Part 1
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਓਹਨਾ 2 ਭੈਣ ਭਰਾ ਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲਕੇ, ਆਪਣੀ ਹਵਸ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਬਹੁਤ ਅਨਮੋਲ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਿੱਤੀ।
ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦੀ ਬਹਿਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੱਸਦਾ ਵੱਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਗੇ ਕੋਈ ਘਰ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਘਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੁਰਕਸ਼ਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਪਿਹਰ 3 ਵਜੇ ਦਾ ਟਾਈਮ ਸੀ, ਜੋਬਨ ਅਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਆਪਣੇ ਕਾਲਜ ਦੇ B.A ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਮੈਸਟਰ ਦੇ ਪੇਪਰ ਦੇਕੇ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਦਏ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੈਸਟਰ 3 ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੇਪਰ ਸੀ ਤੇ ਇਸਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁਣ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ 1 ਮਹੀਨੇ ਵਾਸਤੇ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਣੇ ਜੋਬਨ ਦੇ ਘਰ lunch ਕਰਨ ਆ ਗਏ। ਯੁਵਰਾਜ ਵਾਸਤੇ ਜੋਬਨ ਦੇ ਘਰ ਆਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਉਸਨੂੰ 8 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅੱਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਯੁਵਰਾਜ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਘਰ ਜੋਬਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਦਈ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਾਉਣ ਦਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਘਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਕਾਲਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਲੈਣ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੁਜੀ ਪਈ ਸੀ।
ਘਰ ਆਏ ਤਾਂ ਜੋਬਨ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਬੈਗ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਰਖਣ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਕਿੱਦਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਪੁੱਤ। ਪੇਪਰ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਹੋਇਆ ?
ਯੁਵਰਾਜ - ਆਂਟੀ ਜੀ, ਪੇਪਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਤੇ ਜੋਬਨ ਦੋਨਾਂ ਦਾ।
ਓਦਰੋਂ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੀ ਆ ਗਈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਕਿੱਦਾਂ ਜੇ ਵੀਰਜੀ ? ਪੇਪਰ ਸੁਣਿਆ ਕਾਫੀ ਵਧੀਆ ਹੋਇਆ ਦੋਨਾਂ ਦਾ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਹਾਂ ਭੈਣ ਅੱਜ ਤੇ ਪੇਪਰ ਗੱਡਤਾ ਪੂਰਾ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਪੁੱਤ ਆਜਾ ਬਹਿਜਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਰੋਟੀ ਅਤੇ ਰਾਜਮਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਬਣਾਏ ਨੇ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਪੁੱਤ ਪਲੇਟਾਂ ਰੱਖਦੇ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਪਲੇਟਾਂ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋਬਨ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਨਾਲ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਆਜਾ ਜੱਟਾ ਰੋਟੀ ਲਗਨ ਲਗੀ ਆ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੋਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਪਲੇਟਾਂ, ਗਲਾਸ ਅਤੇ ਗਰਮ ਗਰਮ ਰੋਟੀਆਂ ਤੇ ਨਾਲ ਜਰਦਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਆਲੋ ਵੀਰੋ। ਕਰੋ ਪੇਟ ਪੂਜਾ।
ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਜੋਬਨ ਦੋਨੇ ਜਾਣੇ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। 15 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕੋਸ਼ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਬਹੁਤ ਲਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੇਖਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਬਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਇਹਨੀ ਸ਼ੇਤੀ।
ਇਹਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਕੰਮ ਸਾਂਬਕੇ ਮੁੰਡਿਆ ਕੋਲ ਆਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਜੋਬਨ ਪੁੱਤ ਇਕ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ।
ਜੋਬਨ - ਹਾਂਜੀ ਮਮਾ ਦਸੋ।
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਮੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਾਪਾ ਕਾਫੀ ਟਾਈਮ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਹਜ਼ੂਰ ਸਾਹਿਬ ਗਏ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਟਾਈਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਛੁੱਟੀਆਂ ਹੀ ਨੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ 2 ਹਫਤੇ ਵਾਸਤੇ ਓਥੇ ਚੱਲੇ ਜਾਈਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤਾਂ ਨੀ ?
ਜੋਬਨ - ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕੋਈ problem। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਆ ?
