Adultery ಪಾಂಡುಹಳ್ಳಿಯ ಪುಂಡರು ಭಾಗ ೧
- Thread starter prithviraj0
- Start date
- 101,606
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
ರಮ್ಯಾ ಇತ್ತ ಸೋನು ಕರೆ ಇಲ್ಲದೆ , ಅವಳೂ ಬರದೆ ಇದ್ದುದನ್ನ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಬರಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ. ರಮ್ಯಾ ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಬಂದು
ರಮ್ಯಾ: “ಅಪ್ಪ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಬಂದು ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯ್ತು”.
ಗೌಡ: “ಅದ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಕರೆಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತಿದ್ದೆ”.
ರಮ್ಯಾ : “ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಏನೋ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರು. ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.”
ಗೌಡ: ಆಯ್ತು ಬಿಡು, ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಾ. ನಾನು ಮಾತಾಡಬೇಕು. ನಾನು ಮಾತಾಡದೇ, ನೀನು ಏನು ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಳಬೇಡ. ಅರ್ಥ ಆಯ್ತಾ”.
ರಮ್ಯಾ : “ಅಷ್ಟೇ ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಈಗ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ”.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸರೋಜಮ್ಮ “ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ದಿನ ಇರಬಹುದಿತ್ತು ಪುಟ್ಟಾ. ಅದೂ ಬೇರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ?”
ರಮ್ಯಾ: ಇನ್ನೊಂದು 2 ವಾರ. exams ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಲಿ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ”. ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಹೋಗುತ್ತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿಯಣ್ಣನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು “ನನಗೆ ಸೋನು ಮತ್ತು ಅಖಿಲ್ ಬರುವಾಗ ಏನೋ ನಡೆದಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಏನು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರದಾದ್ರು ಕೈವಾಡ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಏನೇ ಗೊತ್ತಾದರೂ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡು”.
ಕರಿಯಣ್ಣ “ನಂಗೆ ಯಾಕೆ ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ. ನಿಂಗೆ ಯಾಕೆ ನಾನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು”
ರಮ್ಯಾ ಸೀದಾ ಅವನ ಲುಂಗಿ ಮೇಲಿಂದ ಬೀಜಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ : “ನೀನ್ ಹತ್ರ ಬೇಡ್ಕೊಳ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇಳ್ತಿದೀನಿ. ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಿತ್ತು ಕೈಗೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಒಂದು ಚೂರು ಕದಲದೇ “ನನ್ನನ್ನ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ”. ಲುಂಗಿ ಒಳಗೆ ಕರಿಯಣ್ಣ ತುಣ್ಣೆ ಗಟ್ಟಿ ಆಗುತ್ತಿರೋದು ರಮ್ಯಾಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ರಮ್ಯಾ: “ಮತ್ತೇನು ಬೇಕು”.
ಕರಿಯಣ್ಣ: “ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಕೇಳ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ”.
ರಮ್ಯಾ ಹಿಡಿದ ಬೀಜ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಾ “ಬೆಂಕಿ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡೋದು ಕಲಿತಿದ್ದೀಯ ಹಾಗಾದ್ರೆ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ: ಸಾವಿನ ಭಯ ಬಿಟ್ರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೀಗೆ ಆಗ್ತಾನೆ. ಆಯ್ತು, ಏನೇ ಗೊತ್ತಾದರೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ರಮ್ಯಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೦ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನ ಕಾರು ಪ್ರಮೀಳಾ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಅದರಿಂದ ಸುರೇಶ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಕಾರಿನ ಒಳಗಿಂದ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದ ಸುರೇಶ “ಗೌಡ್ರು ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾ ಕಾರು ಹತ್ತು”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ.
ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಲಾ ಯಾವುದೊ ಹೆಣ್ಣು ಸುರೇಶನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನ ಎರಡೂ ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಮಲಾ ಸುರೇಶನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.
ಕಾರು ಗೌಡನ ತೋಟದ ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಸುರೇಶ ಅವಳ ಕಡೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ “ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇಳಿಬೇಕಂತೆ, ಒಳಗೆ ನಿನ್ನ ಈ ಗಲೀಜು ಬಟ್ಟೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಎಲ್ಲಾ ಈ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗು”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವನ ಕಡೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ “ಇನ್ನು ನಿನ್ ಕೈನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಆಗೋದು. ಗೌಡನ ಆಸೆ ತೀರಲಿ ಕಣೇ. ನನ್ನ ಕೋಪ ತಣಿಯೋ ತನಕ ನಿನ್ನ ತುಲ್ಲು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಯ್ದು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ತೀನಿ. ಈಗ ತಿಕ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಇಳಿ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ ನಕ್ಕು “ಇಡೀ ಊರೇ ನೋಡಿದೆ ನಿನ್ನ. ಈಗೇನೇ ನಾಚಿಕೆ. ಬಿಚ್ಚೆ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವಳ ಸೀರೆ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ. “ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ನಿನ್ನ ಸಾವು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕಣೋ. ನೆನಪಿರಲಿ”.
ಸುರೇಶ ನಗುತ್ತಾ “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ನಿನ್ನ ತುಲು ಅಗಲಿಸಿ ಸುಖ ಕೊಡು. ಈಗ ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಳೆಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಬೇಕು” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ತನ್ನ ರವಿಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಗೇಟಿನ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೊಲೆ ರೋಡಿನ ಮುಂದೆ ಬೆತ್ತಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಇಂಥ ಅವಮಾನ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನಾಚಿಕೆ ಅನ್ನೋ ಪದ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ತೋಟದ ಮನೆಯ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗೌಡ, ಪ್ರಮೀಳಾ ಮೈಯಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಬಟ್ಟೆ ದೂರ ಆಗೋದು ನೋಡಿ ಒಂದು ಗರ್ವದ ನಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಲಂಗದ ಲಾಡಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಲಂಗ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಬೆತ್ತಲೆ ಮೈ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗೌಡನ ಪಂಚೆಯಿಂದ ತುಣ್ಣೆ ನಿಗುರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ಗೌಡ ತನಗೆ ತಾನೇ ‘ಇಷ್ಟು ಸಾರಿ ಕೆಯ್ದರೂ, ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಇವಳ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇವಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಕೆಯ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್'. ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಉಜ್ಜುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೇಟ್ ತಗೆದು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ “ನಿಲ್ಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ”. ಅಂತ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು “ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ನನ್ ಮನೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರು” ಅಂತ ಅವಳ ಕತ್ತಿಗೆ ನಾಯಿ ಚೈನ್ ಹಾಕಿ ಗೇಟ್ ಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗೌಡ “ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆದ್ರೂ ನಿನ್ ಅಹಂಕಾರ ಇನ್ನು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿಲ್ಲ ನೋಡು. ಅದೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ”. ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಏಟು ಹೊಡೆದು.
ಗೌಡ : “ನಾನು ಬೇಕಂದ್ರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಸೂಳೇನು ಆಗ್ತೀಯ, ನನ್ ಮನೆ ನಾಯೀನು ಆಗ್ತೀಯಾ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಹಲ್ಲು ಕಡಿದ್ರೆ ನಾಯಿ ಹತ್ರ ಕೆಯ್ಯಿಸಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಹಲ್ಕಾ ರಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ : “ತಪ್ಪಾಯಿತು ಧಣಿ”.
ಗೌಡ : “ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಶಿಕ್ಷೆನೂ ಆಗ್ಬೇಕಲ್ಲ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ : “ಏನು ಶಿಕ್ಷೆಗೂ ಸಿದ್ದ”.
ಗೌಡ : “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈಗ ಕೆಳಗ್ಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನಾಯಿ ತರಾ ಕುತ್ಕೋ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನು ಹೇಳದೆ ನಾಯಿ ರೀತಿ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಸಣ್ಣನೆ ನಗುತ್ತ : “ಮೊದಲು ಈ ನಾಯಿ ತುಂಬಾ ಬೊಗಳುತ್ತಿತ್ತು, ಈಗ ಏನು ಬೊಗಳುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ”
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮೆಲ್ಲನೆ : “ಬೌ… ಬೌ…”
ಗೌಡ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತ : “ಈಗ ನಿನ್ನ ಗಂಡ ನಿನ್ನ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲೇ ಎದೆ ಹೊಡೆದು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ : ‘ಇದನ್ನ ನನ್ನ ಗಂಡ ನೋಡಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಕೊಂದು, ನಿನ್ನ ರಕ್ತ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ’.
ಗೌಡ ತನ್ನ ಪಂಚೆ ಬಿಚ್ಚಿ : “ಈಗ ಈ ನಿನ್ನ ಮಾಲೀಕನ ತುಣ್ಣೆ ನೆಕ್ಕಿ ಫಳ ಫಳ ಹೊಳೆಯೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ನೆನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಂದ ಓಡಾಡಿ ಗಬ್ಬೆದ್ದು ಹೋಗಿದೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನ ಚಡ್ಡಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ : “ನಾಯಿಗಳು ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಕೈ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತವಾ?”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಅವಳ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಅವನ ಚಡ್ಡಿಯ ಲಾಡಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡನ ಚಡ್ಡಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಗೌಡ ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲು ಎತ್ತಿ ಗೇಟಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು “ನಾಯಿ ಮರಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ತುಣ್ಣೇ ಬೇಕೇ” ಅಂತ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿಯಲು ಪಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನೋಡಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ ಗೌಡ “ನನ್ನನ್ನ ಕೊಲ್ಲೋ ಅಷ್ಟು ಕೋಪ ಇದ್ರೂ, ನಿನ್ನ ಗಂಡನಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋದನ್ನ ನೋಡಕ್ಕೆ, ನಿನ್ ಹತ್ರ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಸೋಕೆ ನಂಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮಜಾ ಬರುತ್ತೆ”.
ಗೌಡನ ತುಣ್ಣೆ ಕೊನೆಗೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಪ್ರಮೀಳಾ ಅದನ್ನ ಚೀಪಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ “ಆಆಅಹ್, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಣೆ ನಾಯಿ. ಗಂಡ ಜೊತೇಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ ತುಣ್ಣೆ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಆಸೆ ಬಂತಾ? ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ ಕಣೇ. ನೀನ್ ಗಂಡ ಬಂದಮೇಲೂ ನಾನೇ ಬಂದು ಅವನ ಮುಂದೇನೆ ನಿನ್ನ ನಾಯಿ ತರಾ ಕೇಯ್ತೀನಿ ಈ ನನ್ನ ಸೂಳೆನ. ನಿನ್ನ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಕೇಯ್ದು ಮಜಾ ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಾ? ಇಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಲಾ?” ಅಂತ ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಗಂಟಲ ವರೆಗೂ ತುಣ್ಣೆ ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಉಸಿರಾದಡೆ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಸಡಿಲ ಬಿಟ್ಟ ಗೌಡ “ನನ್ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿನ್ ಗಂಡ ಬರ್ತಾನೇನೆ ನಾಯಿ. ನೆಕ್ಕಿ ನೆಕ್ಕಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡು ಬೇಗ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೂಡ ನಾಲಿಗೆ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಅವನ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನ ಕರಿ ತುಣ್ಣೆ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ಗೌಡ “ಇಲ್ಲೇ ಇರು ಬರ್ತೀನಿ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಚೆಡ್ಡಿ ಪಂಚೆ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೇಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ನಾಯಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡನ ತೋಟದ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಯಾರೂ ಬರದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ನಾಯಿಯಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಗೇಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅವಮಾನ ಆಗುತ್ತದೆ.
“ಮುಂಡೆ ಮಗ ಗೌಡ, ಸಮಯ ಬರಲಿ, ನನ್ನ ಗಂಡ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿ ಬಂದ ದಿನ ನಿನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಮೀಳಾ ಅಲ್ಲ, ಥೂ.. ಹಲ್ಕಾ ಲೊಫರ್, ನಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೆವರ್ಸಿ…” ಅಂತ ತನ್ನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಬೈಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ.
ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಹೊರ ಬಂದ ಗೌಡ, ಟವಲ್ ಇಂದ ಮೈ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಗೇಟಿನಿಂದ ಚೈನ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಬಾ ಅಂತ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಹೂವಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರೋದು ನೋಡುತ್ತಾ “ನಾಯಿಗಳು ಎರಡು ಕಾಲಿನಿಂದ ನಡೆಯೋದು ಎಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮಂಡಿ ಊರಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಾಯಿಯಂತೆ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ “ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆದ ಸೂಳೇರನೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೀಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋದು. ನೀನು ಮೊದಲನೆಯವಳಲ್ಲ. ಕೊನೆಯವಳು ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಗಂಡನ ಹಾಗೆ ಈಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹಾರಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ನನ್ ಮೇಲೆ. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸಿ, ಅವನ ಹೆಂಡತಿನೂ, ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ ” ಅಂತ ಅವನ ತುಣ್ಣೇ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತಾನೆ. “ನಿನ್ನನು ಅವಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಇಟ್ಕೊಳ್ತೀನಿ. ಸುಖ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೀವು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರೋ ಸೂಳೆರಾಗಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಏನಂತಿಯ?” ಅಂತ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಗೌಡನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ಅವಳ ಕತ್ತಿನ ಚೈನ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಅವನ ತುಣ್ಣೆಯ ಹತ್ತಿರ ಎಳೆದು “ನಿನಗೆ ಸುಖ ಕೊಡ್ತಿರೋ ಈ ನಿನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಚೀಪಿ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡು. ಆಮೇಲೆ ಇದು ನಿನಗೆ ಸುಖ ಕೊಡತ್ತೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನ ಅವಳ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಚೀಪುತ್ತಾ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ “ಹಳೇ ನೆನಪು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯ್ತಾ? ಇದೇ ಜಾಗ ಅಲ್ವಾ?” ಅಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಹಲ್ಲುಗಳು ಗಟ್ಟಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ ಅವಳ ಕತ್ತು ಹಿಡಿದು “ಹಲ್ಕಟ್ ರಂಡೆ, ನಂಗೆ ಏನಾದ್ರು ಆದ್ರೆ ನಿನ್ ಗಂಡ ನೇಣುಗಂಬ ಏರೋ ಹಾಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ನೋಡು ಬೇಕಾದ್ರೆ. ನಿನಗೆ ಇನ್ನೂ ಬುದ್ದಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ನಿನಗೆ ನಿನ್ ಜಾಗ ತೋರಿಸಬೇಕು ಕಣೆ. ಏನು ಮಾಡೋದು? ”.
ಗೌಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಟಿಲ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಎರಡು ಕಾಲು ಇನ್ನೂ ಅಗಲಿಸಿ “ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಬೀಜ. ಅದಕ್ಕೂ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಕ್ಷಮಿಸ್ತೀನಿ”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಗೌಡನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ “ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲ್ವಾ?”. ಪ್ರಮೀಳಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ “ಕ್ಷಮಿಸಿ ಗೌಡ್ರೆ, ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಯಿತು”. ಗೌಡ “ಬರೀ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳೋದಲ್ಲ, ಮಾಡಿ ತೋರ್ಸು”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಮತ್ತೆ “ಕ್ಷಮಿಸಿ ಗೌಡ್ರೆ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಗೌಡನ ತುಣ್ಣೆ ಚೀಪುತ್ತಾ ಕೆಳಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಬಂದು ಅವನ ಬೀಜ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಚೀಪುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ “ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ, ಮುಂದುವರೆಸು ಬೇಗ ರಂಡೆ”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಒಳಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಕುಡಿದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ತೋರಿಸದೆ, ಅವನ ಬೀಜಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಅವನ ತಿಕದ ತೂತನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾಳೆ . ಗೌಡ “ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ ದೊಡ್ಡ ಗರತಿ ಆಗಿದ್ದ ಪ್ರಮಿಳಾರಾಣಿ ,ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟು ಮರ್ಯಾದೆ ಬಿಟ್ಟಿರೋ ಸೂಳೆ ಆಗ್ಬಿಟಿಯಲ್ಲೇ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ತಲೆ ಅವನ ತಿಕಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡೀತಾನೆ.
ಗೌಡನಿಗೆ ಪ್ರಮಿಳಾಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅವಳ ಜೊತೆ ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿ ಆನಂದ ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ತಿಕ ನೆಕ್ಕಿಸಿದ ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಒದ್ದು
ಗೌಡ : “ಆವತ್ತು ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟೆ, ಆದ್ರೆ ಇವತ್ತು ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತು ತಾನೇ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ : “ಗೌಡ್ರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ ತುಣ್ಣೆ ಹಾಕಿ ನನ್ ತುಲ್ಲು ಕೆಯ್ಯಿರಿ”.
