- 32
- 17
- 9
रस्त्यातच लावण्याला तिची मैत्रीण नैना भेटली. लांब, काळेशार केस, सुंदर सलवार-कमीज आणि भरदार, सुडौल व्यक्तिमत्त्व असलेली नैना नेहमीप्रमाणेच देखणी दिसत होती. तिने केसांची बट कानामागे सारली आणि लावण्याकडे पाहून मिश्कीलपणे विचारलं,
“काय गं, अजूनही त्या धिप्पाड बसमधल्या माणसाचाच विचार करतेयस? देवा रे देवा! कधीकधी मला अंशूला त्या बसने शाळेत पाठवायची भीतीच वाटते. त्याची काळजी घेणारा तोच असतो ना!”
लावण्याने हसत नैनाचे हात हातात घेतले.
“अगं, माझा अमोल तर कधीकधी त्याचं कौतुकसुद्धा करतो! म्हणतो, तो किती धाडसी आणि मजबूत आहे—अगदी एखाद्या ही-मॅनसारखा!”
नैना क्षणभर तिच्याकडे पाहत राहिली आणि मग लाडिक आवाजात उद्गारली,
“अय्या, किती गोड!”
तिच्या चेहऱ्यावर मऊसं हसू उमटलं.
“मुलांच्या नजरेत असे हिरो असतात ना, लावण्या, तेव्हा त्यांचं कौतुक ऐकायलाही छान वाटतं!”
लावण्या हसली, पण नैनाच्या बोलण्यातल्या मिश्कील छटेने तिच्या मनात पुन्हा सकाळचा प्रसंग जागा झाला.
“खरं सांगू, नैना? आज सकाळपासून सगळेच मला काही ना काही विचार करायला लावतायत!”
देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली.
“त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”
नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.
“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,
“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”
लावण्या खळखळून हसली.
“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”
“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”
दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.
नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.
“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”
मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”
“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.
नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.
“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”
लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.
“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”
लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.
“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”
हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.
“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”
तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.
“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”
नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.
“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”
लावण्या हसता हसता सोफ्यावर मागे रेलली.
“म्हणजे आपली दोघींचीही तीच कथा आहे! मुलांना ते अंकल हिरो वाटतात आणि आपण मात्र त्यांच्या कौतुकाच्या गोष्टी ऐकून हैराण!”
नैनाने चहाचा कप तिच्या हातात दिला आणि डोळे मिचकावले.
“अगं, पण गंमत बाजूला ठेव. दोन्ही मुलं त्यांच्याबद्दल इतक्या उत्साहाने बोलतात, म्हणजे त्या माणसाची मुलांशी वागण्याची पद्धत त्यांना नक्कीच आवडत असावी!”
“देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली. “त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”
नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.
“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,
“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”
लावण्या खळखळून हसली.
“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”
“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”
दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.
नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.
“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”
मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”
“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.
नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.
“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”
लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.
“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”
लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.
“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”
हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.
“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”
तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.
“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”
नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.
“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”
“काय गं, अजूनही त्या धिप्पाड बसमधल्या माणसाचाच विचार करतेयस? देवा रे देवा! कधीकधी मला अंशूला त्या बसने शाळेत पाठवायची भीतीच वाटते. त्याची काळजी घेणारा तोच असतो ना!”
लावण्याने हसत नैनाचे हात हातात घेतले.
“अगं, माझा अमोल तर कधीकधी त्याचं कौतुकसुद्धा करतो! म्हणतो, तो किती धाडसी आणि मजबूत आहे—अगदी एखाद्या ही-मॅनसारखा!”
नैना क्षणभर तिच्याकडे पाहत राहिली आणि मग लाडिक आवाजात उद्गारली,
“अय्या, किती गोड!”
तिच्या चेहऱ्यावर मऊसं हसू उमटलं.
“मुलांच्या नजरेत असे हिरो असतात ना, लावण्या, तेव्हा त्यांचं कौतुक ऐकायलाही छान वाटतं!”
लावण्या हसली, पण नैनाच्या बोलण्यातल्या मिश्कील छटेने तिच्या मनात पुन्हा सकाळचा प्रसंग जागा झाला.
“खरं सांगू, नैना? आज सकाळपासून सगळेच मला काही ना काही विचार करायला लावतायत!”
देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली.
“त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”
नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.
“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,
“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”
लावण्या खळखळून हसली.
“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”
“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”
दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.
नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.
“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”
मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”
“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.
नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.
“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”
लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.
“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”
लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.
“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”
हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.
“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”
तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.
“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”
नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.
“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”
लावण्या हसता हसता सोफ्यावर मागे रेलली.
“म्हणजे आपली दोघींचीही तीच कथा आहे! मुलांना ते अंकल हिरो वाटतात आणि आपण मात्र त्यांच्या कौतुकाच्या गोष्टी ऐकून हैराण!”