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਹਾਂ ਪੁੱਤ ਉਹ ਤਾਂ ਮੰਨ ਗਈ ਆ ਬੱਸ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਪੁਸ਼ਣਾ ਸੀ। ਘਰ ਦਾ ਰੋਟੀ ਪਾਣੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨੇ ਖੁਦ ਬਣਾ ਲੈਣਾ ਵਾ ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖਾਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰੁ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਪੀਜ਼ਾ ਬਰਗਰ ਲੈ ਆਈਂ।
ਜੋਬਨ - ਠੀਕ ਆ ਮੰਮੀ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚਲੇ ਜਿਓ। ਜੇ ਯੁਵਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ 2 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਆਜਿਆ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਆਂ ਨਾ ?
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਨਹੀਂ ਪੁੱਤ ਸਾਨੂੰ ਨੀ ਕੋਈ problem। ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸਾਡਾ ਦੂਜਾ ਮੁੰਡਾ ਈ ਆ।
ਯੁਵਰਾਜ ਵੀ ਲਾਗੇ ਬੈਠਾ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਠੀਕ ਆ ਜੋਬਨ ਫੇਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਘਰ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਨਹਾਕੇ ਸੌਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ। ਸਤਸ਼੍ਰਿਆਕਾਲ ਆਂਟੀ ਜੀ। ਆਈ ਹੋਪ ਤੁਹਾਡਾ ਸਫ਼ਰ ਵਧੀਆ ਰਹੇ। ਵੈਸੇ ਜਾਣਾ ਕਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ?
ਹਰਪ੍ਰੀਤ - ਅਸੀਂ ਤੇ ਪੁੱਤ ਸਮਾਣ ਪੈਕ ਕੀਤਾ ਹੀ ਆ ਬੱਸ ਜੋਬਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ। ਵੈਸੇ ਕਲ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘਰੋਂ ਤੁਰ ਪੈਣਾ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਚਲੋ ਵਧੀਆ ਫੇਰ ਸਭ ਤਾਂ। ਠੀਕ ਆ ਆਂਟੀ ਫੇਰ ਮੈਂ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਨਾ।
ਯੁਵਰਾਜ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਜੋਬਨ ਅਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਾਹਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋਬਨ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਛੱਡਣ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਆਇਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਮਿਲਦੇ ਨੇ ਤੇ ਫੇਰ ਯੁਵਰਾਜ ਓਥੋਂ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਦੇ 6 ਵਜੇ ਗੁਰਪ੍ਰਤਾਪ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਡਿਨਰ ਕਰਕੇ ਸੌਣ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵੇਰੇ 5:30 ਵਜੇ ਗੁਰਪ੍ਰਤਾਪ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਦੋਵੇਂ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੋਬਨ ਓਹਨਾ ਨੂ ਨਿੱਕੀ ਗੱਡੀ ਉੱਤੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਛੱਡਣ ਲਈ ਉੱਠ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੀ ਨਾਲੇ ਹੀ ਛੱਡਣ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਨੇ ਨੌਰਮਲ ਪਜਾਮਾ ਅਤੇ t-shirt ਪਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਸਲਵਾਰ ਕਮੀਜ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
15 ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਣੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਸਾਰੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਗੁਰਪ੍ਰਤਾਪ ਤੇ ਹਰਪ੍ਰੀਤ ਟ੍ਰੇਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋਬਨ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਕਾਰ ਵਿਚ ਵਾਪਿਸ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਓਥੋਂ ਘਰ ਵਾਸਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਹ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਜੋਬਨ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜੋਬਨ - ਅੱਜ ਫੇਰ ਮੈਂ 1-2 ਵਜੇ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਲਊਂਗਾ ਤੇ pizza burger ਖਾਵਾਂਗੇ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਾ। ਹਜੇ ਅੱਜ ਤੇ ਮੰਮੀ ਡੈਡੀ ਗਏ ਆ ਤੇ ਅੱਜ ਈ ਗੰਦ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪੈਣਾ ਵਾ।
ਜੋਬਨ - ਓਹੋ ਹਜੇ ਕਲ ਈ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਵਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅੱਜ ਫੇਰ ਤੋਂ ਓਹੀ ਸਭ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਕਰੋ ਜੋ ਕਰਨਾ ਫੇਰ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ 2 burger ਲੈ ਆਇਯੋ ਤੇ pizza large ਈ ਕਰਾਏਯੋ।
ਜੋਬਨ - okay ਬੌਸ ਜਿੱਦਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ।
ਦੋਨੇ ਜਾਣੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫੇਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
12:30 ਵਜੇ ਜੋਬਨ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨੂੰ ਦਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਤੱਕ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਕੌਲ ਕਰਕੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਲਵੇਗਾ। ਜੋਬਨ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਘਰ ਦਾ ਰਾਹ ਸਿਰਫ 5 ਮਿੰਟਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਨੇ ਘਰੋਂ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਵਿੱਚ 15 ਮਿੰਟ ਲਗਾ ਹੀ ਦੇਣੇ ਆ। ਫੇਰ 1 ਵਜੇ ਜੋਬਨ ਆਪਣੇ ਆੜੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕਰਕੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਘਰੋਂ ਪੀਜ਼ਾ burger ਲਿਆਉਣ ਵਾਸਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ pizza burger ਵਾਲੀ ਦੁਕਾਨ ਤੱਕ ਜਾਣ ਵਿੱਚ 20-25 ਮਿੰਟ ਲੱਗ ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜੇ ਘਰੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨੂੰ 5 ਮਿੰਟ ਹੀ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਰਾਹ ਅੱਗਿਓਂ ਪੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਤੇ ਜੇ ਉਹ ਹੁਣ ਦੂਸਰੇ ਰਾਹ ਥਾਣੀਂ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਡੇਢ ਘੰਟਾ ਲਗ ਜਾਵੇ ਗਾ। ਜੋਬਨ ਫੇਰ ਸੋਚਦ ਹੈ ਕਿ ਓਹਨੂੰ ਘਰ ਵਾਪਿਸ ਜਾਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਖਾਣ ਪੀਣ ਬਾਰੇ।
ਘਰੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨੂੰ ਤੇ ਵਾਪਿਸ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੇ 10 ਮਿੰਟ ਲਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਘਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਾਰ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਬੁਲਟ ਮੋਟਰਸਾਈਕਲ ਬਾਹਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਇਹਨੀਂ ਛੇਤੀ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋਬਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਓਹਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਘਰ ਦੇ ਗੇਟ ਥਾਣੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬਰਾਂਡੇ ਵਾਲੇ ਬੂਹੇ ਥਾਣੀਂ ਅੰਦਰ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁਵਰਾਜ ਥੜੇ ਤੇ ਯਾਂ drawing room ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇਗਾ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਕਿੱਤੇ ਵੀ ਨੀ ਦਿਸਦਾ। ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅੱਧਾ ਡੋਰ ਬੰਦ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਕਮਰੇ ਲਾਗੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਗਿੱਲੀ-ਗਿੱਲੀ ਗੁਆਕ-ਗੁਆਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾੜੀ ਜਿਹੀ ਝਾਤੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਹੋਸ਼ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਕੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਭਰਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਦੋਸਤ, ਬੈਡ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ 69 ਪੋਜ਼ੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਉਹ ਸੁੱਖ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਇਕ ਮਰਦ ਔਰਤ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵਲੋਂ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਲੱਨ ਉੱਤੇ ਥੁੱਕ ਲਾਕੇ ਚੁੱਪੇ ਮਾਰਦੀ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੁਵਰਾਜ ਵੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਰੀਜਾਂ ਨਾਲ ਚੱਟਣ ਦਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਓਹਨੇ ਤੇ ਨੀਂ ਨਾ ਹਜੇ ਆਉਣਾ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਹਜੇ ਤੇ ਓਹਨੇ ਓਥੇ ਜਾਕੇ ਆਰਡਰ ਵੀ ਕਰਨਾ ਵਾ। ਕੋਈ ਨਾ ਹਜੇ ਟਾਈਮ ਹੈਗਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ।
ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਯੁਵਰਾਜ ਅਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮੁਸ਼ਕ ਫੈਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਸਮਜ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਕੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਭੈਣ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਤੋਂ ਰਖੜੀ ਵੀ ਬਣਵਾਈ ਸੀ ਫੇਰ ਇਹ ਸਭ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਤੇਰਾ ਤੇ ਲਂਨ ਈ ਬੜਾ ਵੱਡਾ ਵਾ। ਜੀ ਕਰਦਾ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਇਹਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰੀ ਜਾਵਾਂ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਕਰਲਾ ਕਰਲਾ ਰੀਜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਦਾ ਤੇ ਨਿੱਕੇ ਜਵਾਕਾਂ ਜਿੱਡਾ ਵਾ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - hahhahahahaha। ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਖੱਸੀ ਈ ਆ। ਨਾ ਓਹਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੇ ਪੱਲੇ ਕੋਸ਼, ਤੇ ਨਾਂ ਈ ਓਹਦੇ ਥੱਲੇ ਕੋਸ਼ ਚੱਜ ਦਾ ਵਾ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਦੀ ਤੇ ਹਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਸਹੇਲੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਜਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਵਾ, ਓਹਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਚ ਪਾਕੇ ਚੋਦ ਦਿਨਾਂ ਵਾ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਵਾਹ ਤੇਰੇ। ਯਾਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤੇ ਭੈਣ
ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਮਾਰਦਾ ਫੇਰ ਤੂੰ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਕਰੀਏ ਵੀ ਕਿ। ਜੋਸ਼ ਈ ਬਹੁਤ ਆ ਸ਼ਰੀਰ ਚ। ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਨੀ ਪੌਰਨ ਵੇਖਕੇ ਮੁੱਠ ਈ ਮਾਰੀ ਜਾਓ।