ಗೌಡ : “ನಿನ್ನ ಮಾತು ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಕಣೆ ಸೂಳೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತ : “ಗೌಡ್ರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕೆಯ್ಯಿರಿ, ನಿಮ್ನ ಕೈ ಮುಗಿದು ಬೇಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ”.
ಗೌಡ ತನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಆಡಿಸುತ್ತಾ : “ನಾನು ಅವತ್ತೇ ಹೇಳಲಿಲ್ವಾ, ನೀನು ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತ. ನೋಡಿದ್ಯಾ ಇವತ್ತು ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಹಾದರಗಿತ್ತಿ ತರಾ ಜನ ಓಡಾಡೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೀಯಾ. ಈ ಗೌಡನ್ನ ಎದರಾಕೊಂಡ್ರೆ ಏನಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಾ. ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಸುಖ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಬಾ”.
ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ಎರಡು ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಅಗಲಿಸಿ ಅವನ ಕರಿ ತುಣ್ಣೆ ಇಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾರಿ ಜಡಿಯುತ್ತಾನೆ .
ಪ್ರಮೀಳಾ : “ಅಮ್ಮಾ….”
ಗೌಡ : “ಅವಳನ್ನೂ ಕರೀ. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಯ್ಯುತ್ತೀನಿ”. ಅಂತ ಜೋರಾಗ್ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ಸೊಂಟ ಹಿಡಿದು ಅವನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಕೋಪ ಸೇಡು ಎರಡು ಅವನ ತುಲ್ಲಿನ ಹೊಡೆತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಗೌಡ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ತುರುಗಿಸಿ ನಾಯಿಯ ರೀತಿ ಕೂರಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಇಂದ ತುಣ್ಣೆ ಜಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅಮ್ಮ.. ಸಾಕು. ಸಾಕು ಗೌಡ್ರೆ… ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ ತುಲ್ಲು ಉರೀತಿದೆ. ನಿಮ್ ಕೈ ಮುಗಿತೀನಿ ಬಿಟ್ಟಬಿಡಿ”.
ಗೌಡ ಅವಳ ಕತ್ತಿನ ಚೈನ್ ಹಿಡಿದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ “ನಾಯಿ ಮುಂಡೆ, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೆ. ಬೀದಿ ನಾಯಿ ತರಾ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಬಡ್ಕೊಳ್ತಿಯಾ”. ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ತುಲ್ಲನ್ನ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ, ಪ್ರಮೀಳಾ ತುಲ್ಲು ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಶಬ್ಧ ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರತಿಧನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಕರಿಯಣ್ಣ ಗೀಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಮನದಲ್ಲೇ ‘ಪಾಪ ಆ ಹೆಂಗಸು, ಬಂದು ಬಂದು ಈ ರಾಕ್ಷಸನ್ನ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಇವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಎದುರಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತ. ನ್ಯಾಯ ನೀತಿ ಅಂತ ಹೋದ್ರು, ಇವತ್ತು ಅವನು ಜೈಲ್ನಲ್ಲಿ, ಇವಳು ಬೀದೀಲಿ’.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಊಟದ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ಬಂದು
ಕರಿಯಣ್ಣ : “ಯೆಜ್ಮಾನ್ರೆ, ಅಮ್ಮೋರು ಊಟ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ”.
ಗೌಡ ಅವಳನ್ನು ಕೆಯ್ಯೋದು ನಿಲ್ಲಿಸದೆ “ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ತಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟು ಊಟ ಬಡಿಸು, ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬರ್ತೀನಿ, ಅಲ್ವೇನೆ ಸೂಳೆ?”. ಪ್ರಮೀಳಾ “ಹೌದು… ಹೌದು… ”.
ಗೌಡ “ನೋಡಿದ್ಯೇನೋ ಕರಿಯ, ಈ ಸೂಳೆಗೆ ನನ್ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕಂತೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಯ್ಯ್ದು ಬರ್ತೀನಿ ಇರು”.
ಗೌಡ ಅವಳ ತುಲ್ಲನ್ನು ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದಂತೆ ಕರಿಯ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಗೌಡನ ಊಟ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ, ಅವಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಕೆಯ್ಯ್ದುಕೊನೆಗೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೈ ಮೇಲೆ ಅವನ ರಸ ಚಿಮ್ಮಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಾನೆ.
ಹಾಗೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಗೌಡ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಇನ್ನೊಂದು ತಟ್ಟೆ ಹಾಕಿರೋದು ನೋಡಿ
ಗೌಡ : “ಏನೋ ಕರಿಯ, ಯಾರಿಗೋ ಇದು?”.
ಕರಿಯಣ್ಣ : “ಯೆಜ್ಮಾನ್ರೆ, ಆಯಮ್ಮನೂ ಇದ್ದರಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೆ ಅಂತ ಹಾಕ್ದೆ”.
ಗೌಡ ನಗುತ್ತಾ : “ಅವಳು ಇವತ್ತು ನಮ್ ಮನೆ ನಾಯಿ ಕಣೋ. ನಾಯಿಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ತರಾ ಕೈನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲ್ಲ, ಈ ತಟ್ಟೆ ತಗೆದು ಕೆಳಗೆ ಇಡು. ಅಲ್ಲೇ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ ತಿನ್ಲಿ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಸುಸ್ತಿನಿಂದ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು “ಲೇ ಕರಿಯ, ಈ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆನಾ ಒದ್ದು ಹೊರಗೆ ಹಾಕು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇದೆ ಹೊರಡ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವನ ಕಾರ್ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಪ್ರಮೀಳಾ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಟವೆಲ್ ಅವಳ ಮೈಮೇಲೆ ಹಾಕಿ “ಊಟ ಮಾಡಿ ಬನ್ನಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಬಚ್ಚಲು ಮನೆ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ.”
ಅವನು ಹೊದಿಸಿದ ಟವಲ್ ತಗೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎಸೆದ ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅರ್ಧ ಊರೇ ನೋಡಿದೆ ಇದನ್ನ, ಈಗ ಮುಚ್ಚಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ” ಅಂತ ಎದ್ದು ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವಳ ರವಿಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಗೌಡನ ರಸ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರವಿಕೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಕರಿಯಣ್ಣ “ಊಟ?”
ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷ ಹಾಕಿ ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಕೊಡು. ತಿಂದು ಸಾಯಲಿ ಆ ಕ್ರಿಮಿ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಅದಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳದೆ “ಅನ್ನ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ, ಬನ್ನಿ. ನಮ್ಮ ಗೌಡರ ಕೋಪ ಅನ್ನದ ಮೇಲೆ ಬೇಡ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೇಲೆ ರವಿಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಇರುದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಕರಿಯಣ್ಣ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಅವಳ ಮಿಕ್ಕ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಸಂಜೆ ತನ್ನ ಅಡ್ಡಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುರೇಶನಿಗೆ ಸರಿತಾ ನೆನಪಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸುರೇಶ “ನಿನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕಲ್ಲ ಚಿನ್ನ, ಎಲ್ಲಿದ್ದಿಯ?”
ಸರಿತಾ ಇದೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ತನ್ನ ಪ್ಲಾನ್ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಅಂತ “ನಾನು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ”.
ಸುರೇಶ “ಸಂತೆಗೆ ಯಾಕೆ, ಏನು ಬೇಕು ಹೇಳು ನಾನು ನಿನ್ ಮನೆಗೆ ತರಿಸಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ”
ಸರಿತಾ “ನಿನ್ನ ಸಹಾಯ ಬೇಡ, ನಾನು ಆಗಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದೀನಿ”.
ಸರಿತಾ ಸಂತೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇವತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಕೆಯ್ಯಬೇಕು ಅಂತ ತನ್ನ ಕಾರು ಸಂತೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇತ್ತ ಸರಿತಾ ಬೇಕಂತ ಕರೀಂ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಕರೀಂ ಕೂಡ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಈ ಜಂಭದ ಕೋಳಿ ಇಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಈ ಕೋಳಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕುಣಿತಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಮಸಾಲೆ ಅರಿಯಲೇ ಬೇಕು’ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಂಗಡಿ ಬಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಜನ ಕಡಿಮೆ ಇರೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ
ಕರೀಂ : “ಏನೇ ಚಿನಾಲಿ, ನೀನ್ ಗಂಡ ಬರ್ತಾನೆ ನನ್ನ ಶೂಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅನ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನೀನು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ. ಮತ್ತೆ ತಿಕ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತ ಅವತ್ತು ನಿನ್ನ ಮೊಲೆ ಹಿಂಡಿದು?”
