If you are trying to reset your account password then don't forget to check spam folder in your mailbox. Also Mark it as "not spam" or you won't be able to click on the link.

Erotica Bhola Panchi

Thread starter Scripted
Start date Nov 13, 2022
25,437

S

#SIDHU#

New Member

Nov 14, 2022

#11

✍✍

Scripted

Life is So Beautiful

Staff member

Sectional Moderator

Nov 19, 2022

#12

ਅਪਡੇਟ -3

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸਦਾ ਕੱਦੂ ਜਿੱਡਾ ਰੰਨ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

m-ldpwiqacxt-E-Ai-mh-o-v-Bq-Clo-PT-i07g-O-35295102b

ਦੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਏਦਾਂ ਦੇਖ ਲੈਦਾ ਤਾਂ ਅਵੱਸ਼ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ।ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਇੰਨਾ ਭਾਰਾ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਭੋਲੇ ਤੇ ਤਾਂ ਪਰੀ ਮਹਿਰਬਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਸਭ ਗੱਲਾ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੀ,ਮਨੋ ਮਨੀ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਰੇਗਾ। ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
"ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਇਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ........ਹਾਏ...!"

ਪਿੱਤੂ ਇਕੋ ਇਕ ਨਾਮ ਸੀ ਸੋ ਉਸਦੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੋਣ ਸੀ ਪਿੱਤੂ ਜੋ ਭੋਲੇ ਵਰਗੇ ਅਣਭੋਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸੀ ਸੀ। ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ,ਦੋ ਉਮਰ ਦੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਹਾਣੀ ਸੀ, ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਗਏ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੱਚੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਪਿੱਤੂ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਿੱਤੂ ਰੰਗ ਦੀ ਸਾਂਵਲੀ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਉਮਰ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਕੋਕਾ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਖ਼ਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਂਠ ਉਨਾਭੀ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਪੰਖੂੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਮੰਮੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੱਟ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਚੰਦਰੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿੱਤੂ ਤੋਂ ਕੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੈ।ਪਰ ਹਾਏ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਚ ਲੁਕੀ ਭਰਭੂਰ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰੂਹ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਦੀ ਡੋਰ ਚ ਉਲਝ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਭੋਲਾ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਖੈਰ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਇਹ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਭੋਲਾ ਚਲਦਾ ਚਲਦਾ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਚਾਂਦੀ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਵੇਖ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਗਈਆਂ। ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਚਿੱਤੜ ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਗੋਲ ਗੋਲ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਧ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਮ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਤੀ ਸਮਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਦੀਦਾਰ ਚ ਖੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਦਾ ਗਿਆ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀ ਦੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬਖੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਲਟ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।

"ਇਹ..ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਭੋਲਾ ਆ ਗਿਆ.....ਹਾਏ ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ
..."

3909-832

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਉਸਦੇ ਕਰੀਬ ਆ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਸਦੀ ਹੈ।

"ਹਾਹਾਹਾਹਾ..... ਮੇਰੇ ਭੋਲੇ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ????........ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਵੈਖ ਕੇ..??"

"ਓ....ਮਮ... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ.... ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ..?....ਮਤਲਬ ਕਦੋਂ ਆਈ...??

ਇਹ ਕਹਿ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਗਲ ਲਗ ਪਿਆ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਗਲ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦਾ ਲੌੜਾ ਕੱਦੂ ਵਾਂਗ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਝੇਂਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਹੈਂ... ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ.....ਕੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ..... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ..ਇਹ ਤਾਂ ਭਰਾ ਹੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ"

"ਭੋਲੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰ..ਇਹ ਕੀ...ਕੀ ਐ ਇਹ..."

"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ.. ਸੌਰੀ..ਕੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ..."

ਭੋਲਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਨੱਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਸੀ।ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ,ਜੋ ਵੀ ਹੈ ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕੇ ਹੀ ਪਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮਮਤਾ ਸੀ।ਬਿੰਦੂ ਭੋਲੇ ਤੋਂ 9-10 ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲ਼ਿਆ ਸੀ। ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭੈਣ ਫਿਰ ਭੋਲਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸਨ। ਤਿੰਨੇ ਨਿੱਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਸਮਝੇ ਸਨ।ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਅਜੇ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੁਖਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਭੋਲਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਉਸਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭਤੋਂ ਛੋਟੀ ਮੋਬਾਈਲ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਅਲਮਾਰੀ ਚੋ ਖੁਲਾ ਪਜਾਮਾ ਚੁਕ ਨਾ ਕੇ ਰੰਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿੰਦੂ ਖੜੀ ਸੀ।

"ਆਜਾ ਆਜਾ.... ਇਹ ਲੈਣ ਤੇਰੀ ਰੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਐ"

ਭੋਲਾ ਜਾਣ ਲਗਦਾ।

"ਕਿੱਥੇ ਜਾਨਾਂ ਏਂ...!... ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾ.."

ਭੋਲਾ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ!

"ਭੈਣੇ ਸੋਰੀ... ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ "

"ਵੇ ਛੱਡ...ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਐ ਤੂੰ ...ਵੇਖ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ.. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਭਾਬੀ ਲੱਭਣੀ ਪਵੂ"

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ"

"ਹਾਹਾਹ......"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ... ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੇ...!"