नैनाने चहाचा कप तिच्या हातात दिला आणि डोळे मिचकावले.
“अगं, पण गंमत बाजूला ठेव. दोन्ही मुलं त्यांच्याबद्दल इतक्या उत्साहाने बोलतात, म्हणजे त्या माणसाची मुलांशी वागण्याची पद्धत त्यांना नक्कीच आवडत असावी!”
“देवा रे देवा, नैना! आता तुला काय सांगू?” लावण्या हसत कपाळाला हात लावत म्हणाली. “त्या माणसाने माझ्या मुलाचं जे काही कौतुक केलं ना, त्याची पद्धतच जरा विचित्र होती!”
नैनाने केसांची लांब बट खांद्यामागे सारली. एकदा तिने हातातल्या स्मार्टफोनच्या स्क्रीनवर नजर टाकली आणि मग पुन्हा लावण्याकडे पाहिलं.
“अच्छा! म्हणजे काहीतरी मसालेदार घडलंय तर!” तिच्या ओठांवर खट्याळ स्मित उमटलं.
तिने लावण्याचा हात धरला आणि उत्साहाने म्हणाली,
“चल, घरी चल. दोघी मिळून चहा पिऊया. आणि हो, मला ही सगळी चटकदार गोष्ट ऐकायची आहे! सकाळपासून माझे कान कोरडे पडलेत गं!”
लावण्या खळखळून हसली.
“अगं, तू ना! तुला फक्त दुसऱ्यांच्या गोष्टी ऐकायला मिळाल्या पाहिजेत!”
“अगदी बरोबर!” नैना डोळे मिचकावत म्हणाली. “आता चल, चहा माझ्याकडून. पण गोष्ट मात्र अगदी सुरुवातीपासून सांगायची, समजलं?”
दोघी गप्पा मारत मारत नैनाच्या घरी पोहोचल्या. दाराची बेल वाजताच घरकाम करणारी सुवर्णा दार उघडायला आली.
नेहमीप्रमाणेच ती सकाळच्या कामाच्या धावपळीत घामाघूम झाली होती. तिच्या अंगाला घामाचा एक विशिष्ट कच्चा वास येत होता. तो जाणवताच लावण्याने नकळत नाक थोडंसं मुरडलं.
नैनाच्या ते लगेच लक्षात आलं.
“अगं, काही हरकत नाही,” ती सहजपणे म्हणाली. “सुवर्णा खूप मेहनत करते. सकाळपासून घरातली सगळी कामं ती एकटी सांभाळते.”
मग तिने सुवर्णाकडे वळून विचारलं, “अगं, चहाचं पाणी ठेवलंस ना?”
“हो ताई, ठेवते आता,” सुवर्णा म्हणाली.
नैनाने लावण्याचा हात धरला आणि तिला आत घेतलं.
“चल गं, आत ये. आधी आरामात बसूया. तोपर्यंत चहा तयार होईल आणि मग आपल्या गप्पांना सुरुवात!”
लावण्या सोफ्यावर बसली. नैना तिच्या शेजारी बसताच तिच्या चेहऱ्यावर पुन्हा तेच खट्याळ हास्य उमटलं.
“आता सांग बाई! त्या बसमधल्या धिप्पाड माणसाने नेमकं काय म्हटलं होतं?”
लावण्याने सोफ्यावर आरामात बसत सकाळचा सगळा प्रसंग नैनाला सांगितला.
“अगं, तो धिप्पाड गुंडासारखा दिसणारा माणूस ना, अमोलची बॅग घेताना म्हणाला, ‘Of course! या गोड, गोऱ्यापान, बोलक्या डोळ्यांच्या मुलाची काळजी मी नक्की घेईन!’ त्याची बोलण्याची ढबच अशी होती की मला क्षणभर काय बोलावं तेच सुचेना!”
हे ऐकताच नैना खळखळून हसली.
“अगं बाई! तो अंशूबद्दलसुद्धा असंच बोलतो कधीकधी!”
तिने कपाळावर हात मारला आणि नाटकी उसासा टाकला.
“देवा रे देवा! तो घरी आल्यावर अंशू काय सांगतो माहीत आहे? ‘मम्मा, ते अंकल किती स्ट्राँग आहेत! किती माचो आहेत! किती ब्रेव्ह आहेत!’”
नैनाने मुलाच्या आवाजाची नक्कल केली आणि स्वतःच हसू लागली.
“आता सांग, हे रोज रोज ऐकून माझे कान अक्षरशः भाजून निघतात! कधी कधी तर वाटतं, बसमधून उतरल्यावर अंशूला थेट दुसऱ्या विषयावर प्रश्न विचारावा, म्हणजे निदान घरी आल्यावर तरी त्या अंकलांचं गुणगान ऐकावं लागणार नाही!”