ಸರಿತಾ : “ನೋಡು ನನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಸರಿ. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಗಂಡನೇ ಬರ್ತಾನೆ. ಬಂದ್ರೆ ನಿನ್ ತಿಕಕ್ಕೆ ಗನ್ ಇಡ್ತಾನೆ. ಹುಷಾರ್”.
ಕರೀಂ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯುತ್ತಾ “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಕರಿಯೇ ನಿನ್ ಗಂಡನ್ನ. ಅವನ ಮುಂದೇನೆ ನಿನ್ ಕೆಯ್ದುಬಿಡ್ತೀನಿ. ನಂಗೇನು ಭಯನ, ಅವನಂದ್ರೆ”.
ಸರಿತಾ : “ಬಿಡೋ ನನ್ನ ಬೆವರ್ಸಿ” ಅವನಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸುರೇಶ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಕರೀಂ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಸರಿತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನ ಗಾಡಿ ನೋಡಿ, ಅವಳ ಪ್ಲಾನ್ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಒಳಗೆ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟು ಕೊನೆಗೂ ಅವನಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸುರೇಶನನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಕರೀಂ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದ ಸುರೇಶ ಅವನಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಂತು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಕರೀಂ, ಸುರೇಶನ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಸುರೇಶ ಯಾರು, ಗೌಡ ಎಂತವನು. ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ತಾಕತ್ತು ಎಂತದ್ದು ಅಂತ.
ಕರೀಂ : “ಸುರೇಶ್ ಭಾಯ್, ನೀವೇನು ಇಲ್ಲಿ. ನನ್ನಿಂದ ಏನಾದ್ರೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತಾ?”
ಸುರೇಶ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ : “ನಾನು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ? ನಾವು ಮೊದಲೇ ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದೀವಾ?”
ಕರೀಂ : “ಇಲ್ಲ ಭಾಯ್, ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ. ನಮ್ ಚಾಚಾ ತುಂಬಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಗೌಡರ ಬಗ್ಗೆ”.
ಸುರೇಶ : “ಈಗ ತಾನೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದಳಲ್ಲ, ಯಾರು ಅವಳು”.
ಕರೀಂ : “ಅದಾ, ಹೀಗೆ ಸುಮ್ನೆ, ಒಮ್ಮೆ ರುಚಿ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಅಷ್ಟೇ”.
ಸುರೇಶ ಕೋಪ ಬಂದರೂ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ “ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಕೋ, ಆದ್ರೆ ಇವಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ”.
ಕರೀಂ “ನೀವು ಹೇಳಿದಮೇಲೆ ಆಯ್ತು ಭಾಯ್, ಆದ್ರೆ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಕೇಳಬಹುದಾ?”.
ಸುರೇಶ “ತಿಕ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮಾಡು ಅಷ್ಟೇ”.
ಕರೀಂ ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೋಪ ಬಂದರೂ ನಗುತ್ತಾ “ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕೋಪ ಯಾಕೆ ಭಾಯ್. ಇನ್ಮುಂದೆ ಅವಳ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಲ್ಲ”. ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಸಲಾಂ ಹೊಡೆದು ಕರೀಂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಕರೀಂ ಹೋಗುತ್ತಾ ‘ಆ ಕೋಳಿ ಪುಕ್ಕ ಮುಟ್ಟಿದ್ರೆ, ಈ ಬೇವರ್ಸಿಗೆ ಯಾಕೆ ತಿಕ ಉರೀತಿದೆ. ವಿಷಯ ಏನೋ ಇದೆ. ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಆ ಕೋಳಿಗೆ ಕೇಳೋಣ’ ಅಂತ ತನಗೆ ತಾನೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಇತ್ತ ಸರಿತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಮಲಾ ಕಡೆ ಇಂದ ಕರೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ವಿಮಲಾ : “ಡಾರ್ಲಿಂಗ್, ನಿನ್ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು. ಯಾವಾಗ ಸಿಗ್ತಿಯ”.
ಸರಿತಾ : “ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಡ. ಸುರೇಶ ನನ್ನ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಿರಬೊಹುದು”.
ವಿಮಲಾ : “ಯಾಕೆ? ಆ ನಾಯಿಗೆ ತುಣ್ಣೆ ಕಡಿತಿದ್ದೀಯಾ?”
ಸರಿತಾ ನಗುತ್ತಾ : “ಇರಬೊಹುದು, ನೀನು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಬಾ. ಮೂರು ಜನ ಸೇರಿ ಮಾಡೋಣ”.
ವಿಮಲಾ : “ನಿನಗೆ ಯಾಕೋ, ಮೂರು ಜನ ಸೇರಿ ಮಾಡೋದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಅನ್ಸತ್ತೆ”.
ಸರಿತಾ : “ಹ್ಮ್ಮ್ ಹೌದು ಡಾರ್ಲಿಂಗ್, ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು”.
ವಿಮಲಾ : “ಆಯ್ತು ಬಿಡು. ಅದೂ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ. ಈಗ ಫೋನ್ ಇಡ್ತೀನಿ. ಬೈ”.
ಸರಿತಾ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ದಾರಿಗೆ ಸುರೇಶನ ಕಾರ್ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ರಮ್ಯಾ: “ಅಪ್ಪ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಬಂದು ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯ್ತು”.
ಗೌಡ: “ಅದ್ಯಾರೋ ಹುಡುಗನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಕರೆಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತಿದ್ದೆ”.
ರಮ್ಯಾ : “ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಏನೋ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಕೆಲಸ ಅಂದ್ರು. ಅದಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.”
ಗೌಡ: ಆಯ್ತು ಬಿಡು, ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಬರ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಾ. ನಾನು ಮಾತಾಡಬೇಕು. ನಾನು ಮಾತಾಡದೇ, ನೀನು ಏನು ನಿರ್ಧಾರ ತಗೊಳಬೇಡ. ಅರ್ಥ ಆಯ್ತಾ”.
ರಮ್ಯಾ : “ಅಷ್ಟೇ ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ. ಈಗ ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ”.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸರೋಜಮ್ಮ “ಇನ್ನೊಂದೆರಡು ದಿನ ಇರಬಹುದಿತ್ತು ಪುಟ್ಟಾ. ಅದೂ ಬೇರೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ?”
ರಮ್ಯಾ: ಇನ್ನೊಂದು 2 ವಾರ. exams ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಲಿ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ”. ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಹೋಗುತ್ತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿಯಣ್ಣನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, ಅವನನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು “ನನಗೆ ಸೋನು ಮತ್ತು ಅಖಿಲ್ ಬರುವಾಗ ಏನೋ ನಡೆದಿದೆ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಏನು, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರದಾದ್ರು ಕೈವಾಡ ಇದೆಯಾ ಅಂತ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಏನೇ ಗೊತ್ತಾದರೂ ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡು”.
ಕರಿಯಣ್ಣ “ನಂಗೆ ಯಾಕೆ ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ. ನಿಂಗೆ ಯಾಕೆ ನಾನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು”
ರಮ್ಯಾ ಸೀದಾ ಅವನ ಲುಂಗಿ ಮೇಲಿಂದ ಬೀಜಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿ : “ನೀನ್ ಹತ್ರ ಬೇಡ್ಕೊಳ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇಳ್ತಿದೀನಿ. ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಕಿತ್ತು ಕೈಗೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಒಂದು ಚೂರು ಕದಲದೇ “ನನ್ನನ್ನ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಹೆದರಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ”. ಲುಂಗಿ ಒಳಗೆ ಕರಿಯಣ್ಣ ತುಣ್ಣೆ ಗಟ್ಟಿ ಆಗುತ್ತಿರೋದು ರಮ್ಯಾಳಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.
ರಮ್ಯಾ: “ಮತ್ತೇನು ಬೇಕು”.
ಕರಿಯಣ್ಣ: “ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಕೇಳ್ತೀನಿ. ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಬಾರದು ಅಷ್ಟೇ”.
ರಮ್ಯಾ ಹಿಡಿದ ಬೀಜ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹಿಸುಕುತ್ತಾ “ಬೆಂಕಿ ಜೊತೆ ಆಟ ಆಡೋದು ಕಲಿತಿದ್ದೀಯ ಹಾಗಾದ್ರೆ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ನಗುತ್ತಾ: ಸಾವಿನ ಭಯ ಬಿಟ್ರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹೀಗೆ ಆಗ್ತಾನೆ. ಆಯ್ತು, ಏನೇ ಗೊತ್ತಾದರೂ ಹೇಳ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ರಮ್ಯಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೦ ಗಂಟೆಯಂತೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನ ಕಾರು ಪ್ರಮೀಳಾ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಅದರಿಂದ ಸುರೇಶ ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಪ್ರಮೀಳಾ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಕಾರಿನ ಒಳಗಿಂದ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದ ಸುರೇಶ “ಗೌಡ್ರು ನಿನ್ನ ತುಂಬಾ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಾ ಕಾರು ಹತ್ತು”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾರು ಹತ್ತಿ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ.
ಅದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ವಿಮಲಾ ಯಾವುದೊ ಹೆಣ್ಣು ಸುರೇಶನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಮತ್ತು ಅನುಮಾನ ಎರಡೂ ಬರುತ್ತದೆ. ವಿಮಲಾ ಸುರೇಶನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಂತೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.
ಕಾರು ಗೌಡನ ತೋಟದ ಮನೆಯ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತೆ. ಸುರೇಶ ಅವಳ ಕಡೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ “ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇಳಿಬೇಕಂತೆ, ಒಳಗೆ ನಿನ್ನ ಈ ಗಲೀಜು ಬಟ್ಟೆ ಹೋಗಬಾರದು. ಎಲ್ಲಾ ಈ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗು”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವನ ಕಡೆ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ “ಇನ್ನು ನಿನ್ ಕೈನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಆಗೋದು. ಗೌಡನ ಆಸೆ ತೀರಲಿ ಕಣೇ. ನನ್ನ ಕೋಪ ತಣಿಯೋ ತನಕ ನಿನ್ನ ತುಲ್ಲು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಯ್ದು ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ತೀನಿ. ಈಗ ತಿಕ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಇಳಿ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ ನಕ್ಕು “ಇಡೀ ಊರೇ ನೋಡಿದೆ ನಿನ್ನ. ಈಗೇನೇ ನಾಚಿಕೆ. ಬಿಚ್ಚೆ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವಳ ಸೀರೆ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ. “ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ ನಿನ್ನ ಸಾವು ನನ್ನಿಂದಲೇ ಕಣೋ. ನೆನಪಿರಲಿ”.
ಸುರೇಶ ನಗುತ್ತಾ “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಅದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಒಂದು ಸಾರಿ ನಿನ್ನ ತುಲು ಅಗಲಿಸಿ ಸುಖ ಕೊಡು. ಈಗ ಇನ್ನೊಂದು ಸೂಳೆಗೆ ಬುದ್ದಿ ಕಲಿಸಬೇಕು” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ತನ್ನ ರವಿಕೆ ಬಿಚ್ಚಿ ಗೇಟಿನ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೊಲೆ ರೋಡಿನ ಮುಂದೆ ಬೆತ್ತಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ಇಂಥ ಅವಮಾನ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ನಾಚಿಕೆ ಅನ್ನೋ ಪದ ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದ್ದಳು.
ತೋಟದ ಮನೆಯ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗೌಡ, ಪ್ರಮೀಳಾ ಮೈಯಿಂದ ಒಂದೊಂದೇ ಬಟ್ಟೆ ದೂರ ಆಗೋದು ನೋಡಿ ಒಂದು ಗರ್ವದ ನಗೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಲಂಗದ ಲಾಡಿ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಲಂಗ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ಬೆತ್ತಲೆ ಮೈ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಗೌಡನ ಪಂಚೆಯಿಂದ ತುಣ್ಣೆ ನಿಗುರಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
ಗೌಡ ತನಗೆ ತಾನೇ ‘ಇಷ್ಟು ಸಾರಿ ಕೆಯ್ದರೂ, ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಇವಳ ಬಟ್ಟೆ ಬಿಚ್ಚಿದರೆ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇವಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಾರಿ ಕೆಯ್ದರೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್'. ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಉಜ್ಜುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೇಟ್ ತಗೆದು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ “ನಿಲ್ಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ”. ಅಂತ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು “ನಾನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬರ್ತೀನಿ ಅಲ್ಲಿ ತನಕ ನನ್ ಮನೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇರು” ಅಂತ ಅವಳ ಕತ್ತಿಗೆ ನಾಯಿ ಚೈನ್ ಹಾಕಿ ಗೇಟ್ ಗೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಹಲ್ಲು ಕಡಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಗೌಡ “ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆದ್ರೂ ನಿನ್ ಅಹಂಕಾರ ಇನ್ನು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿಲ್ಲ ನೋಡು. ಅದೇ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ”. ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾ ಅವಳ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಏಟು ಹೊಡೆದು.
ಗೌಡ : “ನಾನು ಬೇಕಂದ್ರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಸೂಳೇನು ಆಗ್ತೀಯ, ನನ್ ಮನೆ ನಾಯೀನು ಆಗ್ತೀಯಾ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಹಲ್ಲು ಕಡಿದ್ರೆ ನಾಯಿ ಹತ್ರ ಕೆಯ್ಯಿಸಿಬಿಡ್ತೀನಿ ಹಲ್ಕಾ ರಂಡೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ : “ತಪ್ಪಾಯಿತು ಧಣಿ”.
ಗೌಡ : “ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ ಅಂದ್ಮೇಲೆ ಶಿಕ್ಷೆನೂ ಆಗ್ಬೇಕಲ್ಲ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ : “ಏನು ಶಿಕ್ಷೆಗೂ ಸಿದ್ದ”.
ಗೌಡ : “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಈಗ ಕೆಳಗ್ಗೆ ಬಗ್ಗಿ ನಾಯಿ ತರಾ ಕುತ್ಕೋ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನು ಹೇಳದೆ ನಾಯಿ ರೀತಿ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಸಣ್ಣನೆ ನಗುತ್ತ : “ಮೊದಲು ಈ ನಾಯಿ ತುಂಬಾ ಬೊಗಳುತ್ತಿತ್ತು, ಈಗ ಏನು ಬೊಗಳುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ”
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮೆಲ್ಲನೆ : “ಬೌ… ಬೌ…”
ಗೌಡ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತ : “ಈಗ ನಿನ್ನ ಗಂಡ ನಿನ್ನ ಹೀಗೆ ನೋಡಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲೇ ಎದೆ ಹೊಡೆದು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ : ‘ಇದನ್ನ ನನ್ನ ಗಂಡ ನೋಡಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಕೊಂದು, ನಿನ್ನ ರಕ್ತ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ’.
ಗೌಡ ತನ್ನ ಪಂಚೆ ಬಿಚ್ಚಿ : “ಈಗ ಈ ನಿನ್ನ ಮಾಲೀಕನ ತುಣ್ಣೆ ನೆಕ್ಕಿ ಫಳ ಫಳ ಹೊಳೆಯೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ನೆನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಂದ ಓಡಾಡಿ ಗಬ್ಬೆದ್ದು ಹೋಗಿದೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನ ಚಡ್ಡಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ : “ನಾಯಿಗಳು ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಕೈ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತವಾ?”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಅವಳ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಅವನ ಚಡ್ಡಿಯ ಲಾಡಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡನ ಚಡ್ಡಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಗೌಡ ತನ್ನ ಒಂದು ಕಾಲು ಎತ್ತಿ ಗೇಟಿನ ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು “ನಾಯಿ ಮರಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ತುಣ್ಣೇ ಬೇಕೇ” ಅಂತ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿಯಲು ಪಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನೋಡಿ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ ಗೌಡ “ನನ್ನನ್ನ ಕೊಲ್ಲೋ ಅಷ್ಟು ಕೋಪ ಇದ್ರೂ, ನಿನ್ನ ಗಂಡನಿಗಾಗಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮಾಡೋದನ್ನ ನೋಡಕ್ಕೆ, ನಿನ್ ಹತ್ರ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿಸೋಕೆ ನಂಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಮಜಾ ಬರುತ್ತೆ”.
