाला जरा सांभाळ. नाहीतर एक दिवस हा छोटा साहेब त्या जादूच्या कांडीबद्दल आणखी काहीतरी विचारेल!”

लावण्याने तिच्या हातावर हलकीशी थाप मारली.

“अगं नैना! माझं डोकं आधीच कमी भिरभिरत होतं का, जे तू आणखी भर घालतेयस? सकाळपासून माझ्या डोक्यात काय काय विचार घालतेयस तू!”

नैना तोंडावर हात ठेवून खिदळली.

“अगं देवा! मी असं काही त्या अर्थाने म्हणालेच नाही!”

“हो का?” लावण्याने भुवया उंचावल्या. “मग त्या अंकलांचं कौतुक ऐकून तुझे डोळे असे का चमकायला लागले? आणि अंशूला प्रश्न विचारायची कल्पना कुणाची होती?”

नैना हसू आवरत म्हणाली, “अगं, मला फक्त कुतूहल आहे!”

“कुतूहल म्हणे!” लावण्या नाटकीपणे उद्गारली. “तुझ्या या कुतूहलामुळेच माझ्या मनात नसलेले विचारसुद्धा यायला लागलेत!”

नैना तिच्या खांद्यावर डोकं टेकवत हसली.
“बरं बाबा, चूक माझी! आता चहा संपव आणि शांत हो.”

पण लावण्याच्या चेहऱ्यावरचं मिश्कील स्मित काही कमी झालं नाही.

“शांत? तुझ्यासोबत बसल्यावर? अगं, तू तर साध्या चहाच्या कपातूनसुद्धा मसालेदार गोष्टी तयार करतेस!”

.........

दरम्यान, दुपारच्या शांत वेळी धुरकेश आपल्या खोलीत वामकुक्षीसाठी आडवे झाले. काही वेळातच त्यांना गाढ झोप लागली आणि हळूहळू एका विचित्र स्वप्नाने त्यांच्या मनाचा ताबा घेतला.
स्वप्नात ते आपल्या व्यायामशाळेत होते. हातात जड डंबेल्स घेऊन ते जोरदार व्यायाम करत होते. त्यांच्या प्रत्येक हालचालीत वयाची तमा न बाळगणारा पैलवानासारखा रुबाब दिसत होता.
त्यांच्या शेजारी अरुण उभा होता. त्याने केवळ पारंपरिक लंगोट परिधान केला होता. त्याचे संपूर्ण शरीर केसविरहित, हात-पाय अगदी स्वच्छ आणि मेणासारखे गुळगुळीत चमकत होते.

धुरकेशांनी डंबेल्स खाली ठेवले आणि मुलाकडे पाहिलं.

“काय रे अरुण? आज व्यायाम करायचा विचार आहे की नुसताच उभा राहणार आहेस?”
अरुणने मान खाली घातली. स्वप्नातील त्या शांत व्यायामशाळेत एक अनाकलनीय संकोच दाटून आला होता.

धुरकेशांनी मिशांवरून हात फिरवला.

“चल, आधी वॉर्म-अप करूया!”

“पप्पा, तुम्ही व्यायाम सुरू ठेवा. मला फक्त तुमच्या घामाचा तो खास दरवळ अनुभवायचा आहे,” अरुण हळू आवाजात म्हणाला.

धुरकेशांनी क्षणभर त्याच्याकडे पाहिलं आणि पुन्हा डंबेल्स उचलले. त्यांच्या प्रत्येक हालचालीबरोबर दंडाचे स्नायू अधिक उठून दिसू लागले.

“अरुण…” ते व्यायाम करत म्हणाले, “तुझे डोळे…”

अरुणने हळूच पापण्यांची उघडझाप केली.
“माझे डोळे? काय झालं पप्पा?”

धुरकेश मिशांआड हसले.

“अगदी तुझ्या आईसारखे आहेत! तीच निरागस नजर, तीच भावपूर्ण चमक!”
अरुणच्या चेहऱ्यावर मंद स्मित उमटलं.

स्वप्नातील व्यायामशाळेत पुन्हा डंबेल्सचा लयबद्ध आवाज घुमू लागला.