"ਬੇਬੇ ਤਾਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਨਾਨਕੀ ਗ‌ਈ ਆ... ਮਾਮੇ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ।"

"ਹੈਂ.... ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ.. ਕਿਵੇਂ... ਠੀਕ ਆ ਮਾਮਾ ਹੁਣ.."

"ਹਾਂ ਠੀਕ ਆ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ..ਪਰ ਲੱਤ ਟੁਟ ਗਈ...ਇਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਹੋਏ..!"

"ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹੈ ਵੀ ਕੱਲਾ ਸੀ ਖੇਤੀ ਵੀ ਵਾਹਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ.."

"ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਬਾਪੂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਗਿਆ.. ਤੇਰੀ ਪੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਰਹੀ ਐ..!"

"ਪੜਾਈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਕਦੋਂ ਆਈ..ਤੇ ਇੰਵੇਂ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਈ ਹੋਵੇ.."

ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦਾ..।

"ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਭਰਾਵਾਂ........ਆਈ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ ਆਂ.. ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਆ ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਆ ਗਈ ਉਸ ਆਦਮੀ ਤੋਂ.. ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ..."

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ...ਦੋ ਚਾਰ ਲਾ ਦਿਆ ਕਰ ਉਸਦੇ..."

" ਕਿੱਥੇ ਵੇ... ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ.."

"ਪਰ ਭੈਣੇ ਇੰਨਾ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੋਹਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿੰਨਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ...ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ..!"

"ਚੱੱਲ ਛੱਡ ਤੂੰ ...ਮੇਰਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਭਰਾ... ਮੈਂਨੂੰ ਇਹੀ ਬਹੁਤ ਆ..!"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਬਦਲ ਲਾ.."

"ਕੀ ਬਦਲਾਂ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਕੋਈ.."

"ਇਹਦੇ ਚ ਕੀ ਗੱਲ ਐ.. ਮੰਮੀ ਵਾਲੇ ਪਾ ਲਵੋ..ਉਹ ਫਿੱਟ ਆ ਜਾਣਗੇ.."

"ਇਹ ਤੂੰ ਸਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ... ਮੈਂ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ "

ਬਿੰਦੂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਲਾ ਰੋਟੀ ਖਾ ਉਪਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਚੁਬਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Reactions: SmackiaRanjha, Tera Jass, Proud Punjabi and 5 others

Scripted

Life is So Beautiful

Staff member

Sectional Moderator

Nov 19, 2022

#13

Deepgill1313 said:

#SIDHU# said:
✍✍

Thanks Friends... update posted Read and comment

Reactions: Deepgill1313

Deepgill1313

😘😘

Nov 20, 2022

#14

Crystal said:
ਅਪਡੇਟ -3

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸਦਾ ਕੱਦੂ ਜਿੱਡਾ ਰੰਨ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਏਦਾਂ ਦੇਖ ਲੈਦਾ ਤਾਂ ਅਵੱਸ਼ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ।ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਇੰਨਾ ਭਾਰਾ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਭੋਲੇ ਤੇ ਤਾਂ ਪਰੀ ਮਹਿਰਬਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਸਭ ਗੱਲਾ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੀ,ਮਨੋ ਮਨੀ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਰੇਗਾ। ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
"ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਇਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ........ਹਾਏ...!"

ਪਿੱਤੂ ਇਕੋ ਇਕ ਨਾਮ ਸੀ ਸੋ ਉਸਦੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੋਣ ਸੀ ਪਿੱਤੂ ਜੋ ਭੋਲੇ ਵਰਗੇ ਅਣਭੋਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸੀ ਸੀ। ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ,ਦੋ ਉਮਰ ਦੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਹਾਣੀ ਸੀ, ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਗਏ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੱਚੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਪਿੱਤੂ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਿੱਤੂ ਰੰਗ ਦੀ ਸਾਂਵਲੀ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਉਮਰ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਕੋਕਾ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਖ਼ਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਂਠ ਉਨਾਭੀ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਪੰਖੂੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਮੰਮੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੱਟ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਚੰਦਰੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿੱਤੂ ਤੋਂ ਕੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੈ।ਪਰ ਹਾਏ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਚ ਲੁਕੀ ਭਰਭੂਰ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰੂਹ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਦੀ ਡੋਰ ਚ ਉਲਝ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਭੋਲਾ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਖੈਰ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਇਹ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਭੋਲਾ ਚਲਦਾ ਚਲਦਾ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਚਾਂਦੀ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਵੇਖ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਗਈਆਂ। ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਚਿੱਤੜ ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਗੋਲ ਗੋਲ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਧ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਮ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਤੀ ਸਮਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਦੀਦਾਰ ਚ ਖੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਦਾ ਗਿਆ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀ ਦੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬਖੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਲਟ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।

"ਇਹ..ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਭੋਲਾ ਆ ਗਿਆ.....ਹਾਏ ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ
..."

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਉਸਦੇ ਕਰੀਬ ਆ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਸਦੀ ਹੈ।

"ਹਾਹਾਹਾਹਾ..... ਮੇਰੇ ਭੋਲੇ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ????........ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਵੈਖ ਕੇ..??"

"ਓ....ਮਮ... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ.... ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ..?....ਮਤਲਬ ਕਦੋਂ ਆਈ...??