ಗೌಡನ ತುಣ್ಣೆ ಕೊನೆಗೂ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಪ್ರಮೀಳಾ ಅದನ್ನ ಚೀಪಲು ಶುರು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ “ಆಆಅಹ್, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಣೆ ನಾಯಿ. ಗಂಡ ಜೊತೇಲಿ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ನನ್ ತುಣ್ಣೆ ಮೇಲೆ ಅಷ್ಟು ಆಸೆ ಬಂತಾ? ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ ಕಣೇ. ನೀನ್ ಗಂಡ ಬಂದಮೇಲೂ ನಾನೇ ಬಂದು ಅವನ ಮುಂದೇನೆ ನಿನ್ನ ನಾಯಿ ತರಾ ಕೇಯ್ತೀನಿ ಈ ನನ್ನ ಸೂಳೆನ. ನಿನ್ನ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೇಗೆಲ್ಲ ಕೇಯ್ದು ಮಜಾ ಮಾಡಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳಲಾ? ಇಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಲಾ?” ಅಂತ ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಗಂಟಲ ವರೆಗೂ ತುಣ್ಣೆ ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಉಸಿರಾದಡೆ ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಜುಟ್ಟು ಸಡಿಲ ಬಿಟ್ಟ ಗೌಡ “ನನ್ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ನಿನ್ ಗಂಡ ಬರ್ತಾನೇನೆ ನಾಯಿ. ನೆಕ್ಕಿ ನೆಕ್ಕಿ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡು ಬೇಗ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೂಡ ನಾಲಿಗೆ ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಅವನ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕುತ್ತಾಳೆ. ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೌಡನ ಕರಿ ತುಣ್ಣೆ ಬೀಜ ನೆಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ಗೌಡ “ಇಲ್ಲೇ ಇರು ಬರ್ತೀನಿ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವನ ಚೆಡ್ಡಿ ಪಂಚೆ ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಗೇಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ನಾಯಿಯಂತೆ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡನ ತೋಟದ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಯಾರೂ ಬರದಿದ್ದರೂ ಒಂದು ನಾಯಿಯಂತೆ ಅವಳನ್ನು ಗೇಟಿಗೆ ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಪ್ರಮೀಳಾಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅವಮಾನ ಆಗುತ್ತದೆ.
“ಮುಂಡೆ ಮಗ ಗೌಡ, ಸಮಯ ಬರಲಿ, ನನ್ನ ಗಂಡ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿ ಬಂದ ದಿನ ನಿನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಕತ್ತರಿಸಿ ನಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹಾಕಲಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಪ್ರಮೀಳಾ ಅಲ್ಲ, ಥೂ.. ಹಲ್ಕಾ ಲೊಫರ್, ನಾಯಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಬೆವರ್ಸಿ…” ಅಂತ ತನ್ನಲ್ಲಿ ತಾನೇ ಬೈಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ.
ಸ್ನಾನ ಮುಗಿಸಿ ಬೆತ್ತಲೆ ಹೊರ ಬಂದ ಗೌಡ, ಟವಲ್ ಇಂದ ಮೈ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಗೇಟಿನಿಂದ ಚೈನ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಬಾ ಅಂತ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಇದ್ದ ಹೂವಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರೋದು ನೋಡುತ್ತಾ “ನಾಯಿಗಳು ಎರಡು ಕಾಲಿನಿಂದ ನಡೆಯೋದು ಎಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮಂಡಿ ಊರಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ನಾಯಿಯಂತೆ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ “ನಾಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ, ನನಗೆ ಇಷ್ಟ ಆದ ಸೂಳೇರನೆಲ್ಲ ನಾನು ಹೀಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳೋದು. ನೀನು ಮೊದಲನೆಯವಳಲ್ಲ. ಕೊನೆಯವಳು ಅಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಗಂಡನ ಹಾಗೆ ಈಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಹಾರಾಡ್ತಿದ್ದಾನೆ ನನ್ ಮೇಲೆ. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಗತಿ ಕಾಣಿಸಿ, ಅವನ ಹೆಂಡತಿನೂ, ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ ” ಅಂತ ಅವನ ತುಣ್ಣೇ ಉಜ್ಜಿಕೊಳ್ಳುತಾನೆ. “ನಿನ್ನನು ಅವಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಂದು ಇಟ್ಕೊಳ್ತೀನಿ. ಸುಖ ಕೊಡ್ತೀನಿ. ನೀವು ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರೋ ಸೂಳೆರಾಗಿರಬೇಕು ಅಷ್ಟೇ. ಏನಂತಿಯ?” ಅಂತ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಗೌಡನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ. ಗೌಡ ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ಅವಳ ಕತ್ತಿನ ಚೈನ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಅವನ ತುಣ್ಣೆಯ ಹತ್ತಿರ ಎಳೆದು “ನಿನಗೆ ಸುಖ ಕೊಡ್ತಿರೋ ಈ ನಿನ್ನ ಮುದ್ದಿನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಚೀಪಿ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡು. ಆಮೇಲೆ ಇದು ನಿನಗೆ ಸುಖ ಕೊಡತ್ತೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನ ಅವಳ ಬಾಯಿಗೆ ಹಾಕುತ್ತಾಳೆ. ಅದನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಚೀಪುತ್ತಾ ಅವನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ “ಹಳೇ ನೆನಪು ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಯ್ತಾ? ಇದೇ ಜಾಗ ಅಲ್ವಾ?” ಅಂತ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಹಲ್ಲುಗಳು ಗಟ್ಟಿ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಗೌಡ ಅವಳ ಕತ್ತು ಹಿಡಿದು “ಹಲ್ಕಟ್ ರಂಡೆ, ನಂಗೆ ಏನಾದ್ರು ಆದ್ರೆ ನಿನ್ ಗಂಡ ನೇಣುಗಂಬ ಏರೋ ಹಾಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದೀನಿ. ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ನೋಡು ಬೇಕಾದ್ರೆ. ನಿನಗೆ ಇನ್ನೂ ಬುದ್ದಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ನಿನಗೆ ನಿನ್ ಜಾಗ ತೋರಿಸಬೇಕು ಕಣೆ. ಏನು ಮಾಡೋದು? ”.
ಗೌಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕುಟಿಲ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಅವನ ಎರಡು ಕಾಲು ಇನ್ನೂ ಅಗಲಿಸಿ “ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನನ್ನ ಬೀಜ. ಅದಕ್ಕೂ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡು, ಕ್ಷಮಿಸ್ತೀನಿ”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಗೌಡನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಅವಳ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಾ “ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಲ್ವಾ?”. ಪ್ರಮೀಳಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ “ಕ್ಷಮಿಸಿ ಗೌಡ್ರೆ, ನನ್ನಿಂದ ತಪ್ಪಾಯಿತು”. ಗೌಡ “ಬರೀ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಕೇಳೋದಲ್ಲ, ಮಾಡಿ ತೋರ್ಸು”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಮತ್ತೆ “ಕ್ಷಮಿಸಿ ಗೌಡ್ರೆ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಗೌಡನ ತುಣ್ಣೆ ಚೀಪುತ್ತಾ ಕೆಳಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಬಂದು ಅವನ ಬೀಜ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ ಚೀಪುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ “ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೇಳ್ತಿದ್ದೀಯ, ಮುಂದುವರೆಸು ಬೇಗ ರಂಡೆ”. ಪ್ರಮೀಳಾ ಒಳಗೆ ಕೋಪದಿಂದ ಕುಡಿದು ಹೋಗಿದ್ದರೂ ಹೊರಗೆ ತೋರಿಸದೆ, ಅವನ ಬೀಜಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆ ಬಂದು ಅವನ ತಿಕದ ತೂತನ್ನು ನೆಕ್ಕುತ್ತಾಳೆ . ಗೌಡ “ಹ್ಮ್ಮ್ಮ್ಮ್ ದೊಡ್ಡ ಗರತಿ ಆಗಿದ್ದ ಪ್ರಮಿಳಾರಾಣಿ ,ಇವತ್ತು ಇಷ್ಟು ಮರ್ಯಾದೆ ಬಿಟ್ಟಿರೋ ಸೂಳೆ ಆಗ್ಬಿಟಿಯಲ್ಲೇ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ತಲೆ ಅವನ ತಿಕಕ್ಕೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡೀತಾನೆ.
ಗೌಡನಿಗೆ ಪ್ರಮಿಳಾಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಸಾಕಾದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಅವಳ ಜೊತೆ ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸಿ ಆನಂದ ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ತಿಕ ನೆಕ್ಕಿಸಿದ ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ಕಾಲಿನಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಒದ್ದು
ಗೌಡ : “ಆವತ್ತು ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟೆ, ಆದ್ರೆ ಇವತ್ತು ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತು ತಾನೇ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ : “ಗೌಡ್ರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ ತುಣ್ಣೆ ಹಾಕಿ ನನ್ ತುಲ್ಲು ಕೆಯ್ಯಿರಿ”.
ಗೌಡ : “ನಿನ್ನ ಮಾತು ಯಾಕೋ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಕಣೆ ಸೂಳೆ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಕೈ ಮುಗಿಯುತ್ತ : “ಗೌಡ್ರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕೆಯ್ಯಿರಿ, ನಿಮ್ನ ಕೈ ಮುಗಿದು ಬೇಡ್ಕೊಳ್ತೀನಿ”.
