ਭਾਗ 60: ਭਾਵੁਕ ਪਛਤਾਵਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਬੰਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਅੰਦਰੋਂ ਤੜਫ਼ ਉੱਠਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਇੰਨੀ ਸ਼ਰਮ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਲਈ ਕੋਈ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਕੜ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਮਝਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਖਾਸ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਅਤੇ ਬੇਵਕੂਫ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਬੰਨੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਠੰਡੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਏ। ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਬੰਨੀ... ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ," ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਕਰਕੇ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ। "ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਵਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ, ਤੇਰਾ ਦਰਦ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਕੁਝ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਜਿਸਮ ਸਮਝ ਕੇ ਜੋ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਖੁਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਾਂਗਾ।"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੰਝੂ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਐਂ, ਦੇ ਲੈ। ਚਾਹੇ ਮੈਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰ, ਚਾਹੇ ਪੁਲਿਸ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾ... ਮੈਂ ਸਭ ਸਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਪਰ ਪਲੀਜ਼, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਬੋਝ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਜੀਅ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੂਹਾਂਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਬਦਲਾਂਗਾ, ਬੰਨੀ... ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ।"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੋਡਿਆਂ ਭਾਰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਿਘਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ।
"ਉੱਠ ਰੰਮੀ... ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਨਾ ਬੈਠ," ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਅੱਜ ਤੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਲਈ ਕੀਤਾ... ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਪਾਪਾ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਈ... ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਇਨਸਾਨ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਬੈੱਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਛਾ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦੂਰੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਬੰਨੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ, ਰੰਮੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ..."
"ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਤ? ਤੂੰ ਜੋ ਕਹੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ," ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਕਿਹਾ।
"ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਰੰਮੀ ਬਣੇਂਗਾ—ਉਹੀ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰੀ ਹਵਾ ਅਤੇ ਜਿਸਮਾਨੀ ਹਵਸ ਦਾ ਭੂਤ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਉਤਾਰਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਅਤੇ... ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇਹ ਸ਼ਰਤ ਮੰਜੂਰ ਹੈ, ਬੰਨੀ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।"
ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੰਨੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਸੁਕੂਨ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬੋਲੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲੇਜੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੁਆਲੇ ਕੱਸ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਲਕੀਆਂ ਸਿਸਕੀਆਂ ਮੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਰੱਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹੌਲੀ, ਫੁਸਫੁਸਾਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਆਂ ਰੰਮੀ... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦੇਵੇਂ..."
ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਧੀਮੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੱਥ ਫੇਰਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਕਿਹਾ ਬੰਨੀ? ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ..."
ਬੰਨੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝੇ ਅਤੇ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲੀ, "ਕੁਝ ਨਹੀਂ... ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਬੱਸ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ।"
ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਹੱਕ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਝਲਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਸਰੀਰ ਦੀ ਛੋਹ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੂਟ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕਦਮ ਹਲਚਲ ਮਚਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਤ ਭਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਿਸਮਾਨੀ ਗਰਮੀ ਜਗਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪੂਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਿਜਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਚੁੰਮੀ ਦਿੱਤੀ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਧੱਕਾ ਜਾਂ ਹਵਸ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਰੂਹਾਨੀ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਮੈਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੰਨੀ... ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਸੌਣਾ ਐ? ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਮੰਜੇ 'ਤੇ ਲੇਟ ਜਾਵਾਂ?"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਟਕਾਈਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ, "ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ? ਇੱਥੇ ਹੀ... ਮੇਰੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ! ਹੁਣ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰਨ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਬਚਿਆ ਤੇਰਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਮਨ ਸ਼ਰਮਾਵਾਂ?"
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਬੇਬਾਕ ਅਤੇ ਆਪਣਾਪਣ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਹਾਂ... ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ, ਗੱਲ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸੱਚੀ ਐ।"
ਬੰਨੀ ਨੇ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਵਿਛੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੇਟਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਲਾਈਟ ਮੱਧਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈੱਡ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਿਆ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸਾਂ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਮੇਰੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
"ਰੰਮੀ..." ਉਸ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫੁਸਫੁਸਾਇਆ।
"ਹਾਂ ਬੰਨੀ?"
"ਅੱਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਲੜਾਂਗੇ," ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ। "ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਈਂ।"
ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਮੇਰਾ ਲੰਨ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਰਗੜ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਜਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਰਗੜ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬਸ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਚਿਪਕ ਕੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ।
ਕਮਰੇ ਦੀ ਮੱਧਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਘੁਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਗਿਲੇ-ਸ਼ਿਕਵੇ, ਜੈਲਸੀ ਅਤੇ ਦੂਰੀਆਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਘਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਰੰਮੀ ਨੇ ਬੰਨੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਨਾ ਕੋਈ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਸੀ।
ਰੰਮੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਸਕੂਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲਈਆਂ।
ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੰਨੀ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਅੱਖਾਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਰਮ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਗਰਮ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਚੁੰਮਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਬੰਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਸਿਸਕੀ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਰੰਮੀ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਰੰਮੀ ਦੇ ਹੋਠ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਸ ਨੇ ਬੰਨੀ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਨਿੱਘੀਆਂ ਚੁੰਮੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਿੱਠੀ ਕੰਬਣੀ ਛਿੜ ਗਈ। ਰੰਮੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਬਿਖਰੇ ਹੋਏ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੰਮੀ ਹੋਰ ਹੇਠਾਂ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦੀ ਗਰਮਾਹਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕੱਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਰੰਮੀ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੰਮੀ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਛੋਹ ਨਾਲ ਹੋਰ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਰੰਮੀ ਦੇ ਹੋਠ ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਸਰਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਧੁੰਨੀ (navel) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਬੰਨੀ ਦਾ ਪੇਟ ਇੱਕਦਮ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਰੰਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧੁੰਨੀ 'ਤੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਅਤੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਨੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੇਇਖਤੀਆਰ ਨਿਕਲਿਆ—"ਆਹਹਹ... ਰੰਮੀ..."