धुरकेशांचा व्यायाम सुरूच होता. डंबेल्सच्या प्रत्येक उचलीबरोबर त्यांच्या कपाळावर आणि मानेवर घामाचे थेंब जमा होत होते. त्यांच्या मजबूत शरीराच्या तुलनेत अरुणचा बांधा अधिक नाजूक आणि मृदू भासत होता.

अरुण हळूहळू पुढे आला. त्याने वडिलांच्या पोटाच्या मजबूत स्नायूंवर हात ठेवला. व्यायामामुळे ते स्नायू ताणलेले होते. त्याच्या बोटांना घामाचा ओलसर स्पर्श जाणवला.

धुरकेश क्षणभर थबकले.

“अरुण? काय करतोयस रे?”

अरुणने नजर वर केली. त्याच्या चेहऱ्यावर संकोच आणि कुतूहल दोन्ही होतं.
धुरकेशांनी डंबेल्स खाली ठेवले. त्यांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्याची छटा उमटली.
“काय झालंय तुला आज? काही सांगायचं आहे का, बेटा?”

स्वप्नातील वातावरण अचानक शांत झालं.

स्वप्नात धुरकेश आणि अरुण एकमेकांच्या अधिक जवळ उभे होते. धुरकेशांनी मुलाच्या पोटावर प्रेमाने हात ठेवला. अरुणचा बांधा त्यांच्या तुलनेत अधिक मृदू आणि नाजूक होता.
अरुणने डोळे मिटले आणि संकोचलेल्या स्वरात म्हटलं,

“पप्पा… तुमची बोटं… किती मजबूत आहेत!”

धुरकेशांनी त्याच्याकडे आश्चर्याने पाहिलं. त्यांच्या चेहऱ्यावरचं हसू किंचित गंभीर झालं.
“अरुण, बेटा… आज तुझ्या मनात नेमकं काय चाललंय?”

तेवढ्यात स्वप्नातील दृश्य धूसर होऊ लागलं. धुरकेशांच्या चेहऱ्यावर प्रश्नचिन्ह उमटलं आणि त्यांच्या झोपेतही भुवया किंचित जुळल्या.

अरुण नकळत वडिलांच्या आणखी जवळ सरकला. धुरकेशांच्या हाताचा त्याच्या मृदू पोटावर असलेला स्पर्श त्याला स्वप्नातही जाणवत होता.

त्याने हळूच हात वर केला आणि वडिलांच्या दाट, करड्या मिशांवरून बोटं फिरवली.
त्या भारदस्त मिशा, रुंद चेहरा आणि करारी नजर यांमुळे धुरकेशांचं व्यक्तिमत्त्व अगदी खंडोबाच्या मूर्तीसारखं भासत होतं.

अरुण त्यांच्याकडे पाहत राहिला.

“पप्पा… तुमच्या मिशा अगदी खंडोबांसारख्या दिसतात!”

धुरकेश मंद हसले आणि मिशांवरून हात फिरवत म्हणाले,

“अरे वा! आज तर माझ्या मुलाला माझ्यात देवच दिसायला लागलाय!”

“आणि तुमचे दंडसुद्धा किती मोठे दिसतायत, पप्पा… किती मजबूत आहात तुम्ही!”
अरुणने त्यांच्या दंडाकडे पाहत कौतुकाने बोटं फिरवली.

धुरकेशांनी एक दीर्घ श्वास घेतला. त्यांच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य आणि हसू एकत्र उमटलं.
“अरे अरुण… तू तर माझं कौतुक तुझ्या आईपेक्षाही कितीतरी जास्त करतोयस! अगदी काय बोलावं तुला…”

ते मिशांवरून हात फिरवत म्हणाले,

“अहो, अरुण! आज एवढं कौतुक कशासाठी रे?”

“पप्पा…” अरुणचा आवाज किंचित घोगरा झाला.

धुरकेशांनी त्याच्याकडे बारकाईने पाहिलं.

“बोल बेटा. काय सांगायचंय तुला?”

स्वप्नातील वातावरण पुन्हा एकदा गूढ शांततेने भरून गेलं.

