ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕਰੀਬ ਦੋ ਘੰਟੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ relaxed ਤਾਂ ਹੋਗੀ ਪਰ ਸੋਚਾਂ ਚ ਵੀ ਡੁੱਬੀ ਪਈ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਘਰਵਾਲਾ ਯੁਵਰਾਜ, ਦਿਓਰ ਸਿਕੰਦਰ-ਜੋਕਿ ਪਿਆਰ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ- ਬਿੱਲਾ- ਜੀਦੇ ਨਾਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਰੀਰਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਤਾਏ ਦਾ ਮੁੰਡਾ- ਜਿੰਦਰ- ਜੋਕਿ ਵਿਆਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸੋਚਾਂ ਚ ਪੈਂਦੀ ਕਿ ਹੁਣ ਜਿਹੜੇ ਤਿੰਨ ਜਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿੱਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਕੰਦਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ- ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਲਗਦਾ, ਉੱਤੋ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਸਭ ਰਿਕੋਰਡਿੰਗ, ਪਰ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀ ਸੀ ਕਿਓਕਿ ਦੋਵਾਂ ਚ ਪਿਆਰ ਪੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਸਿਕੰਦਰ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਘਰਵਾਲੀ ਵਰਗੀ ਭਾਭੀ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨਹੀ ਸੀ ਕਰਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਸੋਚਦੀ ਬਿੱਲੇ ਬਾਰੇ- ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਿਰਫ ਸਰੀਰਕ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀ। ਪਰ ਉਹ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀ ਸੀ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਕਿਓਕਿ ਜੇ ਏਦਾ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਣੀਆ ਸੀ, ਇਕ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿ ਬਿੱਲਾ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕਰਦਾ, ਦੂਜਾ ਇਹ ਕਿ ਓਹਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਆ ਤੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾ ਕਿਓ ਕਰੂ। ਤੇ ਇਸੇ ਗੱਲੋਂ ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਤਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਚ ਬਦਨਾਮੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫੇਰ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਮਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਬੱਸ ਕਦੇ ਕਦਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿਣਾ, ਤੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਸਰਲ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ risk ਨੀ ਲੈਣਾ। ਤੇ ਫੇਰ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਜਿੰਦਰ ਬਾਰੇ, ਉਹਨੇ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋ ਵੀ ਜਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਓਹਨੂੰ ਦੱਸ ਦਵੇਗੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਜਿੰਦਰ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਹੀ ਰੱਖ ਸਕਦੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਅੰਦਰ ਇਕ ਡਰ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਹੋ ਸਕਦਾ ਜਿੰਦਰ ਉਹਦੀ ਨਾ ਸੁਣੇ ਤੇ ਫੇਰ ਤੋਂ ਸਬੰਧ ਬਣਾਏ। ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਾਂ ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ ਉਹਨੇ ਘਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਮੋਟੇ ਕੰਮ ਨਭੇੜੇ। ਟਾਈਮ ਦੇਖਿਆ ਤਾਂ 4 ਵੱਜ ਚੁੱਕੇ ਸੀ, ਫੇਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਦੀ ਕਿਓਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਾਂ ਓਹਨੂੰ ਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਮੰਮੀ ਕਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਗੇ
ਸੱਸ- ਪੁੱਤ ਹਜੇ ਤਾਂ ਅਸੀ ਪ੍ਰਭ(ਯੁਵਰਾਜ ਦੀ ਭੈਣ) ਦੇ ਘਰੇ ਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਅੱਛਾ ਅੱਛਾ, ਹੋਰ ਦੀਦੀ ਹੁਣੀ ਠੀਕ ਨੇ
