HJB PART -8
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਜੀਜੂ ਆਫ਼ਿਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਦਿਮਾਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਦੀ ਦੇ ਉਸ ਜੁਮਲੇ 'ਤੇ ਅਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—**"ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ ਦੇਖ ਲਊ।"** ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਾਫ਼ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਜੀਜੂ ਘਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਪਰਹੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦੀਦੀ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਮਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਥਰੂਮ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਚੱਲਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਦੀਦੀ ਨਹਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਮਰੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਧੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਬਾਥਰੂਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ। ਦੀਦੀ ਬਾਹਰ ਆਈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਕੱਪੜੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਏ ਹੋਏ। ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦਾ ਤੌਲੀਆ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੁਆਲੇ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਮਮਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਮਸਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਪੱਟਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਉਸਦੇ ਗੋਰੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ ਦੀਦੀ ਇੱਕਦਮ ਰੁਕ ਗਈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਸੀ, ਪਰ ਗੁੱਸਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਤੌਲੀਏ ਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, **"ਰਾਜ... ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੇਖ ਮੈਂ ਨਹਾ ਕੇ ਆਈ ਆਂ, ਬਾਹਰ ਜਾ।"**
ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੇ ਵੱਲ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ, **"ਦੀਦੀ, ਕੱਲ੍ਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਜੀਜੂ ਦੇਖ ਲੈਣਗੇ... ਹੁਣ ਤਾਂ ਜੀਜੂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਡਰ ਹੈ?"**
ਦੀਦੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੀ ਗਈ ਤੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਜਾ ਲੱਗੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸਦੇ ਲੱਕ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੌਲੀਏ ਦੀ ਗਿੱਲੀ ਚੋਹ ਤੇ ਦੀਦੀ ਦੇ ਨੰਗੇ ਜਿਸਮ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੀਦੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, **"ਰਾਜ... ਇਹ ਗਲਤ ਹੈ... ਪਲੀਜ਼ ਹਟ ਜਾ।"**
ਪਰ ਮੈਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗਿੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੀਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ।
---
ਮੈਂ ਹਿੰਮਤ ਕਰਕੇ ਦੀਦੀ ਦੇ ਤੌਲੀਏ ਦੀ ਗੰਢ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ। ਤੌਲੀਆ ਸਰਕ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਫ਼ਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਦੀਦੀ ਦਾ ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਗੋਰਾ ਤੇ ਨੰਗਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਭਰਵੇਂ ਮਮੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸੀ। ਦੀਦੀ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬੋਲੀ, **"ਰਾਜ... ਨਹੀਂ... ਪਲੀਜ਼ ਰੁਕ ਜਾ... ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੈਣ ਆਂ।"** ਪਰ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ ਤੇ ਖਿੱਚ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਨਾ ਸੁਣੀ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਉਸਦੇ ਮਮਿਆਂ 'ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਨਿੱਪਲ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੂਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਦੀਦੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਮਜ਼ੇ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ— **"ਆਹਹਹ... ਰਾਜ... ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ... ਓਹ ਰੱਬਾ..."**
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਤੇ ਲੋਅਰ ਉਤਾਰ ਕੇ ਪਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੀਦੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੇਰੇ 9 ਇੰਚ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਵਰਗੇ ਅਕੜੇ ਹੋਏ ਲੰਨ 'ਤੇ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਟੱਡੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ। ਉਸਨੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਮੋਟਾ ਲੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਖਿਆ।
ਉਹ ਹੱਕੀ-ਬੱਕੀ ਰਹਿ ਕੇ ਬੋਲੀ, **"ਹੈ ਰੱਬਾ! ਰਾਜ... ਇਹ... ਇਹ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕਿਵੇਂ? ਮੇਰੇ ਵੀਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਕੁਝ ਹੈ?"** ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਡਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਚਾਹਤ ਵੀ ਦਿਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, **"ਦੀਦੀ, ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਐ... ਪਲੀਜ਼ ਇਸਨੂੰ ਚੂਸ ਲਓ। ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਵੀਰੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿਓ।"**
ਦੀਦੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮਰਿਆਦਾ ਤੇ ਹਵਸ ਦੀ ਜੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਠੀ ਵਿੱਚ ਭਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਨਰਮ ਛੋਹ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰੰਟ ਦੌੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੀਦੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਿੱਲੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
---
ਦੀਦੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਮੀਟੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਪਿਆਸ ਅੱਜ ਹੀ ਬੁਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸਬਰ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੀਦੀ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਨੰਗੀ ਪਈ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪੇ ਹੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਤਾਂ ਫੜ ਕੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਈਆਂ। ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਗੁਲਾਬੀ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਮੁਕ ਪਾਣੀ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੰਨ ਦੀ ਟੋਪੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀ ਵਿੱਥ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਤੇ ਦੀਦੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, **"ਦੀਦੀ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਰਦ ਵੀ ਹਾਂ।"**
ਦੀਦੀ ਨੇ ਬੜੀ ਬੇਚੈਨੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, **"ਹਾਂ ਰਾਜ... ਮਾਰ ਦੇ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਦੀਦੀ ਦੀ... ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸੁੱਖ ਨੂੰ ਤਰਸ ਰਹੀ ਸੀ।"**
ਮੈਂ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ। ਮੇਰਾ ਅੱਧਾ ਲੰਨ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੀਦੀ ਦੀ ਤੰਗ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਦੀਦੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਚੀਕ ਨਿਕਲੀ— **"ਆਹਹਹਹਹ... ਰਾਜ... ਮਰ ਗਈ... ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੋਟਾ ਐ!"** ਉਸਨੇ ਦਰਦ ਤੇ ਮਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਬੈੱਡ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮੁੱਠੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਈ। ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਦੂਜਾ ਕਰਾਰਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਮੇਰਾ ਪੂਰਾ 9 ਇੰਚ ਦਾ ਲੰਨ ਜੜ੍ਹ ਤੱਕ ਦੀਦੀ ਦੀ ਬੱਚੇਦਾਨੀ ਨਾਲ ਜਾ ਟਕਰਾਇਆ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ 'ਫਚ-ਫਚ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਮੈਂ ਦੀਦੀ ਦੇ ਮਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧੱਕੇ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੀਦੀ ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਉੱਛਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਹੁਣ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ— **"ਓਹ ਰਾਜ... ਵੀਰੇ... ਹੋਰ ਤੇਜ਼... ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਾ ਆ ਰਿਹਾ... ਰੱਜ ਕੇ ਵਜਾ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੀ!"**
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਘੋੜੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਤੇ ਪਿੱਛਿਓਂ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤੜਾਂ 'ਤੇ ਥੱਪੜ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸਨੂੰ ਚੋਦਨ ਲੱਗਾ। ਦੀਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਰੀਤਿਕਾ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਤੇ ਰਸੀਲੀ ਨਿਕਲੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਾਲ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਿੱਧਾ ਲਿਟਾਇਆ ਤੇ ਪੰਜ-ਸੱਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਧੱਕੇ ਮਾਰੇ।
ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਗਰਮ ਗਾੜ੍ਹਾ ਮਾਲ ਦੀਦੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੰਦਰ ਨਿਚੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਦੀਦੀ ਦਾ ਜਿਸਮ ਝਟਕੇ ਖਾਣ ਲੱਗਾ ਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਝੜ ਗਈ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਦੀਦੀ ਨੇ ਹਾਂਫਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਤੇ ਬੋਲੀ, **"ਰਾਜ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤੀ। ਜੀਜੂ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ।"**
---
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਹੀ ਬਦਲ ਗਈ। ਜੋ 'ਹਸੀਨ ਭੁਲੇਖਾ' ਮੈਂ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜੀਜੂ ਦੇ ਆਫ਼ਿਸ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਅਸਲੀ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹੁਣ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪੈਂਦੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਨਹਾ ਕੇ ਅੱਧ-ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਦੀਦੀ ਹੁਣ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਹਿੰਦੀ, "ਰਾਜ, ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵੀਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲਿਟਾ ਲੈਂਦੀ।" ਅਸੀਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ-ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦੇ। ਕਦੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿੱਛਿਓਂ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਦੋਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਜੋ ਜੀਜੂ ਨਾਲ ਉਹ ਕਦੇ ਸੋਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦੀ।
ਜੀਜੂ ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਥੱਕੇ-ਹਾਰੇ ਘਰ ਆਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਤਾ ਵੀ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਲਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਰੱਜ ਕੇ ਵਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੀਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੀਜੂ ਨਾਲ ਸੌਂਦੀ ਜ਼ਰੂਰ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਚਾਹਤ ਹੁੰਦੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਜੀਜੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਦੀਦੀ ਟੇਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਦਿੰਦਾ।
ਇੱਕ ਰਾਤ ਜਦੋਂ ਜੀਜੂ ਅੰਦਰ ਸੌਂ ਰਹੇ ਸੀ, ਦੀਦੀ ਚੋਰੀ ਮੇਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜ, ਅੱਜ ਜੀਜੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਪਿਆਸ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੁੱਝਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਕਰ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਦੀ ਸੀਲ ਵਾਂਗੂ ਵਜਾ ਦੇ।"
ਸਾਡਾ ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਿਸ਼ਤਾ ਦਿੱਲੀ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੱਚ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ 'ਰੀਤ ਦੀਦੀ' ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਸੀ।
ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਅੰਤ।