दोघांचे चेहरे नकळत एकमेकांच्या जवळ येऊ लागले. स्वप्नातील क्षण अधिकच गूढ होत असतानाच अचानक ते दृश्य तुटलं.

धुरकेशांनी झटकन डोकं वर केलं आणि डोळे उघडले.

“देवा रे देवा!”

ते काही क्षण स्तब्ध पडून राहिले. कपाळावर हात फिरवत त्यांनी आजूबाजूला पाहिलं. खोलीत शांतता होती. बाहेर दुपारचं ऊन पसरलं होतं.

त्यांनी एक दीर्घ श्वास घेतला आणि स्वतःशीच पुटपुटले,

“हे काय विचित्र स्वप्न पडलं मला?”

मग त्यांनी मिशांवरून हात फिरवला आणि पुन्हा डोळे मिटले; मात्र आता झोप येण्याची शक्यता फारच कमी होती!
 
32
17
9
मोहीते यांच्या घरापासून काही अंतरावर, अप्सरा आपल्या घरात बाहेर जाण्याची तयारी करत होती. तिची गर्भावस्था आता बरीच पुढे गेली होती आणि पोटाचा आकारही स्पष्टपणे वाढला होता.
तरीही घरात बसून राहण्यापेक्षा स्वतः बाजारात जाऊन किराणा सामान आणावं, असं तिने ठरवलं.
तिने आपली ओढणी नीट सावरली, केस बांधले आणि सामानाची पिशवी हातात घेतली.
आरशात स्वतःकडे पाहत ती हसली.

“चला, आजची खरेदी तरी स्वतःच करायची!”

मात्र बाहेर पडताना तिने क्षणभर आपल्या वाढलेल्या पोटावर हात ठेवला. तिच्या चेहऱ्यावर मायेचं स्मित उमटलं.

“तू मात्र आईला जास्त त्रास द्यायचा नाहीस बरं का!”

अप्सराने आरामदायी सलवार आणि लेगिंग्स परिधान केल्या. आरशासमोर उभी राहून तिने आपला पेहराव नीट केला. चेहऱ्यावर एक खट्याळ स्मित होतं.

गर्भावस्था बरीच पुढे गेल्यामुळे तिची चाल आता सावकाश झाली होती. ती अगदी छोटी छोटी पावलं टाकत घराबाहेर पडण्याची तयारी करू लागली.

चालताना तिच्या शरीराची हालचाल जाणवत होती आणि वाढलेल्या पोटावरही बाळाच्या हालचाली स्पष्टपणे जाणवत होत्या.

अचानक पोटात एक जोरदार लाथ जाणवली.

“अय्या! काय झालं गं बाळा?” अप्सरा हसत पोटावर हात फिरवत म्हणाली.
तिला जणू बाळच लाडाने सांगत असल्याचा भास झाला—

“आई, बाहेर नको जाऊस ना! घरीच राहा. मला तुझ्या कुशीत सुरक्षित वाटतं!”
अप्सरा खळखळून हसली.

“अगं बाई! अजून जन्मही घेतला नाहीस आणि आईवर हुकूमशाही सुरू केलीस?”
तिने पुन्हा पोटावरून हात फिरवला. मात्र बाहेर पडण्याआधी थोडा आराम करण्याचा निर्णय घेतला.
अप्सराने आपली जाळीदार बाजाराची पिशवी हातात घेतली आणि सावकाश घराबाहेर पडली.
दारातून बाहेर येताच तिला ताज्या हवेची झुळूक जाणवली. तिने डोळे क्षणभर मिटले आणि दीर्घ श्वास घेतला.

“अहाहा! किती दिवसांनी अशी मोकळी हवा अनुभवतेय!”

आठव्या महिन्यातील तिची गर्भावस्था आता स्पष्ट दिसत होती. तिचा भरदार, क्रीमसारखा उजळ वर्ण आणि मातृत्वाने बदललेलं शरीर तिच्या व्यक्तिमत्त्वाला एक वेगळीच पूर्णता देत होतं.

वाढलेल्या पोटामुळे ती सावकाश, जपून छोटी पावलं टाकत चालत होती. तिच्या हालचालींमध्ये किंचित डौल होता. रस्त्यावरून जाणाऱ्या काही पुरुषांच्या नजरा तिच्याकडे वळल्या, पण अप्सरा मात्र आपल्या खरेदीच्या विचारात मग्न होती.