ਸੱਸ- ਹਾ ਵਧੀਆ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਫੇਰ ਕਦੋ ਕ ਤੁਰੋਗੇ ਇੱਥੋ
ਸੱਸ- ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪੁੱਤ, ਮੇਰਾ ਤੇ ਇਰਾਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਪਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਮੰਮੀ ਫੇਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਰਹੂ।
ਸੱਸ- ਕਿਓ ਪੁੱਤ, ਬਿੱਲਾ ਤੇ ਇੱਥੇ ਈ ਆ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਨਹੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮੀ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਓਕਿ ਪੱਠੇ ਵੱਢ ਕੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੀ।
ਉਹਦੀ ਸੱਸ ਮਨ ਚ ਸੋਚਦੀ- ਪਤਾ ਨੀ ਕਿੱਥੇ ਮਰ ਗਿਆ, ਓਹਨੂੰ ਮੈਂ ਏਨਾ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਦਸ ਕੇ ਗਈ ਸੀ।
ਸੱਸ- ਚੱਲ ਪੁੱਤ ਫੇਰ ਮੈਂ ਆ ਜਾਨੀ ਨਾਲ ਈ ਏਨਾ ਦੇ, ਘੰਟੇ ਕ ਤਕ ਆ ਜਾਵਾਂਗੇ।(ਤੇ ਮਨ ਚ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪੈਣੀ)
ਘੰਟੇ ਕ ਤੱਕ ਸੱਸ ਘਰੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਦੁੱਧ ਚੋਣ ਲਗਦੀ ਤੇ ਓਧਰੋਂ ਬਿੱਲਾ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਗਦਾ। ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਕਤ ਨਹੀ ਕਰਨ ਦਿੰਦੀ। ਹਾਲਾਕਿ ਉਹਦੀ ਸੱਸ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਕੁੱਜ ਕੀਤਾ ਨਹੀ। ਖੈਰ, ਇਦਾ ਈ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਨਭੇੜ ਕੇ ਦੋਵੇ ਨੂੰਹ ਸੱਸ ਘਰ ਅੰਦਰ ਚਲੀਆ ਜਾਂਦੀਆ।
ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਅੱਜ ਸੱਸ ਹੀ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਰੋਟੀ ਫੜਾਉਣ ਜਾਂਦੀ। ਤੇ ਜਾਕੇ ਓਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਾਤ ਕਰਦੀ।
ਸੱਸ- ਵੇ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਕਿਓ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇਨੂੰ ਮੈਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਬਿੱਲਾ ਭੋਲਾ ਬਣਨ ਦੀ ਸੋਚਦਾ- ਚਾਚੀ, ਸੱਚ ਦੱਸਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਇਆ ਸੀ ਪਰ ਡਰ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਤੇ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸੱਸ- ਬਿੱਲੇ ਦੇਖ, ਮੈਂ ਬੈਠੀ ਆ, ਮੈਂ ਹੀ ਤੇਨੂੰ ਕਿਹਾ ਏ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਨੂੰ, ਜੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਮਨਾ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਫੇਰ ਦੇਖਲਾਂਗੇ।
ਗੱਲ ਹੁਣ ਕੱਲ੍ਹ ਸਵੇਰ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਸੱਸ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਨ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸਗੋ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ। ਬਿੱਲਾ ਸਿੱਧਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਜਾਂਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਟੀਸ਼ਰਟ ਲੋਵਰ ਪਾਈ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਟੇਢੀ ਜਈ ਹੋਕੇ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਜਿਦੇ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਗੋਲ ਬੁੰਡ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਨਿਕਲੀ ਹੁੰਦੀ। ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੋ ਲਾਲਾਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਉਹ ਬੇਡ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਪੜੇ ਲਾਕੇ ਨੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੋਕੇ ਹਲਕਾ ਹਲਕਾ ਹੱਥ ਫੇਰਦਾ। ਫੇਰ ਲਾਗੇ ਚੁੰਨੀ ਪਈ ਦੇਖ ਓਹਨੂੰ idea ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਚੁੰਨੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਬੇਡ ਦੀ ਟੋਹ ਨਾਲ ਕੱਸ ਕੇ ਬੰਨ ਦਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਨੀਂਦ ਟੁੱਟਣ ਲਗਦੀ ਤੇ ਏਨੇ ਨੂੰ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਚੱਟਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਕਿੱਸਾ ਕਰਨ ਲਗਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਜਾਗ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁੱਝ ਬੋਲੇ ਬਿੱਲਾ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦਾ। ਜਿੱਦਾ ਜਿੱਦਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਰਕਤ ਕਰਨ ਲਗਦੀ ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਮਜ਼ੇ ਨਾਲ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ ਚੂਸਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਬ ਉਹਦੀ ਜੀਬ ਨਾਲ ਲੜਾਉਂਦਾ। ਆਖਰ ਜਦੋ ਉਹ ਕੁਝ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਤੜ੍ਹਫਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੌਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਚ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਓਹਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੀ ਸੱਸ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਬਿੱਲਾ- ਭਾਭੀ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਚਾਚੀ ਚਲੀ ਗਈ ਆ।
ਬਿੱਲੇ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਫੇਰ ਬੋਲਦੀ- ਪਰ ਇਹ ਕੀ ਤਰੀਕਾ ਹੋਇਆ(ਬੱਜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ)
ਬਿੱਲਾ- ਭਾਭੀ ਇਹ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਥੋੜੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰਦੇ ਆ(ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦਿਆ ਹੋਇਆਂ ਬੋਲਦਾ)
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਚੱਲ ਹੁਣ ਕਰਲੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਤਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ।
ਬਿੱਲਾ- ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਥੋੜ੍ਹਾ।
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਟੀ ਸ਼ਰਟ ਉਪਰ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਮੁੰਮਿਆ ਚ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵਾੜ ਕੇ ਚੂਸਣ ਲਗਦਾ। 5-10 ਮਿੰਟ ਮੁੰਮੇ ਚੁੰਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਗਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਉੱਤੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਗੋਡਿਆ ਭਾਰ ਹੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆ ਅੱਖਾਂ ਚ ਦੇਖਦਿਆ ਦੇਖਦਿਆ ਆਪਣਾ ਆਕੜਿਆ ਲੰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਫੇਰਨ ਲਗਦਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹਵਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਿੱਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚ ਦੇਖਦੀ ਹੋਈ ਹਲਕਾ ਜਿਆ ਮੂੰਹ ਖੋਲਦੀ ਤੇ ਲੰਨ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਗਦੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਣ ਦੀ ਹੀ ਦੇਰ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਲੇ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪੂਰੇ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲੰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਜੋਕਿ ਉਹਦੇ ਸੰਗ ਤੱਕ ਵੱਜਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਇਸ ਅਚਾਨਕ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤਾਂ ਜਿਵੇ ਡੇਲੇ ਹੀ ਬਾਹਰ ਆਗੇ। ਹੱਥ ਬੱਜੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਿਰ ਪਿੱਛੇ ਬੇਡ ਦੀ ਟੋਹ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੁਝ ਕਰ ਵੀ ਨ੍ਹੀ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਬਿੱਲਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚ ਲੰਨ ਧੱਕ ਕੇ ਦੋ ਸੈਕਿੰਡ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਫੇਰ ਉਹਨੇ ਮੂੰਹ ਚ ਕੱਸੇ ਮਾਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਿਤੇ। ਲਗਾਤਾਰ ਕੱਸੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਮੂੰਹ ਬਿਲਕੁਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦਾ ਪੂਰਾ ਸ਼ਰੀਰ ਬੁਰੀ ਤਰਾਂ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਈ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਘੱਸਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਬਾਹਰ ਕੱਡਦਾ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੁਰੀ ਤਰਾਂ ਖੰਘਦੀ ਹੋਈ ਲੰਮੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋ ਲਾਲਾਂ ਬਾਹਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਹਜੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਸਾਹ ਰਲੇ ਈ ਸੀ ਕੇ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ, ਓਹਨੂੰ ਪਿਛੋਂ ਟੇਢੀ ਕਰਦਾ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਇੱਕ ਲੱਤ ਤਾਹ ਨੂੰ ਕਰ ਕੇ ਦੂਜੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਡੀ ਪੂਰੀ ਖੋਲ ਦਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਜੇ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਣ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੀ ਬੁੰਡ ਦੇ ਮੋਟੇ ਤੇ ਮੁਲਾਇਮ ਮਾਸ ਤੇ ਚਪੇੜਾ ਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਦੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ। ਚੀਕ ਸੁਣ ਬਿੱਲਾ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਫੇਰ ਚਪੇੜਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬੁੰਡ ਲਾਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਫੇਰ ਫੁੱਦੀ ਤੇ ਲੰਨ ਸੈੱਟ ਕਰਕੇ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਚ ਸਾਰਾ ਲੰਨ ਫੁੱਦੀ ਚ ਵਾੜ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਘੱਸਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਲੰਨ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕਾਂ ਨ੍ਹੀ ਸੀ ਮਾਰ ਰਹੀ, ਬੱਸ ਸਵਾਦ ਭਰੀਆਂ ਆਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਡ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਬਿੱਲਾ ਘੱਸੇ ਮਾਰਦਾ ਮਾਰਦਾ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਉਹਦੀ ਬੁੰਡ ਦੇ ਛੇਕ ਤੇ ਘਮਾਉਣ ਲਗਦਾ ਤੇ ਮੌਕਾ ਵੇਖ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਪੀੜੀ ਬੁੰਡ ਚ ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਧੁੰਨ ਦਿੰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਅਗਲੇ ਕੁੱਝ ਪਲਾਂ ਚ ਉਹਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਓਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਚਿਰ ਬਾਅਦ ਬਿੱਲੇ ਦਾ ਵੀ ਛੁੱਟ ਗਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ- ਹਾਏ ਵੇ, ਅੱਜ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰ ਈ ਠੰਢਾ ਕਰਤਾ ਤੂੰ।
ਬਿੱਲਾ- ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਈ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਿਆ ਕਰਨੀ ਭਾਭੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੀ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ- ਦੇਖ ਬਿੱਲੇ, ਕਦੇ ਕਦਾਈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਰੋਜ਼ ਨੀਂ ਚੱਲਣਾ।
ਬਿੱਲਾ ਸੋਚੀਂ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਏਨੇ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕਪੜੇ ਪਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ- ਹੁਣ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੋਚ ਨਾ, ਤੇ ਚਲ ਹੁਣ ਡੰਗਰਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਈਏ।
ਫੇਰ ਦੋਵੇ ਜਾਣੇ ਵੇਲੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਗਦੇ। ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਏਨੇ ਨੂੰ ਸੱਸ ਸਿੱਧਾ ਵੇਲੀ ਦੇ ਗੇਟ ਤੋਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੀ। ਬਿੱਲਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੋਦ ਚੁੱਕਾ। ਸੱਸ ਫੇਰ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਖੌਰੇ ਉਹਦੇ ਨੂੰਹ ਏਨੀ ਛੇਤੀ ਮੰਨ ਕਿੱਦਾ ਗਈ ਪਰ ਫੇਰ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਵਿਚਾਰੀ ਦਾ ਸਬਰ ਦਾ ਬੰਨ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੋਣਾ ਇਸ ਲਈ। ਪਰ ਓਹਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਉਹਦੀ ਸਾਊ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਵੱਖਰੇ ਵੱਖਰੇ ਲੰਨ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਖੈਰ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੁਣ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਸਵੇਰੇ ਬਿੱਲਾ ਓਹਨੂੰ ਉਹਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਆ ਕੇ ਚੋਦ ਗਿਆ ਫਿਰ ਏਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਜ਼ 2-3 ਵਾਰ ਕਰਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੀ ਖੁੱਲ ਮਿਲ ਚੁੱਕੀ ਆ। ਉਹਦੇ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਦਵੇਗੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਦਿਨ।
ਸੋ, ਫੇਰ ਇਦਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਰੋਟੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਲਈ ਯਾ ਤਾਂ ਸੱਸ ਦੇ ਹੱਥ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ ਯਾ ਉਹ ਬਿੱਲੇ ਅਵਾਜ਼ ਮਾਰਕੇ ਘਰ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਤੱਕ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੀ। ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਕੁੰਡੀ ਲਗਾ ਦਿੰਦੀ ਜੀਦੇ ਨਾਲ ਅਗਲੀ ਸਵੇਰ ਬਿੱਲਾ ਉਹਦੇ ਕਮਰੇ ਚ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਬਿੱਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਬਾਤ ਵੀ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਦਾ ਹੀ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋਗਿਆ। ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਤੱਕ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਕਾਮ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਹਰੇਕ ਝਲਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਧਦਾ ਹੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਉਹਦੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛਾ ਛੁਡਾਉਂਦਾ ਦੇਖ ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਭਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਕਾਮ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਤੇ ਵੀ ਸਵਾਰ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਸਬਰ ਦਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਪਰਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਨਹੀ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਦੋ ਹੋਰ ਲੰਨ ਤਾਂ ਹੈਗੇ ਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਲੈ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਦੇ ਚੋ ਇੱਕ ਜਿੰਦਰ ਸੀ ਪਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸਿਕੰਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੋਹਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਲਗਦਾ ਸੀ।
ਖੈਰ, ਇਕ ਦਿਨ ਜਿੰਦਰ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਦਾ ਤੇ ਬਿੱਲਾ ਚਲ ਜਾਂਦਾ। ਕੰਮ ਕਰਦਿਆ ਸ਼ਾਮਾਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੇ ਜਿੰਦਰ ਘਰੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਬੋਤਲ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੇਲੀ ਚ ਪੱਖਾ ਲਾਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਲਵਾ ਦਿੰਦਾ। ਬਿੱਲੇ ਨੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈ ਹੀ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਤੀ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਮਨਾ ਵੀ ਨ੍ਹੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਦੋਵੇ ਜਾਣੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਧੀ ਅੱਧੀ ਬੋਤਲ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਪੀ ਜਾਂਦੇ। ਦੋਵੇ ਫੁੱਲ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋਕੇ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਬਿੱਲਾ ਨਵੀ ਨਵੀ ਜਵਾਨੀ ਚ ਸੀ ਤਾਂ ਜਿੰਦਰ ਓਹਨੂੰ ਸੈਕਸ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਕੀਤਾ ਕਦੀ ਤੂੰ?