ਯੁਵਰਾਜ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਨੂੰ ਚੱਟਦਾ ਚੱਟਦਾ ਓਹਦਾ ਪਾਣੀ ਵੀ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੇਜ਼ਤੀ ਸੁਣਕੇ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਰਕੇ ਉਹ ਬੂਹਾ ਖੋਲ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਇਕੋ ਦਮ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜਿਸਮ ਕੰਬਲ ਨਾਲ ਢਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਯੁਵਰਾਜ ਵੀ ਬੈਡ ਤੋਂ ਉਠਕੇ ਆਪਣਾ ਲਂਨ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਕਮੀਜ਼ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਵੀਰੇ ਤੁਸੀਂ ??
ਜੋਬਨ - ਚੁੱਪ ਕਰ ਨੀ। ਜਿਨੂੰ ਭਰਾ ਭਰਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿਣੀ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਉਸੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਓਹੋ ਯਾਰ ਤੈਨੂੰ ਗਲਤ ਫੈ.......
ਜੋਬਨ - ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰ!!! ਸਾਲ਼ਾ ਯਾਰ ਨੀ, ਤੂੰ ਗਦਾਰ ਵਾਂ।
ਯੁਵਰਾਜ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਵੀਰੇ ਇਕ ਗੱਲ ਪੁਸ਼ਾਂ ? ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਏ ਜੇ ? ਜੇ ਪਿਛਲੇ 2-4 ਮਿੰਟਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਣ ਦਏ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਲੱਗ ਗਈ ਹੋਣੀ ਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਚ ਕੋਈ ਕਣ ਕੰਡਾ ਨਹੀਂ ਹੈਗਾ।
ਜੋਬਨ- ਚੁੱਪ ਕਰ ਨੀ। ਜੋ ਮੂੰਹ ਚ ਆਇਆ ਬੋਲੀ ਜਾਨੀ ਆ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਇਹਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੰਬਲ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਲਾਕੇ ਪਰਾਂ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਮਮੇ, ਜੋ ਕਿ ਤਾਜ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਦਿਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਬੈਡ ਤੋਂ ਉਤਰਕੇ, ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਲਂਨ ਅੱਗਿਓ ਆਪਣੀ ਕਮੀਜ਼ ਪਰਾਂ ਹਟਾਕੇ, ਓਸਦੇ ਲਂਨ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਜੋਬਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਪਾਕੇ, ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਓਸਦੇ ਲਂਨ ਤੋਂ ਫੱੜਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਕਿ ਕਿਹਾ ਸੀ ਵੀਰੇ!! ਜੋ ਮੂੰਹ ਚ ਆਇਆ ਉਹ ਬੋਲੀ ਜਾਨੀ ਆਂ ? ਲਓ ਫਿਰ ਹੁਣ ਸੁਣੋ। ਯੁਵਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਖਸੀ ਭਰਾ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਉਹਦੀ ਸਕੀ ਭੈਣ ਦਾ ਮਮਾ ਚਟ। ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਬਸ਼ੀਆਂ ਵਰਗੇ ਲਂਨ ਦੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਆਂ। ਇਹਨੂੰ ਖਸੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਜਨਾਨੀ ਤੇ ਬੰਦਾ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਆ।
ਐਨੇ ਨੂੰ ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ, ਜੋਬਨ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਤੇ ਥੁੱਕ ਕੇ ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਲਂਨ ਮਸਲਨ ਲਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਓਹਦਰੋਂ ਯੁਵਰਾਜ ਵੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਮਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚਟਨ ਵਾਸਤੇ ਥੱਲੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਦੂਸਰੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਫੜਕੇ ਓਸਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਕਮਰੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਲਾਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਯੁਵਰਾਜ ਦਾ ਥੁੱਕ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਮਮਿਆ ਤੇ ਪਿਆ ਪੁਚ ਪੁਚ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਮਾ ਰੀਜਾਂ ਨਾਲ ਪਵਾ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲੇ ਹੀ ਉਸਦਾ ਲਂਨ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸਲਣ ਦਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਥੱਲੇ ਮਸਲਨ ਦਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਆਹ ਆਹ ਆਹ ਯੁਵਰਾਜ। ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵਖਾਦੇ ਜਨਾਨੀ ਚਟੀ ਦੀ ਕਿੱਦਾਂ ਹੁੰਦੀ ਆ।
ਯੁਵਰਾਜ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਮਮੇ ਚਟਦੇ ਚਟਦੇ ਜੋਬਨ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਹੱਸਕੇ ਵਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਜੋਬਨ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵਰਗੀ ਭੈਣ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬੈਡ ਤੇ ਲੰਮੇ ਪਾਕੇ ਚੋਦਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਇਹਨੂੰ ਖਸੀ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਜਨਾਨੀ ਦੀ ਗਰਮੀ ਕੈਸੀ ਹੁੰਦੀ ਆ।