तिने पोटावरून प्रेमाने हात फिरवला.

“चल बाळा, आज आईला थोडी बाजारपेठ दाखवायची आहे!”

तिच्या चेहऱ्यावर समाधानाचं हसू उमटलं.

अप्सराने रस्त्यावरून जाणारी एक रिक्षा थांबवली आणि बाजारात जायचं असल्याचं चालकाला सांगितलं. ती सावकाश रिक्षात चढली. आठव्या महिन्यातील मोठ्या पोटामुळे सीटवर व्यवस्थित बसण्यासाठी तिला थोडी कसरत करावी लागली.

तिने आपली जाळीदार बाजाराची पिशवी बाजूला ठेवली आणि ओढणी नीट सावरली.

रिक्षाचालक मात्र समोरच्या आरशातून तिच्याकडे वारंवार पाहत होता. अप्सराच्या ते लक्षात आलं. तिने ओढणी व्यवस्थित खांद्यावर घेतली आणि खिडकीबाहेर नजर वळवली.
रिक्षा सुरू झाली.

पण रस्त्यावरील खड्ड्यांमुळे प्रवास फारच त्रासदायक ठरत होता. प्रत्येक खड्ड्यावर रिक्षा जोरात आदळत होती आणि अप्सराला धक्के बसत होते.

अचानक एका मोठ्या खड्ड्यामुळे रिक्षा जोरात उसळली.

“अय्या!” अप्सरा पोटाला हात लावत दचकली.

तिने लगेच चालकाला आवाज दिला,

“भाऊ, जरा हळू चालवा ना! आठवा महिना सुरू आहे. इतक्या जोरात धक्के बसतायत!”
चालकाने आरशातून तिच्याकडे पाहिलं आणि वेग कमी केला.

अप्सराला माहीत होतं की आठव्या महिन्यात एवढ्या खड्डेमय रस्त्यांवरून प्रवास करणं योग्य नव्हतं. तरीही घरात सतत राहून तिचा जीव अगदी कंटाळला होता. तिला मोकळ्या हवेत श्वास घ्यायचा होता, बाजारातील गजबज अनुभवायची होती आणि बाहेरच्या जगातले विविध सुगंध पुन्हा अनुभवायचे होते.
रिक्षा आता थोडी सावकाश चालत होती. रस्त्यावरच्या खाद्यपदार्थांचे वास, फुलांच्या दुकानांतून येणारा मोगऱ्याचा सुगंध आणि वाहनांच्या धुराचा उग्र वास अशा अनेक गंधांची सरमिसळ तिच्या नाकापर्यंत पोहोचत होती.

तिच्या कपाळावर घामाचे बारीक थेंब जमा झाले होते. तिने ओढणीने कपाळ टिपलं. स्वतःच्या घामाचा मंद दरवळ आणि रिक्षाचालकाच्या अंगाला येणारा घामट, रांगडा वासही त्या बंदिस्त रिक्षेत जाणवत होता.

तिने क्षणभर खिडकीबाहेर पाहिलं.

किती दिवसांनी बाहेर पडलेय!

पोटावर हात ठेवत ती हळूच म्हणाली..

“अगं बाळा, आईला थोडं बाहेरचं जगही अनुभवू दे. पण आता आपण जरा जपूनच जाणार आहोत.”
मात्र प्रत्येक धक्क्याबरोबर तिला आठवत होतं की तिची आणि बाळाची सुरक्षितता सर्वांत महत्त्वाची होती.

तेवढ्यात रिक्षा एका चौकात थांबली. चालकाने दोन्ही बाजूंनी दोन प्रवाशांना बसण्याची खूण केली. उन्हाच्या प्रचंड तडाख्यामुळे दोघेही घामाघूम झाले होते.

अप्सराने आपली बाजाराची पिशवी जवळ घेतली आणि त्यांना बसण्यासाठी थोडी जागा करून दिली. तिच्या आठव्या महिन्यातील मोठ्या पोटामुळे तिला स्वतःलाही जुळवून बसणं कठीण जात होतं.
त्यातील एक प्रवासी तिच्याकडे पाहून नम्रपणे म्हणाला,

“काळजी करू नका मॅडम. तुम्हाला त्रास होणार नाही. माझा स्टॉप फक्त काही किलोमीटर पुढे आहे.”
अप्सराने हलकंसं स्मित केलं.

“ठीक आहे भाऊ. फक्त जरा सावकाश बसूया. मला आठवा महिना सुरू आहे.”
“अहो, नक्कीच मॅडम. तुम्ही आरामात बसा.”

तिने पुन्हा ओढणी नीट केली आणि पोटावर प्रेमाने हात ठेवला. बाहेरचं ऊन, रिक्षेतील गर्दी आणि खडबडीत रस्ता यांमुळे प्रवास आता अधिकच दमवणारा होत होता.

तिने मनाशी ठरवलं—बाजारात पोहोचल्यावर आधी थोडा वेळ बसायचं आणि मगच खरेदी करायची.
दोन्ही प्रवासी धिप्पाड आणि मजबूत बांध्याचे होते. रिक्षेत जागा कमी असल्यामुळे त्यांच्या हातांची हालचाल अप्सराच्या लेगिंग्ज घातलेल्या भरदार मांड्यांच्या जवळ होत होती. तिला बसण्याची जागा आणखी थोडी जुळवून घ्यावी लागली.

उन्हामुळे दोघांच्याही अंगाला घाम आला होता. रिक्षेच्या मर्यादित जागेत घामाचा उग्र, पुरुषी दरवळ जाणवत होता. अप्सराने नकळत ओठांवर जीभ फिरवली. तिचे ओठ कोरडे पडले होते.
तिने नजर खाली वळवली. चेहऱ्यावर थोडासा संकोच उमटला.

“देवा रे देवा! काय हा घामाचा वास! आणि ही रिक्षेतली गर्दी!”

तिने खिडकीच्या दिशेने थोडी मान वळवली आणि ओढणी सावरली.

“भाऊ, जरा खिडकीकडून हवा येऊ द्या ना,” ती शांतपणे म्हणाली.

तिला आता बाजारात लवकर पोहोचून आरामात बसण्याचीच घाई झाली होती.
तेवढ्यात एका प्रवाशाचा फोन वाजला. त्याने फोन उचलला आणि मोठ्या आवाजात बोलायला सुरुवात केली.

“काय सांगतोस? अजूनही तो तिथेच आहे?”

काही क्षण तो समोरच्याचं ऐकत राहिला. मग अचानक त्याचा आवाज चढला.
“त्याला एकदा धडा शिकवायलाच हवा! पकडून आणू त्याला आणि बेशुद्ध पडेपर्यंत ठोसे मारू!”
हे शब्द ऐकताच अप्सरा दचकली.

तिची नजर क्षणभर त्या माणसाकडे गेली. त्याच्या चेहऱ्यावरचा राग आणि बोलण्यातला आक्रमकपणा पाहून तिच्या मनात धडकी भरली.

“देवा! हे कसल्या भानगडीत अडकलेत? आपण अशा लोकांसोबत रिक्षात बसलोय?”

तिने नकळत आपल्या वाढलेल्या पोटावर हात ठेवला. बाळाची काळजी मनात अधिकच दाटून आली.
“अरे, त्यांना माझी ओळखच नाही! आपटेभाऊ त्या गद्दाराला अजिबात सोडणार नाहीत!”
फोनवर बोलणाऱ्या माणसाचा आवाज आणखी चढला. रागाच्या भरात त्याने नकळत मुठ आवळली आणि बाजूला जोरात हात आपटला.

त्याची मुठ अप्सराच्या मांडीवर आदळली.

“अय्या!” अप्सरा वेदनेने किंचाळली.

ती झटकन त्याच्यापासून दूर सरकली आणि दोन्ही हातांनी आपलं मोठं पोट सावरलं.
“अहो भाऊ! जरा सांभाळून! मला आठवा महिना आहे!”

तो माणूस फोनवरचं बोलणं थांबवून तिच्याकडे वळला. त्याला आपली चूक लक्षात आली.
“अरेरे! माफ करा मॅडम. रागाच्या भरात लक्षच राहिलं नाही.”

अप्सराने गंभीर नजरेने त्याच्याकडे पाहिलं.

“राग तुमचा असेल, पण त्याचा त्रास दुसऱ्यांना का?”

रिक्षाचालकाने आरशातून परिस्थिती पाहिली आणि लगेच विचारलं,
“ताई, तुम्ही ठीक आहात ना? हवं तर मी लगेच रिक्षा थांबवतो.”

अप्सराने पोटावर हात ठेवला. तिला आता
बाजारापेक्षा स्वतःची आणि बाळाची सुरक्षितता अधिक महत्त्वाची वाटत होती.

पुढचा रस्ता अधिकच खडबडीत होता. रिक्षा एका खोल खड्ड्यात आदळताच अप्सरा जोरात उसळली. तिचं मोठं पोट सीटच्या कडेला धडकलं आणि तोल सावरण्यासाठी तिने शेजारच्या प्रवाशाचा मजबूत दंड पकडला.

फोनवर बोलणाऱ्या त्या माणसाने तिच्याकडे रागाने पाहिलं.

“काय मॅडम! जरा सांभाळून बसता येत नाही का?”

अप्सरा आणखी गोंधळली. धक्क्यामुळे ती त्याच्या बाजूला किंचित झुकली होती.

“सॉरी… सॉरी भाऊ…” ती घाबरून म्हणाली. “माझं हे मोठं पोट ना… बसायलाच त्रास होतोय.”
असं म्हणताना तिच्या आवाजात कंप होता. तिला पुन्हा एक शिरशिरी जाणवली. तिने कसंबसं स्वतःला सावरलं आणि पोटावर हात ठेवला.

पण तिच्या मनात आता एकच विचार होता—या प्रवासात स्वतःला आणि बाळाला आणखी धोका पोहोचता कामा नये.

“भाऊ, कृपया आता मला सुरक्षित ठिकाणी उतरवा. मला हॉस्पिटलमध्ये जायचं आहे.”

पण त्या माणसाने तिच्या बोलण्याकडे पूर्णपणे दुर्लक्ष केलं. तो पुन्हा फोनवरील संभाषणात गुंतला.
अप्सराने आश्चर्याने तोंडावर हात ठेवला. तिची बदामाच्या आकाराची, नीटनेटकी मॅनिक्युअर केलेली नखं क्षणभर स्पष्ट दिसत होती. दोन्ही प्रवाशांची नजर तिच्या हातांकडे वळली.

अप्सराला त्यांचं हे पाहणं खटकलं. तिने हात खाली घेतला आणि संतापून म्हणाली,
“अहो! माझ्या नखांकडे काय बघताय? माझं मॅनिक्युअर महत्त्वाचं नाहीये आत्ता! मला माझ्या बाळाची काळजी वाटतेय!”

तिचा आवाज किंचित थरथरत होता.

“माझ्या पोटाला जोरात धक्का बसलाय. कृपया माझं ऐका!”
तिने पुन्हा चालकाला हाक मारली.

“भाऊ, मला ताबडतोब रुग्णालयात घेऊन चला.”

आता तिच्या चेहऱ्यावर संकोच नव्हता; फक्त आपल्या बाळाच्या सुरक्षिततेची तीव्र काळजी होती.
“ताई, कुठे आहात तुम्ही? घरी फोन केला तर लागत नव्हता.”

अप्सराने रिक्षेतील गर्दीकडे पाहत उत्तर दिलं,

“अगं, बाजारात निघाले होते. पण रस्ता फार खराब आहे. रिक्षेत खूप धक्के बसतायत.”
“अय्या! ताई, मग जरा सांभाळून जा ना. तुमचा आठवा महिना सुरू आहे!”

अप्सराने पोटावर हात ठेवला.

“हो गं. आत्ताच एक जोराचा धक्का बसला. थोडी घाबरलेय मी.”

सुवर्णाचा आवाज लगेच काळजीयुक्त झाला.

“ताई, मग बाजाराचं राहू द्या. आधी डॉक्टरांकडे जा. मी घरी येऊ का?”