ਇਹ ਕਹਿ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਗਲ ਲਗ ਪਿਆ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਗਲ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦਾ ਲੌੜਾ ਕੱਦੂ ਵਾਂਗ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਝੇਂਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਹੈਂ... ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ.....ਕੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ..... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ..ਇਹ ਤਾਂ ਭਰਾ ਹੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ"

"ਭੋਲੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰ..ਇਹ ਕੀ...ਕੀ ਐ ਇਹ..."

"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ.. ਸੌਰੀ..ਕੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ..."

ਭੋਲਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਨੱਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਸੀ।ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ,ਜੋ ਵੀ ਹੈ ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕੇ ਹੀ ਪਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮਮਤਾ ਸੀ।ਬਿੰਦੂ ਭੋਲੇ ਤੋਂ 9-10 ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲ਼ਿਆ ਸੀ। ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭੈਣ ਫਿਰ ਭੋਲਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸਨ। ਤਿੰਨੇ ਨਿੱਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਸਮਝੇ ਸਨ।ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਅਜੇ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੁਖਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਭੋਲਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਉਸਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭਤੋਂ ਛੋਟੀ ਮੋਬਾਈਲ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਅਲਮਾਰੀ ਚੋ ਖੁਲਾ ਪਜਾਮਾ ਚੁਕ ਨਾ ਕੇ ਰੰਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿੰਦੂ ਖੜੀ ਸੀ।

"ਆਜਾ ਆਜਾ.... ਇਹ ਲੈਣ ਤੇਰੀ ਰੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਐ"

ਭੋਲਾ ਜਾਣ ਲਗਦਾ।

"ਕਿੱਥੇ ਜਾਨਾਂ ਏਂ...!... ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾ.."

ਭੋਲਾ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ!

"ਭੈਣੇ ਸੋਰੀ... ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ "

"ਵੇ ਛੱਡ...ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਐ ਤੂੰ ...ਵੇਖ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ.. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਭਾਬੀ ਲੱਭਣੀ ਪਵੂ"

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ"

"ਹਾਹਾਹ......"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ... ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੇ...!"

"ਬੇਬੇ ਤਾਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਨਾਨਕੀ ਗ‌ਈ ਆ... ਮਾਮੇ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ।"

"ਹੈਂ.... ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ.. ਕਿਵੇਂ... ਠੀਕ ਆ ਮਾਮਾ ਹੁਣ.."

"ਹਾਂ ਠੀਕ ਆ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ..ਪਰ ਲੱਤ ਟੁਟ ਗਈ...ਇਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਹੋਏ..!"

"ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹੈ ਵੀ ਕੱਲਾ ਸੀ ਖੇਤੀ ਵੀ ਵਾਹਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ.."

"ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਬਾਪੂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਗਿਆ.. ਤੇਰੀ ਪੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਰਹੀ ਐ..!"

"ਪੜਾਈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਕਦੋਂ ਆਈ..ਤੇ ਇੰਵੇਂ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਈ ਹੋਵੇ.."

ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦਾ..।

"ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਭਰਾਵਾਂ........ਆਈ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ ਆਂ.. ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਆ ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਆ ਗਈ ਉਸ ਆਦਮੀ ਤੋਂ.. ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ..."

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ...ਦੋ ਚਾਰ ਲਾ ਦਿਆ ਕਰ ਉਸਦੇ..."

" ਕਿੱਥੇ ਵੇ... ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ.."

"ਪਰ ਭੈਣੇ ਇੰਨਾ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੋਹਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿੰਨਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ...ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ..!"

"ਚੱੱਲ ਛੱਡ ਤੂੰ ...ਮੇਰਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਭਰਾ... ਮੈਂਨੂੰ ਇਹੀ ਬਹੁਤ ਆ..!"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਬਦਲ ਲਾ.."

"ਕੀ ਬਦਲਾਂ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਕੋਈ.."

"ਇਹਦੇ ਚ ਕੀ ਗੱਲ ਐ.. ਮੰਮੀ ਵਾਲੇ ਪਾ ਲਵੋ..ਉਹ ਫਿੱਟ ਆ ਜਾਣਗੇ.."

"ਇਹ ਤੂੰ ਸਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ... ਮੈਂ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ "

ਬਿੰਦੂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਲਾ ਰੋਟੀ ਖਾ ਉਪਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਚੁਬਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਉਡੀਕ

Reactions: Scripted

K

kalasingh

Member

Nov 20, 2022

#15

super

Reactions: Scripted

K

Kammy sidhu

Member

Nov 21, 2022

#16

Crystal said:
ਅਪਡੇਟ -3

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸਦਾ ਕੱਦੂ ਜਿੱਡਾ ਰੰਨ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਏਦਾਂ ਦੇਖ ਲੈਦਾ ਤਾਂ ਅਵੱਸ਼ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ।ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਇੰਨਾ ਭਾਰਾ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਭੋਲੇ ਤੇ ਤਾਂ ਪਰੀ ਮਹਿਰਬਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਸਭ ਗੱਲਾ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੀ,ਮਨੋ ਮਨੀ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਰੇਗਾ। ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
"ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਇਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ........ਹਾਏ...!"