ಗೌಡ ತನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಆಡಿಸುತ್ತಾ : “ನಾನು ಅವತ್ತೇ ಹೇಳಲಿಲ್ವಾ, ನೀನು ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅಂತ. ನೋಡಿದ್ಯಾ ಇವತ್ತು ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟ ಹಾದರಗಿತ್ತಿ ತರಾ ಜನ ಓಡಾಡೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ನನ್ನ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ದೀಯಾ. ಈ ಗೌಡನ್ನ ಎದರಾಕೊಂಡ್ರೆ ಏನಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಾ. ನಿನಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಸುಖ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಬಾ”.
ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ಎರಡು ಕಾಲು ಹಿಡಿದು ಅಗಲಿಸಿ ಅವನ ಕರಿ ತುಣ್ಣೆ ಇಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾರಿ ಜಡಿಯುತ್ತಾನೆ .
ಪ್ರಮೀಳಾ : “ಅಮ್ಮಾ….”
ಗೌಡ : “ಅವಳನ್ನೂ ಕರೀ. ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಯ್ಯುತ್ತೀನಿ”. ಅಂತ ಜೋರಾಗ್ ನಗುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ ಪ್ರಮೀಳಾ ಸೊಂಟ ಹಿಡಿದು ಅವನ ತುಣ್ಣೆಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಕೋಪ ಸೇಡು ಎರಡು ಅವನ ತುಲ್ಲಿನ ಹೊಡೆತಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ಗೌಡ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ತುರುಗಿಸಿ ನಾಯಿಯ ರೀತಿ ಕೂರಿಸಿ ಹಿಂದೆ ಇಂದ ತುಣ್ಣೆ ಜಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅಮ್ಮ.. ಸಾಕು. ಸಾಕು ಗೌಡ್ರೆ… ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ ತುಲ್ಲು ಉರೀತಿದೆ. ನಿಮ್ ಕೈ ಮುಗಿತೀನಿ ಬಿಟ್ಟಬಿಡಿ”.
ಗೌಡ ಅವಳ ಕತ್ತಿನ ಚೈನ್ ಹಿಡಿದು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾ “ನಾಯಿ ಮುಂಡೆ, ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚೆ. ಬೀದಿ ನಾಯಿ ತರಾ ಯಾಕೆ ಹಾಗೆ ಬಡ್ಕೊಳ್ತಿಯಾ”. ಅನ್ನುತ್ತಾ ಅವಳ ತುಲ್ಲನ್ನ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಕೆಯ್ಯುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ, ಪ್ರಮೀಳಾ ತುಲ್ಲು ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದರ ಶಬ್ಧ ಅಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ಪ್ರತಿಧನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಕರಿಯಣ್ಣ ಗೀಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಮನದಲ್ಲೇ ‘ಪಾಪ ಆ ಹೆಂಗಸು, ಬಂದು ಬಂದು ಈ ರಾಕ್ಷಸನ್ನ ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಇಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಪಡ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಇವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಎದುರಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಂತ. ನ್ಯಾಯ ನೀತಿ ಅಂತ ಹೋದ್ರು, ಇವತ್ತು ಅವನು ಜೈಲ್ನಲ್ಲಿ, ಇವಳು ಬೀದೀಲಿ’.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಊಟದ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಹಿಡಿದು ಒಳಗೆ ಬಂದು
ಕರಿಯಣ್ಣ : “ಯೆಜ್ಮಾನ್ರೆ, ಅಮ್ಮೋರು ಊಟ ಕಳಿಸಿದ್ದಾರೆ”.
ಗೌಡ ಅವಳನ್ನು ಕೆಯ್ಯೋದು ನಿಲ್ಲಿಸದೆ “ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ತಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟು ಊಟ ಬಡಿಸು, ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಬರ್ತೀನಿ, ಅಲ್ವೇನೆ ಸೂಳೆ?”. ಪ್ರಮೀಳಾ “ಹೌದು… ಹೌದು… ”.
ಗೌಡ “ನೋಡಿದ್ಯೇನೋ ಕರಿಯ, ಈ ಸೂಳೆಗೆ ನನ್ ತುಣ್ಣೆ ಬೇಕಂತೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೆಯ್ಯ್ದು ಬರ್ತೀನಿ ಇರು”.
ಗೌಡ ಅವಳ ತುಲ್ಲನ್ನು ಕುಟ್ಟುತ್ತಿದಂತೆ ಕರಿಯ ಅಲ್ಲೇ ನಿಂತು ಗೌಡನ ಊಟ ತಯಾರು ಮಾಡಿ ಇಡುತ್ತಾನೆ.
ಗೌಡ, ಅವಳನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಕೆಯ್ಯ್ದುಕೊನೆಗೆ ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಅವನ ತುಣ್ಣೆ ಹಿಡಿದು ಅವಳ ಮುಖ ಮತ್ತು ಮೈ ಮೇಲೆ ಅವನ ರಸ ಚಿಮ್ಮಿಸಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿದಂತೆ ಬೀಗುತ್ತಾನೆ.
ಹಾಗೆ ಎದ್ದು ಬಂದ ಗೌಡ ಚೇರ್ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಏನೂ ಮಾತನಾಡದೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾನೆ. ಕರಿಯಣ್ಣ ಇನ್ನೊಂದು ತಟ್ಟೆ ಹಾಕಿರೋದು ನೋಡಿ
ಗೌಡ : “ಏನೋ ಕರಿಯ, ಯಾರಿಗೋ ಇದು?”.
ಕರಿಯಣ್ಣ : “ಯೆಜ್ಮಾನ್ರೆ, ಆಯಮ್ಮನೂ ಇದ್ದರಲ್ಲ, ಅವಳಿಗೆ ಅಂತ ಹಾಕ್ದೆ”.
ಗೌಡ ನಗುತ್ತಾ : “ಅವಳು ಇವತ್ತು ನಮ್ ಮನೆ ನಾಯಿ ಕಣೋ. ನಾಯಿಗಳು ಮನುಷ್ಯರ ತರಾ ಕೈನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲ್ಲ, ಈ ತಟ್ಟೆ ತಗೆದು ಕೆಳಗೆ ಇಡು. ಅಲ್ಲೇ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿ ತಿನ್ಲಿ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಸುಸ್ತಿನಿಂದ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕಾಲು ಅಗಲಿಸಿ ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಾಳೆ.
ಗೌಡ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು “ಲೇ ಕರಿಯ, ಈ ಸೂಳೆ ಮುಂಡೆನಾ ಒದ್ದು ಹೊರಗೆ ಹಾಕು. ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಇದೆ ಹೊರಡ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವನ ಕಾರ್ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಪ್ರಮೀಳಾ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇದ್ದ ಸಣ್ಣ ಟವೆಲ್ ಅವಳ ಮೈಮೇಲೆ ಹಾಕಿ “ಊಟ ಮಾಡಿ ಬನ್ನಿ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಿ. ಬಚ್ಚಲು ಮನೆ ತೋರಿಸ್ತೀನಿ.”
ಅವನು ಹೊದಿಸಿದ ಟವಲ್ ತಗೆದು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಎಸೆದ ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅರ್ಧ ಊರೇ ನೋಡಿದೆ ಇದನ್ನ, ಈಗ ಮುಚ್ಚಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ” ಅಂತ ಎದ್ದು ಗೇಟ್ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಅವಳ ರವಿಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದ ಗೌಡನ ರಸ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರವಿಕೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.
ಕರಿಯಣ್ಣ “ಊಟ?”
ಪ್ರಮೀಳಾ “ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಷ ಹಾಕಿ ನಿನ್ನ ಯಜಮಾನನಿಗೆ ಕೊಡು. ತಿಂದು ಸಾಯಲಿ ಆ ಕ್ರಿಮಿ”.
ಕರಿಯಣ್ಣ ಅದಕ್ಕೆ ಏನು ಹೇಳದೆ “ಅನ್ನ ಹಾಕಿದ್ದೀನಿ, ಬನ್ನಿ. ನಮ್ಮ ಗೌಡರ ಕೋಪ ಅನ್ನದ ಮೇಲೆ ಬೇಡ”.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮೇಲೆ ರವಿಕೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಏನು ಇರುದದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಕರಿಯಣ್ಣ ಗೇಟಿನ ಬಳಿ ಬಂದು ಅವಳ ಮಿಕ್ಕ ಬಟ್ಟೆ ತಂದು ಅವಳ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಾನೆ.