“हो, तू घरी ये. मी आधी हॉस्पिटलमध्ये जाते. आणि हो, विनीतेला फोन करायला सांग.”
तेवढ्यात सुवर्णा खट्याळपणे हसली.

“पण मग काय ताई? माझ्या अप्सरा ताई तर अगदी धाडसी आहेत! त्या एवढ्या आठव्या महिन्यातसुद्धा बाजारात जाणार आणि मोठमोठ्या भरलेल्या पिशव्यांशिवाय घरी परतणारच नाहीत, हो ना?”
अप्सराने खालचा ओठ दातांखाली दाबला.

“अगं सुवर्णा! तुला ही गंमत सुचतेय आत्ता?”
सुवर्णा खिदळली.

“अहो ताई, तुमचा स्वभाव मला माहीत आहे!”
अप्सराने डोळे मिटले.

“देवा रे देवा! इथे माझी काय अवस्था झालीये आणि हिला बाजाराच्या पिशव्यांची गंमत सुचतेय!”
तिने वैतागून कपाळाला हात लावला आणि दुसऱ्या हाताने पोटावरून प्रेमाने हात फिरवला.
“बरं, आता ठेवते फोन. आधी मला सुरक्षितपणे हॉस्पिटलला पोहोचू दे!”

रिक्षेतील आणखी एका धक्क्याचा आवाज फोनवर ऐकून सुवर्णा पुन्हा खिदळली.

“अहो ताई! पण एक सांगू? एवढे धक्के खात घरी परतताना पोटात काही गोंधळ घेऊन येऊ नका बरं का! अय्या, सॉरी ताई!”

अप्सराचा चेहरा उतरला. सुवर्णाची मस्करी आता काहीशी मर्यादा ओलांडत होती.
तिने उपरोधिकपणे हसत उत्तर दिलं,

“वा गं सुवर्णा! फारच विनोदबुद्धी आहे तुझी! इथे माझी अवस्था काय झालीये आणि तुला मात्र मस्करी सुचतेय!”

“अहो ताई, गंमत केली!”

अप्सराने दीर्घ श्वास घेतला.

“बरं, आता पुरे. मला खरंच बरं वाटत नाहीये. फोन ठेवते.”

तिच्या आवाजातला थकवा स्पष्ट जाणवत होता. सुवर्णाच्या खोडकर बोलण्याचा तिला आता अक्षरशः कंटाळा आला होता.

तिने फोन बंद केला आणि पुन्हा पोटावर हात ठेवला.

“चल बाळा, आता आधी डॉक्टरांकडे जाऊया.”

अखेर रिक्षा एका छोट्याशा क्लिनिकजवळ थांबली. अप्सराने सुटकेचा निःश्वास सोडला आणि सावकाश बाहेर उतरण्याचा प्रयत्न केला.

उकाडा, गर्दी आणि खडबडीत प्रवास यामुळे ती पूर्णपणे घामाघूम झाली होती. तिच्या कपाळावर घामाचे थेंब होते आणि ओढणीही विस्कटली होती.

तिने पिशवी सावरली आणि रिक्षाचं भाडं देण्यासाठी फोन काढला.
“भाऊ, किती झाले?”

“एकशे वीस रुपये, ताई.”

अप्सराने UPI द्वारे पैसे पाठवले. व्यवहार पूर्ण झाल्याचा संदेश पाहून तिने फोन बंद केला.

मात्र रिक्षेतील दोन्ही पुरुष अजूनही तिच्या हातांकडे पाहत असल्याचं तिच्या लक्षात आलं. तिचा गोरा, नाजूक हात आणि बदामाच्या आकाराची नीटनेटकी नखं त्यांच्या नजरेत भरली होती.
तिने नाराजीने चेहरा वाकवला.

“देवा! अजूनही काय बघतायत हे?”

ओढणी नीट करत तिने रिक्षेपासून अंतर ठेवलं आणि क्लिनिकच्या दिशेने सावकाश पावलं टाकली.
आता तिला फक्त डॉक्टरांना भेटायचं होतं. तिच्या आ
णि बाळाच्या सुरक्षिततेबद्दल खात्री करून घ्यायची होती.
 
Top