ਪਿੱਤੂ ਇਕੋ ਇਕ ਨਾਮ ਸੀ ਸੋ ਉਸਦੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੋਣ ਸੀ ਪਿੱਤੂ ਜੋ ਭੋਲੇ ਵਰਗੇ ਅਣਭੋਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸੀ ਸੀ। ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ,ਦੋ ਉਮਰ ਦੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਹਾਣੀ ਸੀ, ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਗਏ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੱਚੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਪਿੱਤੂ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਿੱਤੂ ਰੰਗ ਦੀ ਸਾਂਵਲੀ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਉਮਰ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਕੋਕਾ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਖ਼ਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਂਠ ਉਨਾਭੀ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਪੰਖੂੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਮੰਮੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੱਟ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਚੰਦਰੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿੱਤੂ ਤੋਂ ਕੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੈ।ਪਰ ਹਾਏ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਚ ਲੁਕੀ ਭਰਭੂਰ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰੂਹ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਦੀ ਡੋਰ ਚ ਉਲਝ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਭੋਲਾ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਖੈਰ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਇਹ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਭੋਲਾ ਚਲਦਾ ਚਲਦਾ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਚਾਂਦੀ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਵੇਖ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਗਈਆਂ। ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਚਿੱਤੜ ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਗੋਲ ਗੋਲ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਧ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਮ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਤੀ ਸਮਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਦੀਦਾਰ ਚ ਖੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਦਾ ਗਿਆ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀ ਦੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬਖੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਲਟ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।

"ਇਹ..ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਭੋਲਾ ਆ ਗਿਆ.....ਹਾਏ ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ
..."

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਉਸਦੇ ਕਰੀਬ ਆ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਸਦੀ ਹੈ।

"ਹਾਹਾਹਾਹਾ..... ਮੇਰੇ ਭੋਲੇ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ????........ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਵੈਖ ਕੇ..??"

"ਓ....ਮਮ... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ.... ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ..?....ਮਤਲਬ ਕਦੋਂ ਆਈ...??

ਇਹ ਕਹਿ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਗਲ ਲਗ ਪਿਆ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਗਲ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦਾ ਲੌੜਾ ਕੱਦੂ ਵਾਂਗ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਝੇਂਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਹੈਂ... ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ.....ਕੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ..... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ..ਇਹ ਤਾਂ ਭਰਾ ਹੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ"

"ਭੋਲੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰ..ਇਹ ਕੀ...ਕੀ ਐ ਇਹ..."

"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ.. ਸੌਰੀ..ਕੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ..."

ਭੋਲਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਨੱਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਸੀ।ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ,ਜੋ ਵੀ ਹੈ ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕੇ ਹੀ ਪਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮਮਤਾ ਸੀ।ਬਿੰਦੂ ਭੋਲੇ ਤੋਂ 9-10 ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲ਼ਿਆ ਸੀ। ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭੈਣ ਫਿਰ ਭੋਲਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸਨ। ਤਿੰਨੇ ਨਿੱਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਸਮਝੇ ਸਨ।ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਅਜੇ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੁਖਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਭੋਲਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਉਸਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭਤੋਂ ਛੋਟੀ ਮੋਬਾਈਲ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਅਲਮਾਰੀ ਚੋ ਖੁਲਾ ਪਜਾਮਾ ਚੁਕ ਨਾ ਕੇ ਰੰਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿੰਦੂ ਖੜੀ ਸੀ।

"ਆਜਾ ਆਜਾ.... ਇਹ ਲੈਣ ਤੇਰੀ ਰੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਐ"

ਭੋਲਾ ਜਾਣ ਲਗਦਾ।

"ਕਿੱਥੇ ਜਾਨਾਂ ਏਂ...!... ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾ.."

ਭੋਲਾ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ!

"ਭੈਣੇ ਸੋਰੀ... ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ "

"ਵੇ ਛੱਡ...ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਐ ਤੂੰ ...ਵੇਖ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ.. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਭਾਬੀ ਲੱਭਣੀ ਪਵੂ"

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ"

"ਹਾਹਾਹ......"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ... ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੇ...!"

"ਬੇਬੇ ਤਾਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਨਾਨਕੀ ਗ‌ਈ ਆ... ਮਾਮੇ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ।"

"ਹੈਂ.... ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ.. ਕਿਵੇਂ... ਠੀਕ ਆ ਮਾਮਾ ਹੁਣ.."

"ਹਾਂ ਠੀਕ ਆ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ..ਪਰ ਲੱਤ ਟੁਟ ਗਈ...ਇਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਹੋਏ..!"

"ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹੈ ਵੀ ਕੱਲਾ ਸੀ ਖੇਤੀ ਵੀ ਵਾਹਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ.."

"ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਬਾਪੂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਗਿਆ.. ਤੇਰੀ ਪੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਰਹੀ ਐ..!"

"ਪੜਾਈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਕਦੋਂ ਆਈ..ਤੇ ਇੰਵੇਂ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਈ ਹੋਵੇ.."

ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦਾ..।

"ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਭਰਾਵਾਂ........ਆਈ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ ਆਂ.. ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਆ ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਆ ਗਈ ਉਸ ਆਦਮੀ ਤੋਂ.. ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ..."

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ...ਦੋ ਚਾਰ ਲਾ ਦਿਆ ਕਰ ਉਸਦੇ..."

" ਕਿੱਥੇ ਵੇ... ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ.."