ਬਿੱਲਾ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਬੱਸ ਹੱਸਕੇ ਕਹਿੰਦਾ- ਭਾਜੀ ਕੀ ਯਰ, ਕਿੱਦਾਂ ਦੀਆ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਜੇ।
ਜਿੰਦਰ- ਲੈ ਹੈਂ ਸਾਲਾ, ਕਿਓ ਤੇਰੇ ਲੰਨ ਨੀ ਲੱਗਾ।
ਫੇਰ ਜਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਪਜਾਮੇ ਉੱਤੋ ਲੰਨ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ- ਇਹ ਵੇਖ, ਇਹਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਲੰਨ।
ਬਿੱਲਾ ਹੱਸ ਈ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ।
ਜਿੰਦਰ- ਹੁਣ ਤੇਨੂੰ ਫੁੱਦੀ ਬਾਰੇ ਕਿੱਦਾ ਦੱਸਾ।
ਕੁੱਜ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਫ਼ੋਨ ਕੱਡ ਦਾ ਤੇ ਸੈਕਸ ਆਲੀਆਂ ਵੀਡੀਓ ਚਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਨਾਲੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਫੁੱਦੀ ਕਹਿੰਦੇ, ਇਹਨੂੰ ਮੁੰਮੇ ਕਹਿੰਦੇ, ਇਹਦਾ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਜਨਾਨੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਪਾਈਦਾ।
ਵੀਡੀਓ ਵਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਤੇ ਵੀਡੀਓ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਜੋ ਉਹਨੇ ਚੋਰੀ ਚੋਰੀ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ। ਜਿੰਦਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫ਼ੋਟੋ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬੋਲਣ ਲਗਦਾ ਕਿ ਕਿਤੇ ਸਾਲੀ ਇਹ ਮਿਲਜੇ ਨਾ, ਤਾਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਚੋਦਿਆ ਕਰਾ, ਆਹਾਂ ਸਾਲੀ ਤੇ ਚਿੱਤੜ ਵੇਖ ਬਿੱਲਿਆ, ਮੁੰਮੇ ਦੀਆਂ ਕਿਆ ਬਾਤਾਂ।(ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਪਜਾਮੇ ਉੱਪਰੋਂ ਮੁੱਠ ਮਾਰਨ ਲਗਦਾ ਤੇ ਫ਼ੋਟੋ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਲਗਦਾ)।
ਬਿੱਲੇ ਦਾ ਵੀ ਲੰਨ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਓਹ ਪਜਾਮੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਹੱਥ ਪਾਕੇ ਮੁੱਠ ਮਾਰਨ ਲਗਦਾ। ਬਾਕੀ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਓਹਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਕਿ ਜਿੰਦਰ ਆਪਣੀ ਭਾਭੀ ਬਾਰੇ ਇਹ ਸਭ ਸੋਚਦਾ ਕਿਓਕਿ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਵਰਗੀ ਜਨਾਨੀ ਦੇ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਹੀ ਸੁਪਨੇ ਲੈਂਦਾ ਹੋਊ। ਨਾਲੇ ਵੈਸੇ ਵੀ ਜਿੰਦਰ ਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੋਦਿਆ ਹੋਇਆ- ਇਹ ਗੱਲ ਜਿੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਨਹੀ ਨਿਕਲੀ ਸੀ।
ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਮਾਰਦਾ ਦੇਖ, ਜਿੰਦਰ- ਉਹ ਬੱਲੇ ਓਏ ਮੁੰਡਿਆ, ਪੂਰਾ ਜੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ ਆਪਣੀ ਮਾਲਕਿਨ ਦਾ ਸੋਚਕੇ। ਨਾਲੇ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਇਕੱਲਾ ਵਾ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਬੰਦਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਦੇਖੂ ਉਹ ਤਾਂ ਚੋਦਨ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਵੇਖੂ। ਨਾਲੇ ਹੁਣ ਤਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਗਏ ਏਨਾ ਟਾਈਮ ਹੋਗਿਆ ਹੁਣ ਤਾਂ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਬੱਸ ਲੰਨ ਈ ਚਾਹੀਦਾ ਚਾਹੇ ਜਿਦਾ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ।
ਜਿੰਦਰ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਓਦਰ ਬਿੱਲੇ ਅੰਦਰ ਕਾਮ ਵਧਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਜਿੰਦਰ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਫ਼ੋਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਉਹ ਤੁਰਨ ਲਗਦਾ।
ਜਿੰਦਰ- ਚੱਲ ਚੰਗਾ ਬਿੱਲੇ, ਬਾਕੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੱਲ ਸਵੇਰੇ ਨਭੇੜਦੇ।
ਜਿੰਦਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਿੱਲਾ ਵੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਰੱਜਿਆ ਪਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਹਦੇ ਦਿਮਾਗ ਚ ਸਿਰਫ਼ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੋਦਨ ਦੇ ਖਿਆਲ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਕੁਝ ਨ੍ਹੀ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਵੇਲੀ ਦਾ ਗੇਟ ਖੋਲ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਦੇਖਦਾ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਰੋਟੀ ਲੈਕੇ ਉਹਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੀ। ਗੇਟ ਦਾ ਖੜਾਕ ਸੁਣਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਕੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਲੰਨ ਲਏ ਨੂੰ, ਉਹਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਕਾਮ ਵੱਧ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਬਿੱਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਸਬਰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਮਤਲਬ ਫੁੱਦੀ ਮਰੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਪਰ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀ ਸੀ ਪਤਾ ਕਿ ਬਿੱਲੇ ਦਾ ਕਾਮ ਕੁਝ ਅਲੱਗ ਰੂਪ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸੈਕਸ ਆਲਾ ਖਿਡੌਣਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਖੈਰ, ਜਦੋ ਦੋਨਾ ਦੀਆ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹਲਕੀ ਜੀ smile ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਮੁੜੀ ਤੇ ਬੁੰਡ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਤੁਰ ਪਈ। ਬਿੱਲੇ ਨੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਫੜ੍ਹੀ ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਤੱਕ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੂਏ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਬਿੱਲਾ ਭੱਜ ਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੁੰਡ ਤੇ ਕੱਸਾ ਮਾਰਦਾ ਜਿੱਦੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੱਥੋਂ ਰੋਟੀ ਦੀ ਥਾਲੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਮੰਜੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਕੇ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬੱਚਦੀ। ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਬਿੱਲਾ ਅੰਦਰ ਵੜਕੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਹਜੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੱਧੀ ਖਲੋਤੀ ਵੀ ਨ੍ਹੀ ਸੀ ਕਿ ਬਿੱਲਾ ਬਿਨਾ ਨਾਲਾ ਖੋਲੇ ਉਹਦੀ ਸਲਵਾਰ ਪੈਂਟੀ ਸਮੇਤ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਕਰ ਦਿੰਦਾ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਬੋਲਦੀ- ਆਹ, ਬਿੱਲੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ, ਸਬਰ ਕਰ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਰਾਂਗੇ ਜਦੋ ਮੰਮੀ ਸੋ ਗਏ।
ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਦੋਵੇ ਹੱਥ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਮੁਲਾਇਮ ਗੋਲ ਬੁੰਡ ਤੇ ਫ਼ੇਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦੋਵੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਬੁੰਡ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚਪੇੜਾ ਮਾਰਦਾ ਤੇ ਬੋਲਦਾ- ਚੁੱਪ ਕਰ ਗਸਤੀਏ
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਬਿੱਲਾ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਰੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਏਨੇ ਜਾਣ ਨੀ ਦੇਣਾ। ਉਹ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ਨਾਕਾਮ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਪਰ ਜਦੋ ਜਦੋ ਵੀ ਉਹ ਕੋਈ ਯਤਨ ਕਰਦੀ, ਬਿੱਲਾ ਓਨੂੰ ਚਪੇੜਾਂ ਮਾਰਦਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਹੋਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਗਲਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜਦੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਈ ਤਾਂ ਏਨੇ ਨੂੰ ਬਿੱਲਾ ਆਪਣਾ ਖੜਾ ਲੰਨ ਇੱਕੋ ਝਟਕੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਵਾੜ ਦਿੰਦਾ, ਓਹਵੀ ਸਾਰਾ ਦਾ ਸਾਰਾ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਛੁੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਗਦੀ ਪਰ ਬਿੱਲਾ ਉਹਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀ, ਸਗੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋਕੇ ਉਹਦੀ ਗੁੱਤ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਖਿੱਚ ਦਿੰਦਾ। ਤੇ ਕੱਸਿਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਘੱਸੇ ਇੰਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸੀ ਤੇ ਬਿੱਲਾ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਵੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਉੱਤੇ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਦੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਗੋਡੇ ਮੰਜੇ ਦੀਆ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਏਨਾ ਧੱਕਾ ਨਾ ਸਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਪੈਂਦੀ, ਉੱਤੇ ਈ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਲੰਨ ਨੀ ਨਿਕਲਣ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਭਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਬੁੰਡ ਵੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕਦਾ। ਘੱਸੇ ਹਜੇ ਵੀ ਬੰਦ ਨ੍ਹੀ ਸੀ ਹੋ ਰਹੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਚੋਦ ਦਿਆ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ 10-15 ਮਿੰਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬਿੱਲੇ ਤੋਂ ਵੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੇਰ ਚੁੱਕੀ ਨਾ ਗਈ। ਉਹਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਲੰਮੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਖੋਲ ਕੇ ਉਹਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਲੰਨ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਉਹਦੇ ਉੱਪਰ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਕੱਸੇ ਮਾਰਦਾ ਮਾਰਦਾ ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਚੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ ਉੱਪਰੋਂ। ਕਦੇ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਜੀਬ ਮਾਰੇ, ਕਦੀ ਬੁੱਲਾ ਤੇ, ਕਦੀ ਗਲੇ ਤੇ, ਕਦੀ ਮੁੰਮਿਆਂ ਤੇ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਇਧਰ ਉਧਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਕਿਓਕਿ ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹੋ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਬਦਬੂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਬਿੱਲਾ ਫੇਰ ਵੀ ਉਹਦੇ ਬੁੱਲਾ ਚ ਬੁੱਲ ਪਾ ਹੀ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਚੂਸਦਾ ਤੇ ਜੀਬ ਨਾਲ ਜੀਬ ਲੜਾਉਂਦਾ। ਇਕ ਦੋ ਬੁੱਲ ਤੇ ਦੰਦੀਆਂ ਵੀ ਵੱਡ ਦਿੰਦਾ ਜਿਦੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ, ਫੇਰ ਬਿੱਲਾ ਮੁੰਮਿਆ ਦਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਬਿੱਲੇ ਦੇ ਕੱਸਿਆਂ ਕਾਰਨ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬੇਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਪੈ ਜਾਂਦੀ। ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਚੁੱਪ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਈ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਦੰਦੀਆਂ ਵੱਡਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੀਆਂ ਜਿੱਦੇ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਨ ਲਗਦੀ ਇਕ ਵਾਰ ਫੇਰ ਤੋਂ, ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਣ ਲਗਦੀ। ਪਰ ਬਿੱਲਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ੇ ਚ ਸੀ।
ਬਿੱਲੇ ਥੱਲੇ ਪਈ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ 30-40 ਮਿੰਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਕਦੋ ਦੀ ਹਾਰ ਮਨ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਓਹਦੀਆ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵਾ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਕੋਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬਿੱਲਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਸ਼ ਦੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੱਸੇ ਮਾਰੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮੰਮਿਆਂ ਤੇ ਜੀਬ ਫੇਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਬਿੱਲਾ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਚ ਛਡਾ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਚ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਘੱਸੇ ਮਾਰਨੋ ਹਟਿਆ ਨਹੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਓਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਮਾਲ ਛੁੱਟ ਚੁੱਕਾ। ਖੈਰ, ਉਸਦੇ ਘੱਸੇ ਰੁਕਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਈ ਦੇਖਦੇ ਉਹ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੌ ਗਿਆ।
ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨੇ ਬਿੱਲੇ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਉੱਠੀ ਤੇ ਕਪੜੇ ਸਹੀ ਕੀਤੇ। ਬੇਜਾਨ ਜਈ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਲਈ ਜੋ ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟਵਾਈ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ। ਘਰ ਅੰਦਰ ਆਕੇ ਦੇਖਦੀ ਕਿ ਉਹਦੀ ਸੱਸ ਸੌ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਿੱਲੇ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦਾ ਹੱਲ ਸੋਚਦੇ ਸੋਚਦੇ ਸੋ ਗਈ।