ਯੁਵਰਾਜ ਮਮੈਂ ਚਟਦਾ ਚਟਦਾ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿਚ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੋਬਨ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਇਹ ਸਬ ਦੇਖਕੇ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਦੋਂ ਉਸਦਾ ਲਂਨ ਖੜਾ ਹੋਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦਿੱਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਵੀਰੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਨੂੰ ਇਹਦਾ ਦੇਖਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਲਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ? ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਤੁਸੀ ਹਜੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਲਂਨ ਨੂੰ ਪਸ਼ਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਾਸਤੇ ਨੀ ਵਰਤਿਆ। ਜੇ ਚਾਉਂਦੇ ਜੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲਾਦੋ ਭੋਗ, ਕਰਲੋ ਦਰਸ਼ਨ ਫੁੱਦੀ ਦੇ।
ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਹਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਮਿਟਾਉਣ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹਨ। ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਕੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਭਰਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੀ ਪਤਾ ਲਗਦਾ, ਐਸੇ ਬਹਾਨੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਨਤ ਦੀ ਸੈਰ ਹੋਜੂ। ਭੈਣ ਤੇਰੀ ਦੇ ਤੇ ਅੰਦਰ ਵਾੜਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਵਾਦ ਵਾ ਉਹ ਕਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈਗਾ।
ਜੋਬਨ ਖੜਾ ਖੜਾ ਪਸੀਨੋ ਪਸੀਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਉਹ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਕੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਵਦਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਓਸਨੇ ਕੋਸ਼ ਵੀ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੇ ਅਗਿਓ ਉਸਨੂੰ ਕੁੱਟ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਅੱਗੇ ਕੁੱਟ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਫੇਰ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੋਂ ਅਪਣਾ ਮਮਾਂ ਕੱਢਕੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਂਨ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਚੁੱਕਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੈਡ ਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੇਟਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੋਂਡ ਥਲ਼ੇ ਸਰਾਣਾ ਰੱਖਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਂਡ ਦੀ ਹਾਈਟ ਵੱਦਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਂਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੱਥਾ ਖੋਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਕਤ ਯੁਵਰਾਜ ਸਾਈਡ ਤੇ ਖੜਾ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਣ ਦਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋਬਨ ਦੇ ਪਜਾਮੇ ਚੋਂ ਉਸਦਾ ਲਂਨ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਪਣਾ ਪਜਾਮਾ ਤੇ ਕਸ਼ਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਲਂਨ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਚਲਾਕ ਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯੁਵਰਾਜ ਵੱਲ ਵੇਖਕੇ ਹੱਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਨਾਲ ਹੈ ਆਪਣੀ t shirt ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੀਨੋ ਜਾਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਨੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ, ਜੋਬਨ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੇ ਮੂਹੋ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸੁਣਕੇ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਬੇਜਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੂਹਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਬਨ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵੱਲ ਕਦਮ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਯੁਵਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵਾਂਗ ਹਵਸ ਚੜ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਓਹ ਯੁਵਰਾਜ ਵੱਲ ਡਰਦਾ ਡਰਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੱਲ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਕੋਲ ਜਾਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਲਂਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਕਿ ਉਸਨੂੰ ਬਾਅਦ ਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰੌਬਲਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਓਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਨਫੀਊਜ਼ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਕੀ ਕਿਹੜੀ ਮੋਰੀ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਲਂਨ ਪਾਉਣਾ ਹੈ। ਫੇਰ ਯੁਵਰਾਜ ਵੱਲ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਹੱਥ ਮਾਰਕੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਓਹਨੂੰ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਯੁਵਰਾਜ ਆਪਣੀ ਇਕ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਖੋਲਕੇ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਫੇਰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫੇਰ ਜੋਬਨ ਆਪਣਾ ਲਂਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਕੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਂਨ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਂਨ ਦੇ ਆਰ ਪਾਰ ਗਰਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋਬਨ ਇਹ ਸੱਭ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਔਰਤ ਦੀ ਫੁੱਦੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਾਸ ਦਾ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਜੋਬਨ - ਆਹ ਆਹ ਆਹ। ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ। Haaaaaaayyee
ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋਬਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਝੜ੍ਹ ਜਾਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਜੋਬਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਧਕਾ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। 45 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੋਬਨ ਦਾ ਮਾਲ ਨਿਕਲਕੇ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਡੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੁਵਰਾਜ - ਉਹ ਜਾਂਦੇ ਈ। Hahahaahahhaha
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਤਾਈਓਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋ ਨੀਂ ਕਦੀਂ ਸਰਵਿਸ ਕਰਾਈ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੋਣਾ ਤੇਰਾ।
ਜੋਬਨ ਪਸੀਨੋ ਪਸੀਨੀ ਹੋਇਆ ਸਿਦੇ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁਵਰਾਜ ਹਾਰਕੇ ਬੈਡ ਉਤੇ ਹੀ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਵੀ ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿੱਧੀ ਹੋਕੇ ਯੁਵਰਾਜ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਲੱਗਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ? ਹੁਣ ਤੇ ਨੀ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ?
ਯੁਵਰਾਜ - ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ। ਜਨਾਨੀ ਸਾਂਬਣੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਆ ਜਿਹੜਾ ਥੱਲੇ ਗੰਦ ਪਾਇਆ ਈ ਇਹ ਸਾਫ ਕਰ। ਏਥੇ ਇਹ ਸਭ ਦਿਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਜੋਬਨ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਕੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਣ ਲਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨੇ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਏਹਦਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਆਰਡਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਰਹਿੰਦੇ ਵਚਾਰੇ ਨੂੰ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਹੋ। ਅੱਗੇ ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਭੋਲਾ ਵਾ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਵੀਰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਇਹ ਸੱਭ ਕਈ ਬੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹਦੇ ਚ ਕੋਈ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੀ ਆਂ। ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਜਗਾਹ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗ ਗਿਆ।
ਜੋਬਨ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਲਂਨ ਉਸਦੇ ਮਾਲ ਨਾਲ ਲਿੱਬੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੈਣ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਜਾਕੇ ਖੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੋਬਨ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਰੱਖਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੱਕ ਥਾਣੀ ਥੱਲੇ ਝੁਕਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਲਂਨ ਨਾਲ ਲਿਬੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਫੜਕੇ ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫੇਰ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ kiss ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਕੋਈ ਗੱਲ ਨੀ ਵੀਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀਰ ਹੀ ਰਹੋਗੇ। ਮੇਰੀ ਚੂਤ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਂਨ ਦਾ ਮਿਲਣ ਹੁਣ ਕਦੀਂ ਨੀ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਜੋਬਨ - ਕੀ ਮਤਲਬ ? ਪਲੀਜ਼ ਏਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਮੌਕਾ ਦੇ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋਬਨ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਲਾਗੇ ਉਸਨੂੰ ਅਲਗ ਹੀ ਗਰਮ ਹਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੁਗਾ ਪਰ ਓਹਦਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿਹਦਾਂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੇ ਕਰਨਾ ਵਾ।
ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਹਸਨ ਦੀ ਮੱਠੀ ਮੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ - ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਚੂਦਾਉਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਪਯੂ।
ਜੋਬਨ - ਸਿੱਧਾ ਸਿੱਧਾ ਬੋਲ ਕਿ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁਣੀ ਆਂ।
ਸ਼ਾਜ਼ੀਆ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅੱਗੇ ਲੱਕ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਥਾਣੀ ਮਗਰੋਂ ਕਥੇ ਜੁੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਯੁਵਰਾਜ ਵੱਲ ਵੇਖਕੇ ਉਹ ਹਲਕਾ ਜੇਹਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