"ਪਰ ਭੈਣੇ ਇੰਨਾ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੋਹਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿੰਨਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ...ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ..!"

"ਚੱੱਲ ਛੱਡ ਤੂੰ ...ਮੇਰਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਭਰਾ... ਮੈਂਨੂੰ ਇਹੀ ਬਹੁਤ ਆ..!"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਬਦਲ ਲਾ.."

"ਕੀ ਬਦਲਾਂ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਕੋਈ.."

"ਇਹਦੇ ਚ ਕੀ ਗੱਲ ਐ.. ਮੰਮੀ ਵਾਲੇ ਪਾ ਲਵੋ..ਉਹ ਫਿੱਟ ਆ ਜਾਣਗੇ.."

"ਇਹ ਤੂੰ ਸਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ... ਮੈਂ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ "

ਬਿੰਦੂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਲਾ ਰੋਟੀ ਖਾ ਉਪਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਚੁਬਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Wah bhai maja aa gaya too much romantic update bro and continue story

Reactions: Scripted

Proud Punjabi

Supreme

Nov 21, 2022

#17

Different concept...great one brother keep it up

Reactions: Tera Jass, Scripted and rajbirs000143

Deepgill1313

😘😘

Nov 25, 2022

#18

U

Crystal said:
ਅਪਡੇਟ -3

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਉਸਦਾ ਕੱਦੂ ਜਿੱਡਾ ਰੰਨ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੀ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।

ਦੇ ਕੋਈ ਉਸਨੂੰ ਏਦਾਂ ਦੇਖ ਲੈਦਾ ਤਾਂ ਅਵੱਸ਼ ਹੀ ਡਰ ਜਾਂਦਾ।ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਇੰਨਾ ਭਾਰਾ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਭੋਲੇ ਤੇ ਤਾਂ ਪਰੀ ਮਹਿਰਬਾਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਸਭ ਗੱਲਾ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਖੋਇਆ ਸੀ।ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਸੀ,ਮਨੋ ਮਨੀ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਕਰੇਗਾ। ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
"ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੀ ਇਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ, ਜੇ ਮੈਂ ਪਰੀ ਤੋਂ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ........ਹਾਏ...!"

ਪਿੱਤੂ ਇਕੋ ਇਕ ਨਾਮ ਸੀ ਸੋ ਉਸਦੇ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਸੀ, ਹੋਣ ਸੀ ਪਿੱਤੂ ਜੋ ਭੋਲੇ ਵਰਗੇ ਅਣਭੋਲ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵਸੀ ਸੀ। ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਕੁੜੀ ਸੀ,ਦੋ ਉਮਰ ਦੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਹਾਣੀ ਸੀ, ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਗਏ ਨੂੰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਬੱਚੇ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਪਿੱਤੂ ਹੀ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਦੀ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਭੋਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਦਿਲ ਚ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਿੱਤੂ ਰੰਗ ਦੀ ਸਾਂਵਲੀ ਤੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਕੁੜੀ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਉਮਰ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਡਾ ਹੀ ਹੈ। ਤਿੱਖੇ ਨੱਕ ਵਿਚ ਕੋਕਾ ਉਸਦੇ ਮੁੱਖੜੇ ਨੂੰ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੰਦਾ। ਅੱਖ਼ਾਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਂਠ ਉਨਾਭੀ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਪੰਖੂੜੀਆਂ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਮੰਮੇ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੱਟ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਚੰਦਰੀ ਜਵਾਨੀ ਪਿੱਤੂ ਤੋਂ ਕੱਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।ਉਸਦਾ ਚਿੱਤ ਉਡਾਰੀ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੈ।ਪਰ ਹਾਏ ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਸਾਂਵਲੇ ਰੰਗ ਚ ਲੁਕੀ ਭਰਭੂਰ ਜਵਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਦੇ ਜਿਸਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰੂਹ ਦਾ ਦੀਵਾਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਿਆ ਦੀ ਡੋਰ ਚ ਉਲਝ ਆਪਣੀ ਮੁਹੱਬਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਹੁਣ ਭੋਲਾ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿੱਤੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ। ਖੈਰ ਪਿੱਤੂ ਭੋਲੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ ਇਹ ਬਾਅਦ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।

ਭੋਲਾ ਚਲਦਾ ਚਲਦਾ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ,ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਦੂਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ ਚਾਂਦੀ ਜਿਹਾ ਰੰਗ ਵੇਖ ਭੋਲੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਗਈਆਂ। ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਚਿੱਤੜ ਇੰਝ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋਣ ਆਜਾ ਮੇਰੇ ਉਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ। ਗੋਲ ਗੋਲ ਚਿੱਤੜਾਂ ਉਤੇ ਉਸਨੂੰ ਅੱਧ ਨੰਗੀ ਪਿੱਠ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਮ ਮੁਦਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਤੀ ਸਮਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਦੀਦਾਰ ਚ ਖੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਦਾ ਗਿਆ। ਭੋਲੇ ਦੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਆਹਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਉਹ ਸੁੰਦਰੀ ਦੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਾ ਚਾਨਣ ਬਖੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਲਟ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।

"ਇਹ..ਮੇਰਾ ਵੀਰ ਭੋਲਾ ਆ ਗਿਆ.....ਹਾਏ ਮੈਂ ਵਾਰੀ ਜਾਵਾਂ
..."

ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦਾ ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ ਦੰਗ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਅੱਡਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੀ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਉਸਦੇ ਕਰੀਬ ਆ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਸਦੀ ਹੈ।

"ਹਾਹਾਹਾਹਾ..... ਮੇਰੇ ਭੋਲੇ ਵੀਰ ਕਿਉਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ????........ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਵੈਖ ਕੇ..??"

"ਓ....ਮਮ... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ.... ਪਰ ਤੂੰ ਇੱਥੇ..?....ਮਤਲਬ ਕਦੋਂ ਆਈ...??

ਇਹ ਕਹਿ ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਦੇ ਗਲ ਲਗ ਪਿਆ ਤੇ ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਦੇ ਗਲ ਲਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਢਿੱਡ ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ, ਥੋੜਾ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੋਲੇ ਦਾ ਲੌੜਾ ਕੱਦੂ ਵਾਂਗ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਭੋਲਾ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦਾ, ਭੋਲੇ ਦੀ ਭੈਣ ਝੇਂਪ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

"ਹੈਂ... ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ.....ਕੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਹੀਂ..... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ..ਇਹ ਤਾਂ ਭਰਾ ਹੈ ਮੇਰਾ... ਪਰ ਮੇਰੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹਨ"

"ਭੋਲੇ ਸ਼ਰਮ ਕਰ..ਇਹ ਕੀ...ਕੀ ਐ ਇਹ..."

"ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ ਭੈਣੇ ... ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ.. ਸੌਰੀ..ਕੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ..."

ਭੋਲਾ ਘਬਰਾ ਕੇ ਨੱਸ ਜਾਂਦਾ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਸੀ।ਪਰ ਪਿੱਛੇ ਖੜੀ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਹਾਸਾ ਸੀ,ਜੋ ਵੀ ਹੈ ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕੇ ਹੀ ਪਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਅੰਦਰ ਵੀ ਮਮਤਾ ਸੀ।ਬਿੰਦੂ ਭੋਲੇ ਤੋਂ 9-10 ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲ਼ਿਆ ਸੀ। ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਇਕ ਭੈਣ ਫਿਰ ਭੋਲਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਸਨ। ਤਿੰਨੇ ਨਿੱਕੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਸਮਝੇ ਸਨ।ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਅਜੇ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸੁਖਾਲੀ ਨਹੀਂ।

ਭੋਲਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦਾ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿਚ ਉਸਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਪੜ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਸਭਤੋਂ ਛੋਟੀ ਮੋਬਾਈਲ ਚਲਾ ਰਹੀ ਸੀ।ਭੋਲਾ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਅਲਮਾਰੀ ਚੋ ਖੁਲਾ ਪਜਾਮਾ ਚੁਕ ਨਾ ਕੇ ਰੰਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਚੁਪਚਾਪ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਕਿ ਇਕ ਵਾਰੀ ਫਿਰ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿੰਦੂ ਖੜੀ ਸੀ।

"ਆਜਾ ਆਜਾ.... ਇਹ ਲੈਣ ਤੇਰੀ ਰੋਟੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਐ"

ਭੋਲਾ ਜਾਣ ਲਗਦਾ।

"ਕਿੱਥੇ ਜਾਨਾਂ ਏਂ...!... ਇੱਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾ.."

ਭੋਲਾ ਚੁਪ ਚਾਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ!

"ਭੈਣੇ ਸੋਰੀ... ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ "

"ਵੇ ਛੱਡ...ਮੇਰਾ ਬੱਚਾ ਐ ਤੂੰ ...ਵੇਖ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ.. ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਕੀ ਭਾਬੀ ਲੱਭਣੀ ਪਵੂ"

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ"

"ਹਾਹਾਹ......"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ... ਬੇਬੇ ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਹੇ...!"

"ਬੇਬੇ ਤਾਂ ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਲੈਕੇ ਨਾਨਕੀ ਗ‌ਈ ਆ... ਮਾਮੇ ਦਾ ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ।"

"ਹੈਂ.... ਐਕਸੀਡੈਂਟ ਹੋ ਗਿਆ.. ਕਿਵੇਂ... ਠੀਕ ਆ ਮਾਮਾ ਹੁਣ.."

"ਹਾਂ ਠੀਕ ਆ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ..ਪਰ ਲੱਤ ਟੁਟ ਗਈ...ਇਕ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਪਰੇਸ਼ਨ ਹੋਏ..!"

"ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਮਾਮਾ ਤਾਂ ਹੈ ਵੀ ਕੱਲਾ ਸੀ ਖੇਤੀ ਵੀ ਵਾਹਵਾ ਕਰਦੇ ਨੇ.."

"ਹਾਂ ਇਹ ਤਾਂ ਹੈ ਤੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਨਾ ਕਰ ਬਾਪੂ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀ ਗਿਆ.. ਤੇਰੀ ਪੜਾਈ ਕਿਵੇਂ ਚਲ ਰਹੀ ਐ..!"

"ਪੜਾਈ ਤਾਂ ਠੀਕ ਆ ਪਰ ਤੂੰ ਭੈਣੇ ਕਦੋਂ ਆਈ..ਤੇ ਇੰਵੇਂ ਲਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਈ ਹੋਵੇ.."

ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਦਾ ਬੱਦਲ ਛਾ ਜਾਂਦਾ..।

"ਕੀ ਦੱਸਾਂ ਭਰਾਵਾਂ........ਆਈ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਹੀ ਆਂ.. ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਆ ਤੇਰਾ ਜੀਜਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ... ਮੈਂ ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਆ ਗਈ ਉਸ ਆਦਮੀ ਤੋਂ.. ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਰੱਜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ ਪਿਆ ਤੇ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਛੱਡ ਗਿਆ..."

"ਤੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੈਣੇ...ਦੋ ਚਾਰ ਲਾ ਦਿਆ ਕਰ ਉਸਦੇ..."

" ਕਿੱਥੇ ਵੇ... ਮੈਂ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ.."

"ਪਰ ਭੈਣੇ ਇੰਨਾ ਟਾਈਮ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੋਹਰੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜਿੰਨਾ ਇੱਥੇ ਰਹਿੰਦੀ ਏਂ...ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਹਿ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ..!"

"ਚੱੱਲ ਛੱਡ ਤੂੰ ...ਮੇਰਾ ਇੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜਾ ਭਰਾ... ਮੈਂਨੂੰ ਇਹੀ ਬਹੁਤ ਆ..!"

"ਅੱਛਾ ਭੈਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤਾਂ ਬਦਲ ਲਾ.."

"ਕੀ ਬਦਲਾਂ ਸੂਟ ਨਹੀਂ ਕੋਈ.."

"ਇਹਦੇ ਚ ਕੀ ਗੱਲ ਐ.. ਮੰਮੀ ਵਾਲੇ ਪਾ ਲਵੋ..ਉਹ ਫਿੱਟ ਆ ਜਾਣਗੇ.."

"ਇਹ ਤੂੰ ਸਹੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ... ਮੈਂ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ "

ਬਿੰਦੂ ਉਦੋਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੋਲਾ ਰੋਟੀ ਖਾ ਉਪਰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਚੁਬਾਰੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Update

Proud Punjabi

Supreme

Nov 25, 2022

#19

Bhut wadia bro. Nice concept.

Scripted

Life is So Beautiful

Staff member

Sectional Moderator

Nov 30, 2022

#20

ਅਪਡੇਟ-੩

ਭੋਲਾ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਿਆ ਬਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਛੱਤ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਛੱਤ ਚੋਂ ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਬਰਸਾਤ ਵੇਲੇ ਪਾਣੀ ਚੋਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ,ਪਰ ਭੋਲਾ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਖੁਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,ਭੋਲਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰੀ ਤੋਂ ਮੰਗੇ ਤਾਂ ਕੀ ਮੰਗੇ...

"ਪੈਸੇ ਮੰਗ ਲੈਨਾਂ... ਸਾਰੇ ਦੁਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ..ਨਾਲੇ ਕੋਠੀ ਪਾਵਾਂਗੇ... ਲੋਕੀਂ ਖੜ ਖੜ ਵੇਖਿਆ ਕਰਨਗੇ.........!"

"ਪਰ ਯਾਰ ਪੈਸੇ ਮੁਕ ਵੀ ਸਕਦੇ ਨੇ...ਕੁਝ ਹੋਰ ਮੰਗਣਾ ਪ‌ਊ... ਪੈਸੇ ਵੀ ਨਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ..ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ..."

"ਸੋਚਕੇ ਮੰਗਾਂਗਾ"

ਇਹੀ ਕੁਝ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਭੋਲਾ.. ਫਿਰ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਦੁਖ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆਇਆ..ਕਿਸ ਤਰਾ ਉਸਦਾ ਜੀਜਾ ਨਿਰਦ‌ਈਪੁਣੇ ਉਸਦੀ ਫੁੱਲਾਂ ਜਿਹੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।ਭੈਣ ਵਾਰੇ ਸੋਚਦਿਆਂ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਘਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਆ ਗਈ.. ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਣ ਤੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕਮਾਲ ਦੀ ਜਨਾਨੀ ਹੀ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਵੀ ਕਮਾਲ ਸੀ ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਅੰਗ ਅੰਗ ਫ਼ੁਰਸਤ ਦੇ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਘੜਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਦੀ ਪਰੀ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਆਕੀ ਹੋ ਕੇ ਅਰਸ਼ੋ ਇਸ ਧਰਤ ਸੁਹਾਵੀ ਤੇ ਆਈ ਸੀ।

ਖੈਰ ਭੋਲੇ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਿਆ ਸੀ ਪਰ ਅਜ ਸੁਭੈਕੇ ਹੀ ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਮਦਮਸਤ ਨਾਲ ਦੇ ਅੰਗ ਅੰਗ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ।ਚੰਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਬੈਕ ਕਿਸੇ ਭਰਭੂਰ ਔਰਤ ਦੇ ਚਿੱਤੜਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਪੂਰੀ ਗੋਲਾਈ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।ਪਰ ਲੱਕ ਪਤਲਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਗੋਲ ਗੋਲ ਪੱਟ ਚੰਦਨ ਦੀ ਪੋਰੀ ਵਾਂਗ ਲਿਸ਼ਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਭੋਲੇ ਨੇ ਤੱਕਿਆ ਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਤਾਂ ਇਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਹੜਬੜਾ ਹੀ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਰਹਿ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਭੈਣ ਦੀਆ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਥੈਲੀਆਂ ਤੇ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ ਜੋ ਛਲਕਣ ਨੂੰ ਬੇਤਾਬ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਖੈਰ ਭੈਣ ਦੇ ਪਰੀ ਜਿਹੇ ਮੁਖ ਅਤੇ ਹੱਸੁੰ ਹੱਸੁੰ ਕਰਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਉਹ ਉਸਦੇ ਜਿਸਮ ਦੇ ਮਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਭੈਣ ਭਰਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਪਿਆਰ ਚ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪਰ ਹੁਣ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲੇਟੇ ਭੋਲੇ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਬਿੰਦੂ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਚ ਚੇਤੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।