ਉਸ ਰਾਤ ਦੀ ਇਹ ਨੇੜਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਜਿਸਮਾਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਬਲਕਿ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਤਰਸਦੀਆਂ ਦੋ ਰੂਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਜਾਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸੀ। ਰੰਮੀ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਸਪਰਸ਼ ਬੰਨੀ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ 'ਤੇ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੰਨੀ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਹੁੰਗਾਰਾ ਰੰਮੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਬਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀਆਂ ਤਣ ਗਈਆਂ, ਸਾਹ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਗਈਆਂ।
ਕੁਝ ਦੇਰ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰਗੜਿਆ—ਹੌਲੀ, ਗਿੱਲੀ, ਦਬਾਅ ਨਾਲ। ਜੀਭ ਦੀ ਨੋਕ ਉਸਦੀਆਂ ਨਰਮ ਪਰਤਾਂ ’ਤੇ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ, ਕਈ ਵਾਰ ਹਲਕਾ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਛੋਹ ਕੇ।
ਬਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਧੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਬੀ ਹੋਈ ਸਾਹ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਸਦਾ ਹਿਪਸ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗਾ।
ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਚਲਾਇਆ, ਫੁੱਦੀ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਗੜਦਿਆਂ, ਚਾਟਦਿਆਂ। ਬਨੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸੀ—ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ, ਕੰਬਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਧੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮੈਂ ਹੁਣ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਆਪਣਾ ਲੰਨ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਧੱਕਿਆ।
ਪਹਿਲਾ ਧੱਕਾ ਮਾਰਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਚੀਖ ਨਿਕਲ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਣ ਗਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਕੱਸ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਝੁਕ ਕੇ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗ ਗਿਆ—ਗਰਮ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਬੁੱਲ੍ਹ। ਉਸਦੀ ਚੀਖ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਧੱਬੀ ਹੋ ਗਈ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੱਕੇ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ।
ਹਰ ਧੱਕਾ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡੂੰਘਾ।
ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੋਈ।
ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਦੋਵੇਂ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਣ ਲੱਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਖੱਬਾ—ਮੋਟਾ, ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਮਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੂਸਿਆ, ਜੀਭ ਨਾਲ ਘੁਮਾਇਆ, ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਦਬਾਅ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੱਜਾ ਮੰਮਾ। ਉਸਦੀਆਂ ਗੰਢਾਂ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਹੇਠ ਤਣ ਗਈਆਂ।
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਚੀਖ ਬਦਲ ਰਹੀ ਸੀ—ਕਈ ਵਾਰ ਦਬੀ ਹੋਈ, ਕਈ ਵਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹੀ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਧੱਕੇ ਮਾਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਉੱਪਰ ਨੂੰ ਉੱਠਦਾ।
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚਦੀ।
ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਗਿੱਲੀ ਅਤੇ ਗਰਮ। ਹਰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕੰਬਦਾ, ਉਸਦੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲੱਕ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲੈਂਦੀਆਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਮੰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਈ ਵਾਰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਦਬਾਅ ਦੇ ਕੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਟਦਿਆਂ। ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦਬੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ—ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰਾ ਨਾਮ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਹੇਠਾਂ ਡੂੰਘਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਰ ਧੱਕਾ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ੋਰਦਾਰ।
ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮੇਰੇ ਲੰਨ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜਦੀ, ਫਿਰ ਛੱਡਦੀ, ਫਿਰ ਫੜਦੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਤਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਖੁਭ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਚੂਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਕੁਝ ਧੱਕੇ ਡੂੰਘੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਮਾਰੇ।
ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਰਮ ਲਹਿਰ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਪਲ ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਕੰਬਦੀ ਸਾਹ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੇਰੇ ਹੇਠਾਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਢਿਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ। ਦੋਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਪਸੀਨਾ ਸਰੀਰਾਂ ’ਤੇ ਚਿਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਜਿਹਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ। ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਮੇਰੀ ਛਾਤੀ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਉਸਦੀ ਪਿੱਠ ’ਤੇ। ਦੋਵੇਂ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਗਿੱਲੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ।
ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੀ।
ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਮੇਰੀਆਂ ਵੀ।
ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਜੱਫੀ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਗਏ—
ਨੰਗੇ,
ਥੱਕੇ,
ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਪਕੇ ਹੋਏ।
(ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ...)