ಪ್ರಮೀಳಾ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಏನೂ ಹೇಳದೆ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಸಂಜೆ ತನ್ನ ಅಡ್ಡಾದಲ್ಲಿದ್ದ ಸುರೇಶನಿಗೆ ಸರಿತಾ ನೆನಪಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ಸುರೇಶ “ನಿನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕಲ್ಲ ಚಿನ್ನ, ಎಲ್ಲಿದ್ದಿಯ?”
ಸರಿತಾ ಇದೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯ ತನ್ನ ಪ್ಲಾನ್ ಮುಂದುವರೆಸಲು ಅಂತ “ನಾನು ಸಂತೆಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದೀನಿ”.
ಸುರೇಶ “ಸಂತೆಗೆ ಯಾಕೆ, ಏನು ಬೇಕು ಹೇಳು ನಾನು ನಿನ್ ಮನೆಗೆ ತರಿಸಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ”
ಸರಿತಾ “ನಿನ್ನ ಸಹಾಯ ಬೇಡ, ನಾನು ಆಗಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದೀನಿ”.
ಸರಿತಾ ಸಂತೆಯ ಕಡೆ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ. ಸುರೇಶ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಇವತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಕೆಯ್ಯಬೇಕು ಅಂತ ತನ್ನ ಕಾರು ಸಂತೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಇತ್ತ ಸರಿತಾ ಬೇಕಂತ ಕರೀಂ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ಕರೀಂ ಕೂಡ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಈ ಜಂಭದ ಕೋಳಿ ಇಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಈ ಕೋಳಿ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕುಣಿತಿದೆ ಅಂದ್ರೆ ಮಸಾಲೆ ಅರಿಯಲೇ ಬೇಕು’ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಅಂಗಡಿ ಬಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನೇ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಜನ ಕಡಿಮೆ ಇರೋ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಅಡ್ಡ ಹಾಕಿ
ಕರೀಂ : “ಏನೇ ಚಿನಾಲಿ, ನೀನ್ ಗಂಡ ಬರ್ತಾನೆ ನನ್ನ ಶೂಟ್ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅನ್ಕೊಂಡ್ರೆ ನೀನು ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ. ಮತ್ತೆ ತಿಕ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟ ಆಯ್ತ ಅವತ್ತು ನಿನ್ನ ಮೊಲೆ ಹಿಂಡಿದು?”
ಸರಿತಾ : “ನೋಡು ನನ್ನ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ರೆ ಸರಿ. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಈ ಸಾರಿ ನನ್ನ ಗಂಡನೇ ಬರ್ತಾನೆ. ಬಂದ್ರೆ ನಿನ್ ತಿಕಕ್ಕೆ ಗನ್ ಇಡ್ತಾನೆ. ಹುಷಾರ್”.
ಕರೀಂ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆಯುತ್ತಾ “ಹಾಗಾದ್ರೆ ಕರಿಯೇ ನಿನ್ ಗಂಡನ್ನ. ಅವನ ಮುಂದೇನೆ ನಿನ್ ಕೆಯ್ದುಬಿಡ್ತೀನಿ. ನಂಗೇನು ಭಯನ, ಅವನಂದ್ರೆ”.
ಸರಿತಾ : “ಬಿಡೋ ನನ್ನ ಬೆವರ್ಸಿ” ಅವನಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಸುರೇಶ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಅವನ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಕರೀಂ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಎಳೆದಾಡುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿದುಹೋಗುತ್ತಾನೆ.
ಸರಿತಾ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸುರೇಶನ ಗಾಡಿ ನೋಡಿ, ಅವಳ ಪ್ಲಾನ್ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಆಗುತ್ತಿರೋದು ನೋಡಿ ಒಳಗೆ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟು ಕೊನೆಗೂ ಅವನಿಂದ ಕೈ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಸುರೇಶನನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾಳೆ.
ಕರೀಂ ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದ ಸುರೇಶ ಅವನಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಂತು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ಕರೀಂ, ಸುರೇಶನ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಸುರೇಶ ಯಾರು, ಗೌಡ ಎಂತವನು. ಈ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ತಾಕತ್ತು ಎಂತದ್ದು ಅಂತ.
ಕರೀಂ : “ಸುರೇಶ್ ಭಾಯ್, ನೀವೇನು ಇಲ್ಲಿ. ನನ್ನಿಂದ ಏನಾದ್ರೂ ಆಗಬೇಕಿತ್ತಾ?”
ಸುರೇಶ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ : “ನಾನು ಯಾರು ಗೊತ್ತಾ? ನಾವು ಮೊದಲೇ ಭೇಟಿ ಆಗಿದ್ದೀವಾ?”
ಕರೀಂ : “ಇಲ್ಲ ಭಾಯ್, ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ತಿಳ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀನಿ. ನಮ್ ಚಾಚಾ ತುಂಬಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಗೌಡರ ಬಗ್ಗೆ”.
ಸುರೇಶ : “ಈಗ ತಾನೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದಳಲ್ಲ, ಯಾರು ಅವಳು”.
ಕರೀಂ : “ಅದಾ, ಹೀಗೆ ಸುಮ್ನೆ, ಒಮ್ಮೆ ರುಚಿ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಅಷ್ಟೇ”.
ಸುರೇಶ ಕೋಪ ಬಂದರೂ ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ “ಊರಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕಣ್ಣು ಹಾಕೋ, ಆದ್ರೆ ಇವಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ”.
ಕರೀಂ “ನೀವು ಹೇಳಿದಮೇಲೆ ಆಯ್ತು ಭಾಯ್, ಆದ್ರೆ ಯಾಕೆ ಅಂತ ಕೇಳಬಹುದಾ?”.
ಸುರೇಶ “ತಿಕ ಮುಚ್ಕೊಂಡು ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಮಾಡು ಅಷ್ಟೇ”.
ಕರೀಂ ಈ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕೋಪ ಬಂದರೂ ನಗುತ್ತಾ “ಇದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕೋಪ ಯಾಕೆ ಭಾಯ್. ಇನ್ಮುಂದೆ ಅವಳ ತಂಟೆಗೆ ಹೋಗಲ್ಲ”. ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಸಲಾಂ ಹೊಡೆದು ಕರೀಂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಕರೀಂ ಹೋಗುತ್ತಾ ‘ಆ ಕೋಳಿ ಪುಕ್ಕ ಮುಟ್ಟಿದ್ರೆ, ಈ ಬೇವರ್ಸಿಗೆ ಯಾಕೆ ತಿಕ ಉರೀತಿದೆ. ವಿಷಯ ಏನೋ ಇದೆ. ಮುಂದಿನ ಸಾರಿ ಆ ಕೋಳಿಗೆ ಕೇಳೋಣ’ ಅಂತ ತನಗೆ ತಾನೇ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ.
ಇತ್ತ ಸರಿತಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಮಲಾ ಕಡೆ ಇಂದ ಕರೆ ಬರುತ್ತದೆ.
ವಿಮಲಾ : “ಡಾರ್ಲಿಂಗ್, ನಿನ್ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕು. ಯಾವಾಗ ಸಿಗ್ತಿಯ”.
ಸರಿತಾ : “ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಡ. ಸುರೇಶ ನನ್ನ ಫಾಲೋ ಮಾಡ್ತಿರಬೊಹುದು”.
ವಿಮಲಾ : “ಯಾಕೆ? ಆ ನಾಯಿಗೆ ತುಣ್ಣೆ ಕಡಿತಿದ್ದೀಯಾ?”
ಸರಿತಾ ನಗುತ್ತಾ : “ಇರಬೊಹುದು, ನೀನು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಬಾ. ಮೂರು ಜನ ಸೇರಿ ಮಾಡೋಣ”.
ವಿಮಲಾ : “ನಿನಗೆ ಯಾಕೋ, ಮೂರು ಜನ ಸೇರಿ ಮಾಡೋದು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಅನ್ಸತ್ತೆ”.
ಸರಿತಾ : “ಹ್ಮ್ಮ್ ಹೌದು ಡಾರ್ಲಿಂಗ್, ಒಂದು ಸಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು”.
ವಿಮಲಾ : “ಆಯ್ತು ಬಿಡು. ಅದೂ ಮಾಡಿಬಿಡೋಣ ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ. ಈಗ ಫೋನ್ ಇಡ್ತೀನಿ. ಬೈ”.
ಸರಿತಾ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅವಳ ದಾರಿಗೆ ಸುರೇಶನ ಕಾರ್ ಅಡ್ಡ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories
wilsonkk2704
New Member
- 21
- 12
- 4
🔥 Read Next Hot Story →
Discover more exclusive stories