"ਉਸ ਪਰਮ ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਇੰਤਹਾ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਗੁਣ ਸੰਪੰਨ ਐ ਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜੀਵਨ ਚ ਦੁਖ ਭੋਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਿਉਂ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ.....?"

"ਹਾਂ ਹਾਂ... ਮੈਂ ਪਰੀ ਨੂੰ ਕਹਾਂਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਭੈਣ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ ਮੇਰੀ ਗਰੀਬੀ ਕੱਟ ਦੇ.."

ਭੋਲਾ ਇਹੀ ਦ੍ਰਿੜ ਅਹਿਦ ਲੈਦਾਂ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਭੋਲੇ ਦੀਮਾਗ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੀ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿੱਜ ਤਿਆਗ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਸੋਚਿਆ।

ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਭੋਲਾ ਆਪਣੇ ਅੰਤਰਮਨ ਵਿਚ ਪਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ........
"ਹੇ ਪਰੀ...... ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਮੰਨਤ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਜ਼ਰੂਰ ਆਵੇਗੀ..... ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਕੇ ਧੰਨ ਕਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ.........."

ਭੋਲੇ ਦੇ ਮੂੰਹ ਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਪਰੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗ‌ਏ ਤੇ ਪਰੀ ਧੁੰਦ ਕਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

"ਓ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰਾਖੇ ...... ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ..... ਮੰਗ ਕੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ.."

"ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹਨ....ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੰਤਾ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਹੈ.........ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੈ...ਬਸ ਮੇਰੀ ਇਹੀ ਬੇਨਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ...!!!"

"ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਥ ਤੁਹਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਕਬੂਲ ਹੈ....ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਕਾਮ ਸੁੰਦਰੀ ਹੈ....ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਚੋ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਕਾਮਮੰਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।"

"ਨਹੀਂ ਪਰੀ .... ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੀ ਫਰਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ...ਤੇ ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ...""

"ਨਹੀਂ ਮੈਂ ਮਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ....ਉਸ ਕਾਮਮੰਜਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਜਿਸ ਤੇ ਮੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ.... ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ.....ਕਾਮਮੰਜਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗਰੀਬੀ ਕੱਟ ਦੇਵੇਗੀ"

ਇੰਨਾਂ ਕਹਿ ਠਰੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ...ਭੋਲਾ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿ ਗਿਆ...

"ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਕਾਮਮੰਜਰੀ... ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ ਮੈਂ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ????...... ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ..ਮੈਂ ਇਹ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ....ਮੈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ.. ਹਾਂ ਨਹੀ ਕਰਾਂਗਾ........"

ਉਦੋਂ ਹੀ ਬਿੰਦੂ ਕਮਰੇ ਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਸੀ ਤੇ ਟਾਈਟਲ ਸੂਟ ਵਿਚੋਂ ਉਸਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਟਕੇ ਛਲ ਛਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਨੀ ਲੁਕੋਣ ਚ ਫੇਲ ਸਾਬਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਚਾਨਣ ਖਿੱਲਰ ਗਿਆ ਸੀ,ਭੋਲਾ ਦੰਗ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਪਰੀ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੀ।

ਭੋਲਾ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਬਿੰਦੂ ਭੈਣ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ........

" ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਮੇਰੀ ਦੇਵੀ ਸਵਰੂਪ ਭੈਣੇ..... ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ... ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇਰਾ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ...."

"ਹੈਂ.ਹੈਂ....ਇਹ ਕੀ ਕਰਦਾ ਪਿਆ ਏਂ ਭੋਲੇ.... ਕੀ ਹੋਇਆ ਏ ਤੈਨੂੰ...."

"ਉਠ.... ਖੜਾ ਹੋ.......ਉਠ ਉਠ "

ਭੋਲਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਬਿੰਦੂ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਭੈਣ ਦੇ ਗਲ ਲੱਗ ਭੋਲਾ ਉਸਦੇ ਜ਼ਿਸਮ ਦੇ ਨਿੱਘ ਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ........

"ਕੀ ਹੋਇਆ!.. ਮੇਰੇ ਭੋਲੇ ਵੀਰ ਨੂੰ"

"ਮੈਂ ਹੁਣ ਭੈਣੇ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦੇਣਾ...ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੂੰ.. ਤੇਰੇ ਸਭ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੂੰ....."

"ਠੀਕ ਐ...ਠੀਕ ਐ...ਆਜਾ ਬੈਠ ਤੇ ਇਹ ਦੁੱਧ ਪੀ.."

Reactions: Lakhwinder, Luchey.08, Tera Jass and 4 others

You must log in or register to reply here.

Share:

Reddit Pinterest Tumblr WhatsApp Email Link

Top