ਭਾਗ 56: ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ
ਅੱਜ ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠਿਆ ਤਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਤ ਭਰ ਮੈਂ ਬੰਨੀ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ, ਨੂਰ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਉਦਾਸੀ ਅਤੇ ਤੜਫ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਬਦਲਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਜ ਵੀ ਆਂਟੀ ਅਤੇ ਅੰਕਲ ਲਈ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਲੜਕੀ ਲਈ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਾਧੂ ਖਾਣਾ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਆਂਟੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਅਟੈਂਡੈਂਟ ਬਣ ਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਮੰਮੀ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਮੰਮੀ, ਆਜ ਵੀ ਉਸ ਆਂਟੀ ਅਤੇ ਅੰਕਲ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਲੋਕ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ। ਉਸ ਲੜਕੀ ਲਈ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਾਧੂ ਬਣਾ ਦਿਓ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਐ।"
ਮੰਮੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਵਾਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ! ਤੂੰ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਐਂ। ਰੁਕ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਆਂ।"
ਮੰਮੀ ਨੇ ਗਰਮ ਗਰਮ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਆਲੂਆਂ ਦੀ ਸਬਜ਼ੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਦਾਲ ਪਕਾਈ ਅਤੇ ਚੌਲ ਵੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਟਿਫ਼ਨ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬੋਤਲ ਵਿੱਚ ਲੱਸੀ ਵੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਟਿਫ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਥਾਲੀ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਆਂਟੀ ਅਤੇ ਲੜਕੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕਣ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਈਕ ਲੈ ਕੇ ਹਸਪਤਾਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦਾ ਬੋਝ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਬੰਨੀ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਲਦੀ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।
ਹਸਪਤਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮੈਂ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਆਂਟੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਦੇ ਬੈੱਡ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਬੇਟਾ... ਅੱਜ ਫਿਰ ਆ ਗਿਆ ਐਂ? ਰੱਬ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ। ਤੂੰ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦਾ ਐਂ... ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਵੀ ਆ ਰਹੀ ਐ। ਤੂੰ ਇੰਨੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਾਡਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਐਂ।"
ਮੈਂ ਟਿਫ਼ਨ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ, "ਆਂਟੀ ਜੀ, ਘਰ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਆਂ। ਗਰਮ-ਗਰਮ ਆਂ, ਖਾ ਲਓ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਅੰਕਲ ਜੀ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਆਂ।"
ਆਂਟੀ ਨੇ ਟਿਫ਼ਨ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਇੱਕ ਰੋਟੀ ਤੋੜੀ। ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਬੇਟਾ... ਤੂੰ ਤਾਂ ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ ਫਰਿਸ਼ਤਾ ਲੱਗਦਾ ਐਂ। ਇੰਨੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਐਂ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤ ਰੱਬ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।"
ਉਧਰ ਗਲੀ ਵਾਲੇ ਬੈੱਡ ਉੱਤੇ ਉਹ ਲੜਕੀ ਬੈਠੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭੁੱਖ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਭੈਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਆਂ। ਖਾ ਲਓ।"
ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੇ ਸ਼ਰਮਾਉਂਦਿਆਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਥੈਂਕ ਯੂ ਵੀਰੇ... ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਐਂ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕਰ ਰਹੀ ਆਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਤਬੀਅਤ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਨਾ ਸੌਈ।"
ਮੈਂ ਆਂਟੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਘਰ, ਖੇਤੀ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਆਉਂਦਾ ਸੀ ਕੰਮ ਲਈ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਐ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਐ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੋ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਲੋੜ ਪਈ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰ ਲਈ। ਆਂਟੀ ਨੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟਾ... ਤੂੰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਣਾ ਸੀ।"
ਮੈਂ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ “ਨਹੀਂ ਆਂਟੀ ਜੀ ਮੇਰੇ ਹੋਣ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ! ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਉਸ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ!’
ਉਹ ਔਰਤ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ “ਪੁੱਤਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਏ!”
ਮੈਂ ਬੱਸ ਮੁਸਕੁਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਜ uncle ਵੀ ਠੀਕ ਲੱਗ ਰਹੇਂ ਸੀ! ਉਹ ਵੀ ਮੁਸਕੁਰਾਉਣ ਲੱਗੇ !
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪੇਸ਼ੈਂਟ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਐ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਦਿਓ। ਉਹ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਚਲੀ ਗਈ। ਮੈਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨੋਟਿਸ ਨਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
***********
ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਲੜਕੀ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਗਿੜਗਿੜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਬੈਠੀ ਲੜਕੀ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਡਿਸਚਾਰਜ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪੇਮੈਂਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ। ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਲੜਕੀ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ, "ਪਲੀਜ਼ ਭੈਣ ਜੀ... ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿਆਂਗੀ। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਬੀਮਾਰ ਐ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਭਰ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਆਂ। ਪੈਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ ਹਨ।"
ਕਾਊਂਟਰ ਵਾਲੀ ਲੜਕੀ ਨੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਰੂਲ ਫਾਲੋ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਐ। ਬਿਨਾਂ ਪੇਮੈਂਟ ਤੋਂ ਡਿਸਚਾਰਜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।"
ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਨੇ?"
ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਵੀਰੇ... 12000 ਰੁਪਏ।"
ਮੈਂ ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਫਿਰ ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "UPI ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ?"
ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੇ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਹਾਂ ਜੀ... ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਫੋਨ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ UPI ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਪੇਮੈਂਟ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ। ਪੂਰੀ ਰਕਮ ਟ੍ਰਾਂਸਫਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲੜਕੀ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਗਈ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਵੀਰੇ... ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗੇ ਐਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਉਪਕਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਾਂਗੀ।"
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਨੂਰ ਵਰਗੀ ਐਂ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮਦਦ ਐ। ਤੂੰ ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਚ।"
ਉਸ ਲੜਕੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੀਮਾ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੇਰਾ ਨੰਬਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਨੰਬਰ ਤੇ ਮਿਸ ਕਾਲ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਸੀਮਾ ਨਾਮ ਤੇ ਸੇਵ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬਾਈਕ ਤੇ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੀਮਾ ਦਾ ਘਰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿੱਛੜੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਟੁੱਟਿਆ ਫੁੱਟਿਆ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਘਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਾਪ ਦੀ ਡੈਥ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਇੱਕਲੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੀਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅੰਦਰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਚਾਹ ਪਿਲਾਈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਸਾਮਾਨ ਸੀ — ਇੱਕ ਟੁੱਟਾ ਮੰਜਾ, ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਅਲਮਾਰੀ ਅਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਭਾਂਡਿਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਹੋਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਇਹ ਰੱਖ ਲੈ। ਜਰੂਰਤ ਪੈ ਸਕਦੀ ਏ।"
ਸੀਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਤੋਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬੋਲੀ, "ਵੀਰੇ... ਅਜੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਨੌਕਰੀ ਲਗਵਾ ਦਿਓ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤੀ ਆਂ।"
ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਕੋਈ ਨੀ ਕਰਦਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼... ਮੈਂ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਆਂ ਉਸ ਬਾਰੇ। ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।"
ਸੀਮਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਸ ਲੜਕੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਐ।
ਘਰ ਆ ਕੇ ਮੰਮੀ ਅਤੇ ਨੂਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਵੀ ਬੀਤ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਾਂਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
---
(ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ...)
---
